ΙΒΑΝ Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ

ΙΒΑΝ Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ

Μας έφθασε από τη μαμά Ρωσία, (που τόσο αγαπά το 60% των Ελλήνων για ένα ανεξήγητο λόγο!), και έγινε σε σύντομο χρονικό διάστημα ο δικός μας ολιγάρχης. Ο Ιβάν.

Ο Ιβάν γεννήθηκε το 1959 στο χωριό Σάντα της «Μικρής Ελλάδας», όπως λέγεται η περιοχή Τσάλκα στον Πόντο της Γεωργίας. Ξεκίνησε να ανεβαίνει τα σκαλοπάτια της ζωής ως εργάτης στην καπνοβιομηχανία «Ντονσκόι Ταμπάκ», που εδρεύει στο μονίμως παγωμένο Ροστόφ, όπως γράφει η Βίβιαν Μπενέκου στο Εθνος.

Από το 1980, όταν και ολοκλήρωσε τη στρατιωτική θητεία του, ο Ιβάν Σαββίδης εργάστηκε στο κρατικό καπνεργοστάσιο του Ροστόφ, όπου είχε μετακομίσει με την οικογένειά του μερικά χρόνια νωρίτερα. Από πολύ χαμηλά, κι ολοκληρώνοντας τις σπουδές Οικονομικών στο πανεπιστήμιο της πόλης, αναρριχήθηκε ταχύτατα στην ιεραρχία του εργοστασίου έως τη θέση του υποδιευθυντή. Η ιδιωτικοποίησή του, με την πτώση του σοβιετικού καθεστώτος, τον βρήκε στο διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας το 1992 και έναν χρόνο αργότερα στη θέση του προέδρου της. Σήμερα η καπνοβιομηχανία «Ντονσκόι Ταμπάκ» αποτελεί μία από τις τέσσερις σημαντικότερες εταιρείες του μητρικού ομίλου «Αγκροκόμ», του οποίου πρόεδρος είναι ο Σαββίδης.

Εγινε κολοσσός με εργοστάσια

Στο Ροστόφ ο Ιβάν έχτισε το κέντρο της οικονομικής αυτοκρατορίας του. Εκτός από την καπνοβιομηχανία του, που ελέγχει το 4% της παραγωγής τσιγάρων στη Ρωσία, όπου οι καπνιστές υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τα 40 εκατομμύρια, στον όμιλο του Σαββίδη ανήκουν η εταιρεία αλλαντικών «Ταβρ», η εταιρεία αγροτικών προϊόντων, ιχθυοκαλλιεργειών και παραγωγής χαβιαριού «Καζάχα» και μια εταιρεία θεματικών πάρκων. Υπολογίζεται ότι στις εταιρείες του εργάζονται περισσότεροι από 17.000 υπάλληλοι, ενώ ο κύκλος εργασιών για το 2011 ξεπερνούσε τα 500 εκατ. ευρώ.

Είναι στο Forbes με 9,4 δισ. ρούβλια (237 εκατ. ευρώ)

Σύμφωνα με το ρωσικό οικονομικό περιοδικό «Φινάνς», η περιουσία του Ιβάν Σαββίδη εκτιμάται στα 250 εκατ. ευρώ. Κατατάσσεται στην 30ή θέση των πλουσιότερων Ρώσων, ενώ το αμερικανικό περιοδικό «Forbes» αποτιμά την περιουσία του στα 9,4 δισ. ρούβλια (περίπου 237 εκατ. ευρώ).

Και πολιτικός ο Ιβάν Σαββίδης

Το 1998 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής της Νομοθετικής Βουλής της επαρχίας του Ροστόφ.

Το 2007 ανανέωσε τη θητεία του στη ρωσική Βουλή, ωστόσο το 2011 η παράταξή του «Ενωμένη Ρωσία» καταβαραθρώθηκε στις εκλογές της επαρχίας του Ροστόφ

Με αρωγό την ορθόδοξη πίστη πέτυχε την πρώτη μεγάλη νίκη του, όταν κάποια χρόνια πριν, με αποκλειστικά δικές του ενέργειες, άνοιξε το σπουδαιότερο σύμβολο του ποντιακού Ελληνισμού, το μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά.

Τον Αύγουστο του 2012 αγοράζει την αγαπημένη του ομάδα, τον ΠΑΟΚ, σώζοντάς τον από βέβαιη καταστροφή. Από το 2006 ακόμη είχε δείξει ενδιαφέρον για την αγορά του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών της ΠΑΕ ΠΑΟΚ. Το όνειρο της επένδυσης στην ομάδα που συμβολίζει τις χαμένες πατρίδες έγινε πραγματικότητα για τον επιχειρηματία το καλοκαίρι του 2012. Οι διαπραγματεύσεις και οι επαφές κράτησαν περίπου πέντε μήνες μέχρι τη στιγμή που ο κ. Σαββίδης απέκτησε τον Αύγουστο του 2012 την πλειοψηφία των μετοχών της ΠΑΕ και έγινε ο νέος ιδιοκτήτης της ομάδας.

