Home DNA της Εβδομαδας (Ηλίας Κουτίνας) Η ΧΑΡΑ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΙΣΤΩΝ

Η ΧΑΡΑ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΙΣΤΩΝ

117

Η εκλογή του Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ δεν θα μπορούσε να γίνει σε καλύτερη περιόδο για τους εθνικιστές όλου του κόσμου. Ούτε παραγγελία να τον είχαν. Καύσιμο στη φλόγα που έχουν ανάψει και απειλεί να τυλίξει όλο τον κόσμο. Την Ευρώπη και την Αμερική τις τύλιξε ήδη. Μένει να δούμε σε ποια έκταση και που μπορεί να φτάσει. Εύφλεκτο υλικό και μάλιστα μπόλικο φαίνεται να τους προσφέρει η αναξέλεγκτη μετακίνηση μεγάλου αριθμού μεταναστών και προσφύγων προς τη Δύση. Όχι ότι αυτό δεν συνέβαινε και παλαιότερα, αλλά τώρα πρόκειται για διαφορετικής «ποιότητος» μετανάστες. Οι παλιοί ήταν αλλιώς. Ιταλοί, Έλληνες, Πορτογάλοι, Ανατολικο Ευρωπαίοι. Διαφορετικοί μεν, αλλά από την ίδια πολιτισμική μήτρα, και εξ αιτίας αυτού, εύκολοι στην απορροφητικότητα. Μια δυο γενιές και αυτό ήταν, Ένα με αυτούς που βρήκαν στις νέες τους πατρίδες.
Με τους σημερινούς όμως τα πράγματα δείχνουν κάπως διαφορετικά. Απροθυμία να ενταχθούν στις νέες κοινωνίες και άρνηση να αποδεχθούν τις Δυτικές αξίες. Πολλοί μάλιστα εξ αυτών προκλητικά τις πολεμούν και επιθυμούν να επιβάλουν στους οικοδεσπότες τις δικές τους. Αν προσθέσουμε σε αυτό και τις κατά καιρούς τρομοκρατικές επιθέσεις με εκατοντάδες αθώα θύματα, τότε δεν είναι και πολύ δύσκολο να αντιληφθεί τον λόγο της ανόδου του φυλετικού και θρησκευτικού μίσους. Βούτυρο στο ψωμί των εθνικιστών.
Αναδημοσιεύουμε στη συνέχεια τις σκέψεις του δημοσιογράφου Gideon Rachman σε ένα προσφατο άρθρο του στους Financial Times.

