Home ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΑΚΑΤΑΛΥΤΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ

ΑΚΑΤΑΛΥΤΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ

283

«Ο δε νυν ζω εν σαρκί, εν πίστει ζω τη του Υιού του Θεού, του αγαπήσαντός με και παραδόντος εαυτόν υπέρ εμού»

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ
(Γαλάτ. Β΄ 16 – 20)

ΑΚΑΤΑΛΥΤΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ

ΘΑΥΜΑΣΤΗ και ασύλληπτη στην ανθρώπινη διάνοια η αναγεννητική δύναμη της φωτισμένης και ζωντανής προς τον Χριστόν πίστης. Εγκαινιάζει νέα ζωή, κάνει τον άνθρωπο άλλον εξ άλλου. Τον αμαρτωλόν τον χειραγωγεί στην αρετή και αγιότητα. Τον δούλο των αδυναμιών τον κάνει ελεύθερον, τον απαλλάσσει από την τυραννική δουλεία των παθών, τον λυτρώνει από το αίσθημα της ενοχής και τις τύψεις της συνείδησης. τον ελευθερώνει από τον φόβο του θανάτου και της αιωνίας καταδίκης. Του χαρίζει την ηθική ελευθερία, ώστε να προχωρεί αδέσμευτος και ανεπηρέαστος στο δρόμο του καθήκοντος και της ηθικής τελείωσης. Το δε ακόμη σπουδαιότερον αιτία όλων των ανεκτιμήτων αυτών δωρεών, είναι ότι τον ενώνει με τον Χριστό. Ο ίδιος ο Λυτρωτής ενθρονίζεται μέσα στην ψυχή του πιστού και την πλουτίζει με υπερκόσμιο φως, την καλλύνει με την θεία Του χάρη και ασφαλώς στην οδηγεί στο δρόμο της σωτηρίας και του Ουρανού. Αυτή τη θαυμαστή μεταβολή υπονοεί και ο Απ. Παύλος γράφοντας. «αυτήν την ζωήν που ζω σήμερα σωματικώς, την ζω με την χάριν και την δύναμη της πίστεως εις τον Υιόν του Θεού, ο οποίος με έχει αγαπήσει και παρέδωκε τον εαυτόν του εις σταυρικόν θάνατον, διά την σωτηρίαν μου».

Λίγο παραπάνω ο Απ. Παύλος γράφει. «Χριστώ συνεσταύρωμαι». Ο σταυρός είναι σύμβολον του θανάτου. Και ο οδηγούμενος σε σταυρική εκτέλεση ξέρει, ότι ύστερα από λίγες ή πολλές ώρες θα πεθάνει. Εν τούτοις ο Απ. Παύλος δεν είχε μέσα του το αίσθημα ότι είναι νεκρός. Τουναντίον. η συνείδησή του τον πληροφορούσε ότι έχει μπει σε μια νέα ζωή. Ότι έχει ελευθερωθεί από τον πνευματικό θάνατο και έχει πλέον προχωρήσει σε μια αναστημένη με τη χάρη του Λυτρωτού νέα ζωή, τη ζωή της αναγέννησης. Είχε το κατά πάντα αληθινό συναίσθημα, ότι μέσα του ζούσε αυτός ο ίδιος ο Χριστός. Γι’ αυτό και πρόσθεσε. «ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί ο Χριστός». Ο Χριστός τον χειραγωγούσε από το καλό στο καλύτερο, από το καλύτερο στο άριστο, στο δρόμο της θέωσης και της δόξας.
Ας κάνουμε επί του σημείου αυτού μία τολμηρή –και θα λέγαμε ανεπίτρεπτη- παρομοίωση. Όπως δηλαδή ο δαιμονιζόμενος έχει σαφή την επίγνωση ότι κυριαρχείται από το πονηρό δαιμόνιο, το οποίο τον οδηγεί σωματικώς από μια κατάσταση κακή σε άλλη χειρότερη, έτσι αντίθετα, ο Απ. Παύλος, όπως και κάθε πιστός, έχει τη συναίσθηση ότι ζούσε εντός του ο Χριστός που σε κάθε ώρα και μέρα τον οδηγούσε ασφαλή στον δρόμο της χάριτος και της λύτρωσης. Ο δαιμονιζόμενος υποφέρει και πάσχει κάτω από την τυραννική κυριαρχία του πονηρού. Ο πιστός χαίρει και ευφραίνεται και απολαμβάνει ανείπωτη πνευματική χαρά συνεχώς και σ’ αυτές ακόμη τις θλίψεις και δοκιμασίες της επίγειας ζωής του.