Μαζί με τα αμφιλεγόμενης προέλευσης χρήματα του έφερε μαζί του και το ρώσικο πιστόλι του περιφέροντας το, επιδεικτικά και με την άνεση του Ρώσου ολιγάρχη που δεν τον ενδιαφέρει ο νόμος, στον αγωνιστικό χώρο της Τούμπας ωσάν να μην συμβαίνει τίποτα!

Η εικόνα του Σαβίδη με το πιστόλι σε κοινή θέα, δεν προσβάλει τον ίδιο. Τόσα ξέρει τόσα κάνει. Από την Ρωσία ήρθε εξ άλλου. Τέτοιες εικόνες μπορεί να δεί κανείς εύκολα, μόνο σε χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού! Πεντακοασάρες Μερσεντες με μαύρα τζάμια και χωρίς πινακίδες κυκλοφορίας, να παρακάρουν πάνω σε πλατείες και πεζοδρόμια, και κουμπουροφόρους ολιγάρχες με την συνοδεία των απαραίτητων μπράβων να ξεμπουκάρουν, καμαρώνοντας δημόσια και ξεδιάντρωπα. Να κάνουν επίδειξη δύναμης και μαγκιάς ακόμη και μέσα σε γήπεδα!
Η εικόνα προσβάλει την Ελλάδα και την εκθέτει ανεπανόρθωτα διεθνώς. Έχουμε κουραστεί να διαβάζουμε αρνητικές ειδήσεις για τη πατρίδα μας στη διεθνή ειδησεογραφία. Κάποτε πρέπει να σταματήσει αυτό. Στ χέρι μας είναι.

 

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ

Θυμάστε την επίσκεψη Ερντογάν στην Ελλάδα τον Δεκέμβριο, τότε που ήρθε και σε ελληνικό έδαφος αμφισβήτησε τη Συνθήκη της Λωζάννης και μετά πήγε στην Κομοτηνή για να εορτάσει την τουρκοποίηση της μουσουλμανικής μειονότητας; Για όποιον είχε μάτια να δει, ήταν η χειρότερη επίσκεψη ξένου πολιτικού τις τελευταίες δεκαετίες.

Και όμως, η «Αυγή» είχε προσπαθήσει να περάσει την επίσκεψη ως επιτυχία. «Νέα σελίδα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις» ήταν ο σπουδαίος πρωτοσέλιδος τίτλος του ρεπορτάζ. Ακολουθούσε σοβαρή απεικόνιση της πραγματικότητας, σημειώνοντας ότι υπάρχουν «αξιοσημείωτες υποχωρήσεις Ερντογάν έπειτα από τα αυστηρά μηνύματα Τσίπρα», προσθέτοντας: «Η επίσκεψη του Τούρκου προέδρου στην Ελλάδα έχει ήδη αφήσει μία διπλή, σημαντική κληρονομιά: Αφενός, το πέρασμα από την εποχή της μυστικής διπλωματίας σε μια νέα διπλωματική σχολή, στην οποία οι δύο χώρες δεν κρύβουν τις διαφωνίες τους, αλλά τις συζητούν ανοιχτά – ακόμη και μπροστά στις κάμερες. Αφετέρου, στα συν της επίσκεψης Ερντογάν καταγράφονται συγκεκριμένες λεκτικές υποχωρήσεις του προέδρου της Τουρκίας, που, πίσω από τους πηχυαίους τίτλους περί της Συνθήκης της Λωζάννης, κρύβουν σοβαρές διαφοροποιήσεις της τουρκικής διπλωματίας και της εξωτερικής πολιτικής σε ό,τι αφορά την μειονότητα, το Αιγαίο και άλλα θέματα που αποτελούν διαχρονικά αγκάθια μεταξύ των δύο χωρών».

Σε αυτό το σημείο καταλαβαίνεις γιατί δεν τους είναι αρκετό που είναι κυβέρνηση, αλλά θα ήθελαν να είναι αυτό που ονομάζουν «η εξουσία».

Τελικά, το αποτέλεσμα της επίσκεψης Ερντογάν, στην διάρκεια της οποίας η Τουρκία έκανε «αξιοσημείωτες υποχωρήσεις» μετά «τα αυστηρά μηνύματα Τσίπρα», ήταν μια de facto κατοχή στα Ίμια, μια απόπειρα βύθισης ελληνικού πλοίου και η απαγωγή και η αιχμαλωσία δύο Ελλήνων στρατιωτικών. Κι όλα αυτά πριν δούμε τι άλλο θα προκύψει ως «σημαντική κληρονομιά» της επίσκεψης Ερντογάν.