«Ένα διεθνές εθνικιστικό κίνημα μοιάζει με αντίφαση. Οι εθνικιστές ενδιαφέρονται πάνω απ’ όλα για τις τύχες της φυλής τους. Η διεθνής συνεργασία δεν τους έρχεται εύκολα στο μυαλό. Παρ’όλα αυτά, όμως, αναδύεται στον πλανήτη μια «εθνικιστική Διεθνής». Τα εθνικιστικά πολιτικά κόμματα ανεβαίνουν σε όλη τη Δύση – και αντλούν έμπνευση το ένα από το άλλο.
Ο Ντόναλντ Τραμπ παίζει κεντρικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη. Στρέφοντας την αμερικανική πολιτική προς μια πιο εθνικιστική κατεύθυνση, έχει αλλάξει τον τόνο της πολιτικής παντού.
Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει ιδεολογικούς συντρόφους στην Ευρώπη, μεταξύ των οποίων τον Ούγγρο πρωθυπουργό Βίκτορ Ορμπαν (που ανέλαβε την εξουσία πριν από τον Τραμπ) και τον αντιπρόεδρο της ιταλικής κυβέρνησης Ματέο Σαλβίνι. Οι εθνικιστές της Ευρώπης περιλαμβάνουν ακροδεξιά κόμματα που μετέχουν σε κυβερνητικούς συνασπισμούς, όπως είναι η Λέγκα του Σαλβίνι και το αυστριακό Κόμμα της Ελευθερίας. Η εθνικιστική θεματολογία υιοθετείται όμως όλο και περισσότερο από πιο παραδοσιακά κεντροδεξιά κόμματα, όπως είναι οι Χριστιανοσοσιαλιστές της Γερμανίας, οι Συντηρητικοί της Βρετανίας και το Λαϊκό Κόμμα της Αυστρίας.
Το κυρίαρχο θέμα των εθνικιστών είναι συνήθως η μετανάστευση – και η ανάγκη να διαφυλαχθεί το έθνος από τα «στίφη» των μη δυτικών μεταναστών. Σε ό,τι αφορά στην οικονομία, τάσσονται συνήθως υπέρ ενός προστατευτισμού τύπου Τραμπ.
Οι εθνικιστές αυτοί βλέπουν επίσης εχθρικά τους διεθνείς θεσμούς και συνθήκες, θεωρώντας πως είναι παιχνίδια μιας παγκόσμιας ελίτ χωρίς πατρίδα. Η κυβέρνηση Τραμπ έχει αποσυρθεί από διεθνείς συνθήκες όπως η συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα και από οργανισμούς όπως το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ. Οι Ευρωπαίοι εθνικιστές στρέφουν τα πυρά τους κατά της ΕΕ και των διεθνών κανόνων που διέπουν τη μεταχείριση των προσφύγων.
Η συνεργασία μοιάζει να τους ενδιαφέρει όλο και περισσότερο. Ο Αυστριακός καγκελάριος Σεμπάστιαν Κουρτς έχει ταχθεί υπέρ ενός άξονα «Βερολίνου-Ρώμης-Βιέννης» για την καταπολέμηση της παράτυπης μετανάστευσης. Ο Αμερικανός πρεσβευτής στη Γερμανία Ρίχαρντ Γκρένελ ζητά την ενίσχυση των «συντηρητικών» σε όλη την Ευρώπη. Ο Στιβ Μπάνον, πρώην υπεύθυνος της εκστρατείας του Τραμπ, συγκάλεσε μια συνάντηση εθνικιστικών κομμάτων στη Ρώμη στη διάρκεια των ιταλικών εκλογών και αργότερα έγραψε πως «είναι δύσκολο να μη νιώθουμε ότι είμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας».
Οι εθνικιστές είναι σε πολλές περιπτώσεις θαυμαστές του Βλαντίμιρ Πούτιν, τον οποίο θεωρούν έναν σκληρό τύπο που υπερασπίζεται τη χώρα του. Το ότι παραβιάζει τους διεθνείς νόμους θεωρείται προσόν, όχι ελάττωμα. Αντίθετα, οι εθνικιστές απεχθάνονται τη Γερμανίδα καγκελάριο Αγγελα Μέρκελ και τον Καναδό πρωθυπουργό Τζάστιν Τριντό, θεωρώντας τους διεθνιστές και υποχωρητικούς στο καθοριστικό ζήτημα της μετανάστευσης.
Ο εθνικισμός αυτός δεν περιορίζεται στη Δύση. Πριν από λίγο καιρό είχα στο Δελχί μια μακρά συζήτηση με έναν υπουργό, τον Ζαγιάντ Σίνχα. Όπως μου είπε, η κυβέρνηση Μόντι απορρίπτει τον διεθνισμό και υπερασπίζεται τη μοναδική κουλτούρα της Ινδίας. «Οι πολίτες νιώθουν ότι η κληρονομιά τους πολιορκείται», είπε.
Πολλοί φιλελεύθεροι διεθνιστές δυσκολεύονται να δεχθούν ότι ένας λόγος που οι εθνικιστές σημειώνουν πρόοδο είναι πως οι ιδέες τους έχουν απήχηση στους ψηφοφόρους. Μια από αυτές τις ιδέες είναι η σημασία του εθνικού κράτους, από την οποία απορρέει και η ανάγκη ελέγχου της παράτυπης μετανάστευσης.
Οι Ευρωπαίοι εθνικιστές όπως ο Σαλβίνι, ο Ορμπαν και ο Νάιτζελ Φάρατζ εκμεταλλεύονται τις διαμαρτυρίες ότι η ΕΕ έχει αφαιρέσει πολλές από τις παραδοσιακές εξουσίες του έθνους και ελέγχει τα πάντα, από τα δημοσιονομικά ελλείμματα ως τα δικαιώματα των πολιτών.
Τα βασικά αιτήματα των νέων εθνικιστών, όπως είναι ο έλεγχος της μετανάστευσης ή ο προστατευτισμός, έχουν θέση στη δημοκρατική πολιτική. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούν όμως όταν αναλαμβάνουν την εξουσία είναι συχνά φρικιαστικές, όπως ο διαχωρισμός των παιδιών από τους γονείς τους στις ΗΠΑ ή η πρόταση του Σαλβίνι για μαζική απέλαση των Ρομά από την Ιταλία. Αυτό όμως απορρέει από την άποψη των εθνικιστών ότι οι ξένοι αξίζουν λιγότερο από τους ντόπιους.
Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι οι νέοι εθνικιστές αγνοούν συχνά τον σύνθετο χαρακτήρα του σύγχρονου κόσμου. Οι διεθνείς κανόνες δεν είναι απλώς το προϊόν των ιδεολογικών προτιμήσεων μιας παγκόσμιας ελίτ. Είναι και τα αναγκαία εργαλεία για την αλληλεπίδραση των κρατών σε ζητήματα από το εμπόριο μέχρι τα ταξίδια. Η κατάργηση αυτών των εργαλείων θα οδηγήσει σε αναρχία, σε εμπορικό πόλεμο – ή σε πραγματικό πόλεμο».

