Οι “εθνοπροδότες” ή η μιζέρια του να είσαι μικροαστούλης

Γράφει, ερευνά και επιμελείται

ο Τάσος Θεοδωρίδης

Τι κατάντια κι αυτή, να μην προλαβαίνεις τις εξελίξεις, να προσπαθείς να κρατηθείς από τον υποτυπώδη μικροαστισμό σου και να έχεις άποψη και επί παντός επιστητού, να είσαι πατριώτης αλλά να το παίζεις “υπερπατριώτης” και να μη προλαβαίνεις να τακτοποιήσεις τις σκέψεις σου μπροστά στον κυκεώνα των αλλαγών!

Πολλά γράφτηκαν, ειπώθηκαν, κραυγαλέα και μη για το “ξεπούλημα” της Μακεδονίας και της υπόθεσής της ελληνικότητας ή μη των μακεδονικών πληθυσμών ένθεν και εκείθεν των συνόρων. Αυτό που ανέκαθεν δίχαζε και εξακολουθεί να χωρίζει τους Έλληνες δεν είναι οι “προδότες” αλλά η αμάθεια και ο συντηρητισμός. Σε κάθε μάζωξη θα βρεις, απ’ τη μια τους αυτοαποκαλούμενους “γνήσιους”,  και απ’ την άλλη, τους “άλλους” : τους άθεους, τους αριστερούς, τους προδότες, τους Παοκτσήδες (αν είσαι Παναθηναϊκός ή αντίστροφα), τους λιγότερο άντρες, τους λιγότερο “οτιδήποτε”. Θα δεις να χωρίζονται οι μεν απ’ τους δε. Και όσο αγράμματοι, κομπλεξικοί και απαίδευτοι είναι οι λαοί, τόσο περισσότεροι και οι διχασμοί.

Και τσιμουδιά για το ότι όλοι μας βρισκόμαστε υπό τα δεσμά των απανταχού δανειστών και τοκογλύφων. Πως με ένα κούνημα της “μπαγκέτας” των αγορών, αυτοί που σήμερα κατέχουν τα ηνία της οικονομίας, οι απανταχού “Μούντις” μπορούν να αφανίσουν τα πάντα στο βωμό της συνέχισης του καθεστώτος συστήματος: της εκμετάλλευσης του οικονομικά ασθενέστερου απ’ τον έχοντα πρόσβαση στα εργαλεία δημιουργίας χρήματος (κυρίως μέσω της τοκογλυφίας).

Και τρέξτε εσείς να σκοτωθείτε για Χριστό ή Αλλάχ, για ΠΑΟΚ ή Παναθηναϊκό, για Κομμουνισμό ή Καπιταλισμό. Όσο θα είστε διχασμένοι και θα τρώτε ο ένας τις σάρκες του άλλου, ο “αφέντης” που κρατά τα κλειδιά της παγκόσμιας οικονομίας (ή τοκογλυφίας) θα κινεί τα νήματά σας είτε αυτά είναι συναισθηματικά είτε είναι “πατριωτικά”.

Και το απόλυτο θύμα, ο έρμος ο νοικοκύρης, ο μικροαστούλης που πλέον δεν έχει πουθενά την κεφαλήν κλίναι και πασχίζει μια ζωή να τα φέρει βόλτα αξιοπρεπώς, να στήσει μια οικογένεια, ένα βιός, μια υπόληψη. Πώς να αντισταθείς στο κάλεσμα του όχλου και να ξεχωρίσεις τους φίλους σου απ’ τους “εθνοπροδότες” για να αισθανθείς πως εσύ είσαι ο “γνήσιος” και οι άλλοι όλοι φλούδες; Πώς να αντισταθείς στις Σειρήνες που σου ζαλίζουν τα μηνίγγια ότι όλα αυτά που ΕΣΥ γνωρίζεις και κάνεις, αυτά είναι τα σωστά και όλοι οι άλλοι είναι λάθος;

Συνέχισε λοιπόν έρμε μικροαστέ, και στη περίπτωσή μας αφελή (συναισθηματικά εκμεταλλευθέντα συμπάροικε) να πιστεύεις πως εσύ είσαι ο “γνήσιος”  και οι άλλοι είναι “προδότες”. Άλλωστε, όποιος έχει αντίθετη άποψη από σένα, (θυμήσου απ’ το νηπιαγωγείο δεν τολμούσες να εναντιωθείς στην άποψη του όχλου) θα πρέπει να στιγματιστεί και να καταδικαστεί. Και ας ζεις στην πιο ανεκτική κοινωνία του κόσμου. Και ας έχεις νιώσει στο πετσί σου την πιο άδικη αντιμετώπιση που σε ανάγκασε να μεταναστεύσεις.

Είπαμε, εσύ έχεις δίκιο, όλοι οι άλλοι είναι “εθνοπροδότες”.

Καλό ξημέρωμα, του μυαλού σου και της ανθρώπινης συνείδησής σου.

Διάβασε και κανένα άξιο λόγου ψύχραιμο κείμενο, βασισμένο στη λογική των επιχειρημάτων. Δεν βλάπτει πού και πού να είσαι άνθρωπος και όχι μικροαστός…

 


ΜΙΑ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΓΔΜ ΣΕ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΙΛΙΝΤΕΝ

ΜΙΑ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΓΔΜ ΣΕ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΙΛΙΝΤΕΝ.

