13-20 Οκτωβρίου

Ε, κάποτε φτάνει!

Ταξίδεψα με αρκετές αεροπορικές εταιρείες. Αυτό που παρατηρώ, είναι πως, κάθε χρόνο στενεύουν τα καθίσματα, όλο και περισσότερο.

Την τελευταία φορά που ταξίδεψα, η πίκρα άρχισε με το που κάθισα στη θέση μου. Η ζώνη ασφαλείας… δεν έφτανε να κουμπώσει. Γυρνάω και λέω της αεροσυνοδού, μήπως έχετε “Extension”; Γύρισε και με κοίταξε το μισό αεροπλάνο. Μου έφερε μια προέκταση “τόση”, που λες και θα έδενα πάνω μου και την βαλίτσα μου.

Η επόμενη μεγάλη πίκρα ήταν όταν σερβιριζόταν το φαγητό.

Πάω να ανοίξω το τραπεζάκι που ήταν στο μπροστινό από μένα κάθισμα και… δεν ανοίγει!!! Φράκαρε πάνω μου. Περίμενε υπομονετικά η ωραιοτάτη Τουρκαλίς να τα καταφέρω, μα.. άδικα.Την κοιτάζω που περιμένεικαι της λέω: “πάρτο και δώσ’ το παρακάτω, μην περιμένεις άδικα”.

-Μα γιατί;

-Γιατί εδώ δεν χωράει να φάει ούτε ο Στάθης ο Ψάλτης καλό μου παιδί! (βλέπεις, τότε ζούσε ακόμα ο σχωρεμένος). Τελικά έκανα αναγκαστική δίαιτα.

Και δεν είναι μονάχα στα αεροπλάνα. Πάς σε κάποια μαγαζιά που έχουν βιδωμένα τα τραπέζια με τα καθίσματα και παντού τις θέσεις τις κάνουν τόσο στενές, που δεν χωράει ένας που έχει παραπάνω κιλά. Πας στα μαγαζιά που πουλάνε ρούχα και νομίζεις ότι όλοι τους οι πελάτες, είναι τίποτε μικροσκοπικοί, που χωράνε να περάσουν κάτω από τη χαραμάδα της πόρτας, κι αν ποτέ βρώ στο μέγεθός μου, θα είναι από καθαρή τύχη.

Κι έχεις στο τέλος και την κάθε μια, που την είδε φωτομοντέλο (τζίζες), να σε αποκαλεί “παιδοβούβαλο”… Ας της πει κάποιος, ότι “το κάρμα είναι φοβερά εκδικητικό”, είμαι σίγουρος πως μάλλον το αγνοεί, αλλά, όπως λέει και ο σοφός λαός, «γελάει καλύτερα ο τελευταίος..»!!

Παριστάνουμε τη στρουθοκάμηλο;

Καναδάς. Μια πλούσια χώρα, με λαό που θα γίνεται όλο και φτωχότερος, κάτι που ισχύει ως τώρα σχεδόν και για κάθε χώρα στη γη. Μόνο που εδώ, κανείς δεν μιλάει για.. “σχοινί”.

Μετά το κλείσιμο της “Target” την άνοιξη του 2015, τώρα και η εταιρεία “SEARS” ανακοίνωσε ξαφνικά, ότι κλείνει τις πόρτες της, αφήνοντας στους δρόμους 12.000 εργαζόμενους στα ανά την επικράτεια καταστήματά της. Δεν είναι όμως τόσο “απλό” όσο φαίνεται. Πρόκειται για μια αλυσιδωτή αντίδραση. Κλέινοντας κάθε μεγάλη εταιρεία, συμπαρασύρει στην πτώση της και δεκάδες, ίσως και χιλιάδες άλλες μικρότερες “εταιρείες-προμηθευτές”, οι οποίες δεν θα μπορέσουν να αντέξουν το βάρος τόσων χρεών και θα καταρρεύσουν, αφήνοντας κι εκείνες με τη σειρά τους δεκάδες, εκατοντάδες (κάποιες ίσως και χιλιάδες) άνεργους, από τη μια μέρα στην άλλη.