ΕΞΟΔΟΣ ΜΕ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Συμπληρωματικό μεν, Μνημόνιο δε.
Είναι ένα πονηρό χαρτί 40 σελίδων που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση και παρέδωσε στο Eurogroup την Πέμπτη 10/5/18. Οι 40 σελίδες περιλαμβάνουν τις δεσμεύσεις της χώρας από τη λήξη του 3ου μνημονίου τον ερχόμενο Αύγουστο μέχρι τέλους του 2022.
Μιλάμε για καθαρό 4ο μνημόνιο χωρίς αυτή τη φορά χρηματοδότηση. Τα δε πρόσθετα μέτρα ύψους 5,1 δισ. ευρώ περιλαμβάνουν:
1. Περικοπές συντάξεων από 1/1/2019 έως 18%.
2. Νέος ΕΝΦΙΑ το 2019 με βάση τις νέες αγοραστικές αξίες που έχουν καθοριστεί και είναι κατά μέσο όρο.μεγαλύτερες κατά 23%.
3. Καμία λύση για το δημόσιο χρέος, ούτε επιμήκυνση.
4. Πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ για 5 χρόνια (2019-2023). Ένα νούμερο που δεν πιάνεται ούτε στα πιο άγρια όνειρα.
5. Μείωση αφορολογήτου από 1/1/2020 ή και νωρίτερα αν δεν ‘’βγαίνει’’ το πλεόνασμα, που δεν θα βγαίνει.
6. Κατάργηση των υπολειμμάτων του ΕΚΑΣ.
7. Κατάργηση του μειωμένου ΦΠΑ στο σύνολο των νησιών.
Αυτά είναι ορισμένα χαρακτηριστικά σημεία άλλων 100 περίπου συγκεκριμένων δεσμεύσεων προς υλοποίηση, συμβαίνουν δε την ώρα που το οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον στην Ελλάδα έχει την ακόλουθη συνοπτικά εικόνα.
1. Το ελληνικό δημόσιο χρέος ήταν το τρίτο τρίμηνο του ‘17 177,4%, του ΑΕΠ.
2. Κατά την Eurostat τον ίδιο χρόνο η Ελλάδα είχε πρωτογενές πλεόνασμα από τη συντριβή της μεσαίας τάξης και την φορολαίλαπα 4% του ΑΕΠ. Ενός ΑΕΠ που ήταν μειωμένο κατά 27% του ΑΕΠ του έτους 2010.
3. Η χώρα μας κατέχει την τελευταία θέση στην ανάπτυξη έναντι όλων των χωρών της Ευρώπης και τη 10η θέση μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ στο ύψος των φόρων. Η σκοτεινή εικόνα προϊδεάζει, πως θα δοθεί «13η σύνταξη» από το αιματηρό πλεόνασμα λίγο πριν τις επόμενες εκλογές. «Παλιά τέχνη κόσκινο» του Τσίπρα.
4. Η Ελλάδα έλαβε τα μνημονιακά χρόνια το μεγαλύτερο στην παγκόσμια ιστορία δάνειο από 302 δισ. ευρώ. Για την εξυπηρέτησή του ανέλαβε συγκεκριμένες δεσμεύσεις μέχρι το 2060.
5. Τα ληξιπρόθεσμα χρέη των Ελλήνων προς το Δημόσιο βρίσκονται 5 φορές πάνω από τον μέσο ευρωπαικο όρο με 2η τη Βουλγαρία, και το 23% των Ελλήνων ζει σε καθεστώς ακραίας φτώχειας. Έχουμε όμως… πλεονάσματα (!)
6. 5,5 εκ. Έλληνες χρωστούν στις τράπεζες 225,4 δισ. και στο Δημόσιο 102 δισ. ευρώ. Μόνον οι ναυτιλιακές εταιρίες χρωστούν σε λογαριασμούς και δάνεια 54 δισ..
Κατά τα άλλα το παραμύθι της ‘’καθαρής εξόδου’’ , της ‘’ολιστικής ανάπτυξης’’ και της υπόλοιπης παπαρολογίας καλά κρατεί από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.