Διεθνώς η Ελλάδα, λόγω της υπάρχουσας κυβέρνησης, δέχεται την μια ταπείνωση μετά την άλλη. Οι κυβερνώντες «την πατάνε» στο εξωτερικό γιατί απλούστατα ο τσαμπουκάς που ξέρουν, εκεί δεν περνάει. Είχαν συνηθίσει τόσα χρόνια στην συνδικαλιστική και την επαναστατική «γυμναστική» με εσωτερικούς αντιπάλους που ακόμα πάσχουν από ενοχικά σύνδρομα και φοβίες. Με αυτούς τους αντιπάλους δεν έχεις παρά να δηλώσεις αριστερός και αρχίζουν την άτακτη υποχώρηση.

Στο εξωτερικό, όμως, αντίπαλοι και εχθροί δεν έχουν την ίδια κουλτούρα. Οι μπαχαλάκηδες στην κυβέρνηση, που έχουν συνηθίσει σε ένα εσωτερικό μέτωπο χωρίς αντιστάσεις, στο εξωτερικό τρώνε τα μούτρα τους. Το θέμα, βέβαια, είναι πως τον λογαριασμό της άγνοιας τους τον πληρώνει η Ελλάδα.

Αργούνε πολύ οι εκλογές!.

ΣΤΗΒΕΝ ΧΟΚΙΝΓΚ Η ΙΔΙΟΦΥΙΑ

Απεβίωσε στα 76 του χρόνια ο κορυφαίος φυσικό Στήβεν Χόκινγκ, μια εμβληματική προσωπικότητα που, παρά την ανίατη νευρολογική πάθηση που τον κρατούσε καθηλωμένο σε αναπηρικό καροτσάκι, αφήνει πίσω του μεγάλο επιστημονικό έργο. Τόσο στο πεδίο της ενοποίησης των θεωριών (γενική θεωρία της σχετικότητας και κβαντική μηχανική) και της εξήγησης της δημιουργίας του σύμπαντος όσο και στην λειτουργία των μαύρων τρυπών.

Μπορεί ο Χόκινγκ να είναι ένα από τα σπουδαιότερα επιστημονικά μυαλά, που έχουν υπάρξει ποτέ στη Γη, ωστόσο όταν ο ίδιος ήταν μαθητής… δεν τα πήγαινε και τόσο καλά με τα μαθήματά του.

Για την ακρίβεια, όταν ήταν 9 ετών οι βαθμοί του ήταν από τους χειρότερους στην τάξη του. Παρότι κατάφερε να ξεφύγει από τον «πάτο», ποτέ δεν κατάφερε να ξεχωρίσει σε ό,τι αφορά τις βαθμολογίες του στα μαθητικά του χρόνια. Παρέμενε πάντοτε ένας μέτριος μαθητής.

Παρά τους χαμηλούς βαθμούς του όμως, τόσο οι δάσκαλοι όσο και οι συμμαθητές του είχαν αντιληφθεί ότι ανάμεσά τους βρισκόταν μια ιδιοφυία. Γι’ αυτό άλλωστε του έδωσαν το παρατσούκλι «Αϊνστάιν».

Ως μεταπτυχιακός φοιτητής, ο Χόκινγκ άρχισε σταδιακά να εμφανίζει κάποια περίεργα συμπτώματα.

Η οικογένειά του ανησύχησε και τον παρότρυνε να δει ένα γιατρό. Λίγο καιρό νωρίτερα, είχε γνωρίσει τη μέλλουσα σύζυγό του, Jane Wilde, την οποία τράβηξε η αίσθηση του χιούμορ και η ανεξάρτητη προσωπικότητά του.

Μία εβδομάδα μετά, έκλεισε τα 21 του χρόνια. Νοσηλεύτηκε για δύο εβδομάδες και οι γιατροί διέγνωσαν ότι έπασχε από αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση, πάθηση γνωστή αλλιώς ως σύνδρομο Lou Gehrig. Του είπαν ότι κατά πάσα πιθανότητα δεν είχε πολλά χρόνια να ζήσει ακόμη.

Ο Χόκινγκ ένιωσε μεγάλο σοκ και άρχισε να αναρωτιέται γιατί είχε συμβεί κάτι τέτοιο στον ίδιο. Όταν όμως είδε ένα μικρό αγόρι να πεθαίνει από λευχαιμία στο νοσοκομείο, συνειδητοποίησε ότι υπήρχαν «ακόμη χειρότερα».

Ο Χόκινγκ πίστευε ότι το μέλλον την ανθρώπινης φυλής είναι στο Διάστημα. Ο ίδιος υποστήριζε την ιδιωτική εξερεύνηση του διαστήματος, ελπίζοντας ότι ο «διαστημικός τουρισμός» θα μπορέσει κάποια στιγμή να γίνει προσιτός στο κοινό.

Ο Χόκινγκ ήλπιζε ότι ο άνθρωπος θα μπορεί να ταξιδεύει σε άλλους πλανήτες και να χρησιμοποιεί τους φυσικούς τους πόρους για την επιβίωσή του.