Εγω σου τα λεγα

12 Μαΐου 2017

Γράφει ο Νίκος Ράμμος

Newcomers, προσοχή!

Διαβάζουμε όλοι μας για κάποια γραφεία που ανοίγουν, κλείνουν, ξανανοίγουν.. κάποιοι εδώ πέρα, με σκοπό -ανάμεσα σε πολλά άλλα- και την «εξυπηρέτηση ομογενών» που έρχονται από την Ελλάδα στον Καναδά, λόγω της οικονομικής κρίσης.

Το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό και δεν είναι να το παίρνει κανείς αψήφιστα. Πρόκειται για τα δικά σας χρήματα, το δικό σας χρόνο και τα δικά σας όνειρα. Το να έρθει εδώ πέρα κάποιος, είναι σχετικά εύκολο, αλλά, το να μπορέσει να μείνει μόνιμα, είναι, αν όχι αδύνατον με τις παρούσες συνθήκες, τουλάχιστον τρομερά δύσκολο, πολυδάπανο και εξουθενωτικό. Η ψυχολογική πίεση τεράστια, η αναμονή αβάσταχτη και οι απογοητεύσεις στο τέλος για πολλούς, τείνουν να είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Μην ακούτε ιστορίες με δράκους και πολλά κεράσια. Στην προκειμένη, μην πάρετε μαζί σας ούτε καν μικρό καλάθι. Επιλέξτε πολύ προσεκτικά ποιον θα εμπιστευθείτε και ψάξτε πρώτα το “βιογραφικό” του, γιατί, πολλές οι παγίδες και πολλοί οι επιτήδειοι που τρίβουν με χαρά τα χέρια τους. Αυτά μόνο. Τίποτε άλλο!!

Μια μεγάλη παράσταση από την ελληνική Κοινότητα και τη θεατρική ομάδα «Ίριδα»

Το φίλο Γιάννη Κακαγιάννη, τον συνάντησα φεύγοντας από το θέατρο το Σάββατο το βράδυ στο διάδρομο, μαζί με τη σύζυγό του, όπως συνάντησα και πολλούς άλλους συμπολίτες μας που ήρθαν να δουν την παράσταση, και μου είπε κι εκεί, ακριβώς τα ίδια λόγια.

Είπε όμως και κάτι ακόμα που ήταν επίσης αλήθεια. «Με απογοήτευσε η προσέλευση του κόσμου, που δεν χάνουν συναυλία για συναυλία, αλλά στο θέατρο της Κοινότητας, πολλοί που περίμενα να δω, δεν ήρθαν. Λίγες ήταν οι παραστάσεις που άξιζαν τόσο, όσο αυτή»

Τον ευχαριστώ, όπως ευχαριστώ ανεξαιρέτως και όλους όσους ήρθαν, και που αφιέρωσαν δυο ώρες από τον πολύτιμο χρόνο τους και μας τίμησαν με την παρουσία τους, κάποιοι μάλιστα ήρθαν και την Κυριακή, στη δεύτερη παράσταση.

Υπήρξαν στην αρχή της πρώτης παράστασης (Σαββάτου) κάποιες τεχνικές δυσκολίες και ατέλειες. Παίξαμε σε χώρο άγνωστο δίχως να έχουμε κάνει ούτε μια πρόβα σ’ αυτόν, δεν είχαμε χώρο να αλλάξουμε, κάποιες πόρτες που χρειάζονταν να είναι ανοιχτές, ήταν κλειδωμένες, οι αποστάσεις τεράστιες, κρύα η αίθουσα, προβλήματα με τον ήχο, διακοπή ρεύματος στα καλά καθούμενα.. καταστάσεις απρόβλεπτες, που δεν έφταιγε κανείς από τους συντελεστές της παράστασης.

Κάποιοι, (υπήρξαν δυστυχώς) έτριβαν τα χέρια τους χαιρέκακα, σαν μικρά κακιασμένα παιδάκια, βγάζοντας τα πραγματικά τους συναισθήματα στο φως, με άστοχες παρατηρήσεις, που έδειχναν κακία, εμπάθεια και φθόνο, λες και δεν είδαν -έστω κάτι- που να είναι «άξιο επαίνου». Μα δεν μας πτόησαν ούτε στο ελάχιστο. Τους είδαμε «ποιοι» ήταν και το περιμέναμε άλλωστε πως θα συμβεί αν τους δινόταν η παραμικρή ευκαιρία. Δυστυχώς, τους δόθηκε με τα προβλήματα που προανέφερα, και την άδραξαν από τα μαλλιά μην τη χάσουν. Κρίμα. Τόσο πόλεμο έκαναν άλλωστε εναντίον της «Ίριδας» και της Κοινότητας όλους αυτούς τους μήνες, να πήγαινε στράφι;

Απλά, μας απογοήτευσαν με τη μικροψυχία τους και μας επιβεβαίωσαν ξανά, για άλλη μια φορά. Όμως, και μόνο που ήρθαν, εμείς τους ευχαριστούμε, να είναι πάντα καλά.

Πάντως, η παράσταση συνεχίστηκε κανονικά. Όλοι οι ηθοποιοί, έπαιξαν σαν επαγγελματίες, δίνοντας τον καλύτερο εαυτό τους. Ιδιαίτερα η δεύτερη παράσταση, αυτή της Κυριακής, ήταν ακόμα πιο πετυχημένη και χωρίς κανένα τεχνικό κώλυμα.

Κανείς, εκτός από το σκηνοθέτη Γρηγόρη Τερζάκη, δεν ήταν έμπειρος ηθοποιός, μα με τη μοναδική καθοδήγηση του Γρηγόρη, τα πολύτιμα «μαθήματά του», την επιμονή, την τελειομανία και τέλος, την Ιώβεια υπομονή του, το αποτέλεσμα φάνηκε επί σκηνής και το γέλιο, οι επευφημίες, τα ειλικρινή σχόλια και τα χειροκροτήματα του κόσμου, το απέδειξαν περίτρανα!