Αισθάνεται ότι η προσωπικότητά του και η ύπαρξή του είναι η ίδια. Εν τούτοις έχει τη βεβαιότητα, ότι κάτι έχει αλλάξει μέσα του. ότι έχει αναγεννηθεί και προχωρεί σταθερά στο δρόμο της νέας αυτής γεννήσεώς του, της πνευματικής του αναγεννήσεως. Αισθάνεται ότι έχει γίνει νέος άνθρωπος, χαρούμενος και αληθινά επιτυχημένος. Ποιος ποτέ θα πίστευε, ότι ο φοβερός διώκτης του Χριστιανισμού, που ενέπνεε «απειλή και φόνον εις τους μαθητές του Κυρίου…» (Πραξ. 9:1), που ήταν φοβερό όργανο στα χέρια των αντιχρίστων Αρχιερέων για τον εξοντωτικό διωγμό των Χριστιανών, θα μεταβαλλόταν και θα γινόταν ο μεγαλύτερος απόστολος και κήρυκας της νέας θρησκείας; Ποιος θα πίστευε, ότι ο αιμοσταγής ληστής θα γινόταν πρωτοπόρος στο δρόμο του παραδείσου;
Αυτές τις θαυμαστές και απίστευτες, όπως τις αναφέρει η ιστορία και τις βλέπομε στην καθημερινή ζωή, θαυμαστές αναγεννήσεις, φέρνει η λυτρωτική χάρη του σταυρού. Μυστηριώδης πράγματι -αλλά βέβαιη- είναι η νέα ζωή την οποία εγκαινιάζει ο Χριστός στον κάθε αληθινά πιστό Χριστιανό. Σταυρώθηκε και νεκρώθηκε στην καρδιά του ο παλαιός άνθρωπος, ο άνθρωπος της αμαρτίας και της ενοχής και ζει μέσα του ο νέος άνθρωπος, ο λυτρωμένος και αναγεννημένος.
Την αρχή δε αυτής της νέας ζωής την παίρνει ο Χριστιανός κατά την ώρα του βαπτίσματος. Αυτό ακριβώς εννοούσε και ο Κύριος όταν έλεγε προς τον Νικόδημο. «εάν μη τις γεννηθή εξ ύδατος και πνεύματος, ου δύναται εισελθείν εις την βασιλείαν του Θεού» (Ιωαν. 3:5). Το νερό του αγίου βαπτίσματος και η χάρις του Αγίου Πνεύματος εγκαινιάζουν τη νέα ζωή στον κάθε πιστό. Εξαρτάται δε από τον ίδιο, εάν θα βαδίσει κατά την υπόλοιπη ζωή του στο δρόμο της αναγέννησής του.

Αυτός που θα ζει κάτω από τη χάρη του Χριστού, θα προχωρεί στην ανοδική πορεία των αρετών, θα γίνεται ολοένα και αγιότερος, θα απολαμβάνει συνεχώς τις δωρεές και τους θριάμβους της αναγεννημένης ζωής του. Θέλει όσα θέλει ο Χριστός. Η καρδιά του, καθαρισμένη και λουσμένη στην αναγεννητική χάρη του Χριστού πλημμυρίζει από ευάρεστες στο Χριστό επιθυμίες. Οι αποφάσεις του είναι σύμφωνες με τις εντολές του Κυρίου. Η συνείδησή του είναι ευαίσθητη και ορθοφρονούσα πάντοτε. Ο νους και η διάνοιά του, η όλη του προσωπικότητα, είναι φωτισμένη από τη διδασκαλία του Κυρίου. Ένας τέτοιος άνθρωπος απολαμβάνει πάντοτε τις ευλογείς του Θεού, αλλά και την εκτίμηση των ανθρώπων.

Ορθότατα γράφει ένας ερμηνευτής της Αγίας Γραφής: «Χριστός εστιν ο πάντα ποιών εν εμοί και κρατών και δεσπόζων. Και το μεν ημέτερον θέλημα νεκρόν εστί, το δε Εκείνου ζη και κυβερνά την ζωή ημών» (Οικουμένιος). Ποιος δεν θα επιθυμούσε μια τέτοια ζωή χάριτος και αναγεννήσεως; Όλοι πρέπει να την ζηλεύουμε και να την ποθούμε. Είναι δε στο χέρι μας να την αποκτήσουμε, αφού η αναγεννητική συμπαράσταση και βοήθεια της θείας χάριτος είναι πάντοτε κοντά μας.