Πολλές καναδικές εταιρείες, έχουν συνεργασίες με χώρες που προσφέρουν “φτηνά εργατικά χέρια”, όπως η Ινδία κ.λ.π. αδιαφορώντας για το εργατικό δυναμικό της χώρας τους. Παίρνεις για παράδειγμα τηλέφωνο την εξυπηρέτηση πελατών της Bell, και σου απαντάει στην άλλη γραμμή κάποιος από New Delhi. Αν ρωτήσεις όμως την Bell, θα σου πει ότι κάνει φιλανθρωπικό έργο, βοηθώντας οικονομικά ανθρώπους σε τρίτες χώρες, που -όμως- αν ήταν εδώ, θα τους πλήρωνε εικοσαπλάσια. Ότι του φανεί του Λωλοστεφανή ένα πράγμα. Και άντε να παραδεχτώ ότι η Bell βάζει τουλάχιστον ανθρώπους να απαντάνε. Οι άλλοι όλοι όμως, που καταργησαν άλλο ένα επάγγελμα, αυτό της τηλεφωνήτριας; Σήμερα τηλεφωνάς και σου σπάνε τα νεύρα κάτι σαχλά ρομποτικά μηνύματα, όπως: “αν θέλετε αυτό, πατήστε το ένα”, “αν θέλετε εκείνο, πατήστε το 2”, “αν θέλετε να ηρεμήσετε, πατήστε μια το κεφάλι σας στον τοίχο”, “το μήνυμά σας είναι πολύ σημαντικό για μας, παρακαλώ όσο θα περιμένετε μπορείτε να τρώτε τα νύχια σας..”, και ούτω καθ’ εξής.

Με την ανεργία να αυξάνεται ραγδαία, δεν πάμε καλά. Δεν πάμε καθόλου καλά, κι αφήστε τι μας λένε!

Κάποιος ψάχνει “παραθυράκια”

Παρακολουθώ τις κινήσεις κάποιου “newcomer”, και όλα δείχνουν πως ψάχνει με “επιστημονικές κινήσεις και με χειρουργική ακρίβεια” να βρεί μια “κερκόπορτα” ή ένα παραθυράκι για να εισχωρήσει ξανά στην Ε.Κ.Τ. με κάθε δυνατό μέσον. Το θέμα δεν είναι αν θα βρεί “τρύπα” για να εισχωρήσει. Την βρήκε ήδη! Τα κατάφερε μέχρι στιγμής, παριστάνοντας τον θλιμένο και μεταμελημένο, εκμεταλλευόμενος στο έπακρο αυστηρώς οικογενειακά του ζητήματα!

Το « “τί” σκοπούς έχει όμως και “ποιοί” είναι οι πραγματικοί του στόχοι» είναι αυτό που μου διαφεύγει και δεν μπορώ (ακόμα) να μαντέψω. Και έχοντας δει δείγματα του βιογραφικού και της ως τώρα πορείας του, δεν υπάρχει ουδεμία περίπτωση οι σκοποί του να είναι “αγνοί”.

Επειδή όμως, πάντα κάποια στιγμή όλα βγαίνουν στο φως, είναι βέβαιο ότι δεν θα αντέξει πολύ και θα το κάνει το λάθος, το οποίο θα ξεσκεπάσει, κι αυτόν και τα σχέδια που έχει κατά νου. Κάποιοι βλέπουμε πιο μακρυά, κι όσον αφορά το αν είμαι καλός “παρατηρητής”, θα το δείξει -ταχιά- ο χρόνος!

Το ανέκδοτο της εβδομάδας (με τον Νίκο Ράμμο)

Ένας καθηγητής χημείας, θέλοντας να δείξει στους έφηβους τις ολέθριες συνέπειες του

αλκοόλ, φέρνει στην τάξη δυο σκουλήκια και δυο ποτήρια, ένα με νερό κι ένα με ουίσκι.

Ρίχνει το ένα σκουλήκι στο ποτήρι με το νερό, το οποίο -σα σκουλήκι στο νερό- κολυμπάει, κάνει σβούρες, με δυο λόγια είναι η προσωποποίηση της ευτυχίας.

Μετά ρίχνει το δεύτερο στο ποτήρι με το ουίσκι.. αυτό συσπάται υποφέροντας φριχτά και το επόμενο λεπτό, πέφτει “τέζα” στον πάτο του ποτηριού.

«Τι μας δείχνει λοιπόν παιδιά αυτό το πείραμα;»

και απαντά ο Μήτσος απ’ το τελευταίο θρανίο:

«Ότι άμα πίνουμε ουίσκι δεν γεμίζουμε σκουλίκια»