Προσωπικά, αισθάνομαι βαθιά την ανάγκη να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς:

Στην ελληνική Κοινότητα Τορόντο που μας εμπιστεύτηκε, δίνοντάς μας την ευκαιρία να συμμετάσχουμε σε κάτι το άγνωστο μέχρι χτες για μας και να το φέρουμε επάξια εις πέρας.

– Στον Γρηγόρη Τερζάκη για την εμπιστοσύνη και την παροιμιώδη υπομονή του.

– Στους συναδέλφους ηθοποιούς και στελέχη της παράστασης για τις αξέχαστες και μοναδικές στιγμές.

– Σε όλο τον υπέροχο κόσμο που μας τίμησε, για τα όμορφα λόγια και το τόσο εγκάρδιο χειροκρότημά του, ακόμα και σ’ εκείνους που δεν το «χάρηκαν» όσο έπρεπε, αρκεί και μόνο που μας τίμησαν με την παρουσία τους.

Στη ζωή μου, ειδικά σαν τραγουδιστής, έχω απολαύσει πολλές φορές το χειροκρότημα του κόσμου, μα ποτέ πάνω σε «θεατρικό σανίδι». Πιστέψτε με, αυτό το χειροκρότημα ήταν από τα ομορφότερα της ζωής μου. Θα το θυμάμαι όσο ζω..!!

Κάποιοι μας αγνόησαν επιδεικτικά

Παρατήρησα ότι σε μερικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, που δήθεν στηρίζουν την Ε.Κ.Τ., δεν υπήρξε πουθενά κάποια αναφορά «άξια λόγου» για τη θεατρική παράσταση της ελληνικής Κοινότητας, ούτε είδαμε κανέναν από τους εκπροσώπους των εν λόγω Μ.Μ.Ε. σε καμιά από τις δυο παραστάσεις.

Βέβαια, θα μου πείτε κάποιοι, η παράσταση αυτή, δεν είχε να κάνει, ούτε με παπάδες, ούτε με δεσποτάδες, ούτε με προέδρους. Σωστά. Αλλά, όσο να ‘ναι, είχε να κάνει με την Ελληνική Κοινότητα, την οποία δήθεν στηρίζουν. Δεν άξιζε λοιπόν ο κόπος να έρθουν στην εκδήλωσή της αυτή, ή έστω να γράψουν κάτι;

Προς τι η πλήρης απαξίωση;

«ρατε τατα ντεθεν· μ ποιετε τν οκον το πατρός μου οκον μπορίου» 

Μια από τις πιό αγαπημένες μου εικόνες, ήταν και είναι, αυτή που ο Ιησούς εκδιώκει με το φραγγέλιο τους εμπόρους και αργυραμοιβούς από τον Ναό. Μου άρεσε, γιατί ίσως ήταν η μόνη φορά, που ο Ιησούς χρησιμοποίησε βία, που έδειξε να θυμώνει και απέδειξε πως καμιά φορά, χρειάζεται και η φοβέρα. “Πάρτε τα αυτά από εδώ και μην καταντάτε τον οίκο του Πατέρα μου σε οίκο εμπορίου”, δηλαδή, μην τον καταντάτε «μπακάλικο», με πολύ πιο απλά λόγια.

Δυστυχώς αγαπητοί μου, και σε αυτό είμαι πολύ βέβαιος ότι θα συμφωνήσετε πάρα πολλοί μαζί μου, το ίδιο συνεχίζει να γίνεται ακόμα και σήμερα. Αν ο Χριστός ερχόταν άξαφνα ξανά, είμαι βέβαιος πως πάλι φραγγέλιο θα έφτιαχνε και πάλι θα αναποδογύριζε ό,τι έβρισκε εμπρός του.

Δεν είναι ασφαλώς όλοι οι Ναοί οίκοι εμπορίου, ούτε είναι όλοι οι ιερείς φιλάργυροι, μα υπάρχουν “και” αυτοί, με μερικούς να έχουν γίνει «λαϊκότεροι των λαϊκών» κάνοντας τεράστια ζημιά στο ποίμνιο που τους θεωρεί πρότυπά του, και είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Τουτέστιν, δεν στρέφομαι προσωπικά εναντίον κανενός. Γενικά μιλάω.

Αυτό που με κάνει να απορώ και να τρομάζω, είναι..  αυτοί οι λίγοι μετρημένοι ιερωμένοι, που μας επαναλαμβάνουν συνεχώς το “μετά φόβου Θεού”, οι ίδιοι άραγε, έχουν “φόβον Θεού”; Και αν όχι, τότε, τι φοβούνται ή ποιον φοβούνται; Δεν αισθάνονται δέος που υπηρετούν το Θεό; Γιατί, αν είσαι ιερωμένος και προτιμάς τα αργύρια, μόνο «μετά φόβου Θεού» δεν λογιέται.

Οι Ναοί πρέπει να είναι ψυχικές οάσεις, οίκοι Θεϊκής λατρείας και πνευματικής ανάτασης, μέρη όπου αισθανόμαστε αγαλλίαση και ηρεμία, όπου προσευχόμαστε σιωπηλοί και μέσω της κατάνυξης και της προσευχής μας, νιώθουμε -έστω και για λίγο- το Θεό κοντά μας.

Μέσα σε «μπακάλικα», κι ανάμεσα στα σκόρδα και τα λάχανα, κομματάκι άβολο -μην πω αδύνατον- να μπορεί να συγκεντρωθεί και να προσευχηθεί κανείς. Σωστά;

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *