Αφιερωμένο στ’ Αστέρια που κοσμούν το Σύμπαν μας

Γράφει ο Τάσος Θεοδωρίδης*

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που δε χρειάζεται να μιλήσουν για τον εαυτό τους για να καταλάβεις πως είναι αστέρια. Στο στερέωμα των λαμπερών και εκτυφλωτικών πλανητών,  δίπλα τους, θαρρείς και εξαφανίζονται στη σεμνότητά τους. Στο μυστηριακό κούφιο κενό των σκοτεινών οπών  του κοινωνικού μας διαστήματος φαίνονται χωρίς ενδιαφέρον. Εσύ ξέρεις όμως πως είναι εκεί. Ήρωες. Έχουν ένα σταυρό ο καθένας, αόρατο στο υπερφίαλο μάτι του διπλανού. Χωρίς φανφάρες, ανιαρές περιγραφές του εγώ τους, δε μιλάνε για το βιός τους, για τα   ζωντανά αποκτήματά  τους (παιδιά, εγγόνια, δισέγγονα), τις εμπειρίες τους, λες και είναι συλλέκτες στιγμών, όλων των «δικών» τους πραγμάτων τέλος πάντων. Δε φλυαρούν για τα προσόντα τους. Δεν σε φορτώνουν ενοχές, άχρηστες εμπειρίες, ανιαρά  εκτρίμματα συζητήσεων. Δεν έχουν εμμονές, δε ρίχνουν το φταίξιμο στον άλλον, αναλαμβάνουν το μερίδιο της ευθύνης που τους ανήκει, έχουν ευαισθησία και λεπτότητα στα αισθήματα, στις γνώσεις και τις εμπειρίες του άλλου, δεν τον εκθέτουν στην πρώτη ευκαιρία.

Δεν σε πιέζουν να συμμεριστείς τις απόψεις τους και δεν σε σταυρώνουν αν έχεις άλλη άποψη. Δεν ψάχνουν να βρουν καλούπια και μανιέρες να σε φυλακίσουν για να σε «καταλάβουν», σέβονται το γεγονός πως μοιράζονται τον κόσμο αυτό και άλλοι, και πριν από μας δισεκατομμύρια όντα που είχαν τις ίδιες εμπειρίες, τις ίδιες ιδέες, τις ίδιες δυνατότητες και τις ίδιες ευκαιρίες στο περιορισμένο διάστημα της αιωνιότητας που λέγεται ζωή. Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που αξίζει να τους ακούς, ακόμα κι όταν δε μιλάνε, να τους βλέπεις ακόμη και στο σκοτάδι, ακόμη και όταν δεν υπάρχουν στη γη μαζί μας.

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που δε νοιάζονται αν τους σφάζεις ηθικά για να αναδείξεις το ποταπό σου εγώ ή δεν υπολογίζουν το ψυχικό άγος όταν τους συκοφαντείς, τους αδικείς, τους πετάς τη λάσπη της ψυχής σου επειδή έτσι σου δίδαξε η συμπλεγματική σου ανατροφή, οι γλίσχρες σου εμπειρίες, τα λάθη και οι δικές σου αποτυχίες ή η αντιανθρώπινη και κτηνώδης ηθική που ονομάζεις «προσωπικότητά σου». Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που όλη τους τη ζωή είναι παράδειγμα προς μίμηση, αλτρουιστές, αγνοί πατριώτες, δίκαιοι, πράοι και σωστοί  όποιο ρόλο της ζωής και αν κληθούν να βιώσουν.

Υπάρχουν μερικά παλικάρια κάθε ηλικίας, με νοικοκυρεμένο μυαλό, άμεμπτη ηθική και φιλεύσπλαχνο πνεύμα, σωστοί Άνθρωποι και Σύντροφοι. Αυτοί αποτελούν το οξυγόνο και το αίμα της κοινωνικής, οικογενειακής και προσωπικής μας ζωής. Αν δεν υπήρχαν αυτοί θα ήμασταν πνιγμένοι στο σκοτάδι και τη λασπουριά. Γι’ αυτά τ’ αστέρια της ζωής μας, όσους γνώρισα και θα γνωρίσω, όσους νιώθω δίπλα μου είτε βρίσκονται στο κόσμο τούτο είτε έχουν περάσει στο στερέωμα της αστρόσκονης, γι’ αυτούς γράφω. Γι’ αυτούς μοχθώ και κάνω το χαζό. Γι’  αυτούς δέχομαι επιθέσεις, κακολογίες  και συκοφαντίες. Γι’ αυτούς ζω μια ζωή αγνή, μετρημένη και ήρεμη. Γι’ αυτούς πορεύομαι χωρίς να βλάπτω κανένα, χωρίς να ενοχλώ κανένα. Ακόμη και τα θηρία που με φθονούν (και πληθαίνουν καθημερινά γύρω μου), που παρακολουθούν κάθε μου κίνηση μεθοδικά και προσεκτικά, με την ελπίδα να χαλαρώσω και να αφεθώ ώστε να με κατασπαράξουν και να μοιράσουν τις σάρκες μου στα τρωκτικά του κόσμου τούτου, δεν τα φοβάμαι. Ποτέ δεν τα φοβήθηκα.

Υπάρχουν μερικοί Άνθρωποι που τιμούν την ιστορία, τον πολιτισμό και την ηθική υπόσταση του Έλληνα. Υπάρχουν διαμάντια στη λασπουριά γύρω μας. Γι’ αυτούς γράφω, για αυτούς εργάζομαι ανιδιοτελώς και διαρκώς. Και για να αποτελέσει η πράξη μου αυτή παράδειγμα για μίμηση στα παιδιά τα δικά μου και των άλλων που έχουν τόσα λίγα παραδείγματα για μίμηση γύρω μας. Υπάρχουν μερικοί Άνθρωποι που αξίζει να ζήσεις, ακόμη και να υποφέρεις το τσαλαβούτημα στη λασπουριά της συκοφαντίας, της αδικίας και της ανηθικότητας γύρω σου, για να τους βρεις και να τους αναδείξεις.

Υπάρχεις εσύ, αναγνώστη μου και σ’ ευχαριστώ που είσαι το διαμάντι που αξίζει να ψάχνει κανείς στα λασπόνερα για να το βρει.


  • Αποχαιρετιστήριο κείμενο