 

 

Αχός μεγάλος και αντάρα ξεσηκώθηκε όταν ακούστηκε η πρόταση του Ζάεφ για την Μακεδονία του Ίλιντεν. Οι περισσότεροι βέβαια στην Ελλάδα αγνοούσαν και το Ίλιντεν και την εξέγερση που έγινε εκεί το 1903.

Πρόσφατα στο ποστ μου ΓΙΑΤΙ ΑΝΤΙ FUROM ΣΥΝΘΕΤΗ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΜΕ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ; έχω γράψει για την κατάσταση που επικρατούσε εκεί πριν τους βαλκανικούς πολέμους και την πληθυσμιακή κατανομή της περιοχής στην  Οθωμανική απογραφή του 1905-6:

Μουσουλμάνοι  861.758

Πατριαρχικοί     580.563 (προσκείμενοι προς την Ελλάδα)

Εξαρχικοί          497.343 (προσκείμενοι προς την Βουλγαρία)

Εβραίοι               59.052

Σύνολο           2.014.916

Γενικότερα η περιοχή των Βαλκανίων στέναζε υπό τον Τουρκικό ζυγό και ήταν ακόμα πρόσφατη η επίδραση του Θούριου του Ρήγα Φεραίου, που μιλούσε για την απελευθέρωση αδιακρίτως όλων των λαών εκεί από τις αυθαιρεσίες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας  με τα λόγια:

«Βουλγάροι κι Αρβανίτες, Αρμένοι και Ρωμιοί,

 αράπηδες και άσπροι, με μιά κοινή ορμή,

 για την Ελευθερίαν να ζώσωμεν σπαθί,

 πως είμασθ’ αντρειωμένοι, παντού να ξακουσθή».

Συγχρόνως διακήρυσσε  τις ιδέες του για ανεξιθρησκία στον στίχ. 43, «Στην πίστιν του καθένας ελεύθερος να ζή» καθώς δεν ξεχώριζε ούτε τους καταπιεσμένους Τούρκους λέγοντας:

«Να σφάξωμεν τους λύκους, που τον ζυγόν βαστούν

και Χριστιανούς και Τούρκους σκληρά τους τυραννούν».

Στον Θούριό του μνημονεύει τους Μακεδόνες, τους κατοίκους του Μαυροβουνίου, τους οποίους αποκαλεί καπλάνια, δηλ. τίγρεις, τους κατοίκους των περιοχών όπου είναι ο Σάββας και ο Δούναβης ποταμός, δηλ. της Σερβίας, της Βλαχίας και της Βουλγαρίας, που τους αποκαλεί και «αδέλφια χριστιανοί».

Μετά απευθύνεται στους κατοικούντες στη Μαύρη Θάλασσα, τους Μαυροθαλασσινούς, οι οποίοι κατοικούν στα παράλια, από τις εκβολές του Δουνάβεως έως το Βόσπορο, και στη συνέχεια απευθύνεται στους κατοίκους της άλλης πλευρά του Ευξείνου Πόντου, τους Λαζούς.

Η προϊούσα κατάρρευση της οθωμανικής αυτοκρατορίας είχε ήδη οδηγήσει στην δημιουργία εκτός από την Σερβία, δύο ακόμη εθνικών κρατών της Ελλάδας και της Βουλγαρίας, που ανταγωνίζονταν μεταξύ τους στην προσάρτηση τμημάτων της Μακεδονίας από την υπό διάλυση αυτοκρατορία.

Ο Θούριος του Ρήγα που γράφτηκε το 1797, στην ουσία περιγράφει το επαναστατικό πνεύμα που επικρατούσε τότε στην Μακεδονία τα 100 επόμενα χρόνια, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Βαλκανικής .

Η εξέγερση λοιπόν του Ίλιντεν ξεκίνησε από το βιλαέτι του Μοναστηρίου και έγινε κυρίως από τους Σλαβομακεδόνες βουλγαρόφιλους  της περιοχής.

Η εξέγερση των καταπιεσμένων χωρικών οπλισμένων με αγροτικά εργαλεία στράφηκε σε πύργους και κατοικίες Μουσουλμάνων, αλλά και Χριστιανών μεγαλοτσιφλικάδων, με  καταστροφές και λεηλασίες και ωμότητες και δολοφονίες σε κάποιες περιπτώσεις. Ύστερα από λίγες μέρες επακολούθησε  η εξέγερση Βουλγάρων αγροτών στο βιλαέτι της Αδριανούπολης.

Υποκινητής της εξέγερσης του Ίλιντεν ήταν το Εσωτερικό Μακεδονο-Αδριανουπολίτικο Επαναστατικό Κομιτάτο ή αργότερα Εσωτερική Μακεδονική Αδριανουπολιτική Επαναστατική Οργάνωση (ΕΜΑΟ), που υποστήριζε την ιδέα της αυτόνομης Μακεδονίας, αλλά και των περιοχών της Αδριανούπολης με την Θράκη, που ανήκαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία και την προστασία της Βουλγαρικής εθνικής ταυτότητας. Η οργάνωση είχε ως σύνθημα το «Η Μακεδονία για τους Μακεδόνες» αποβλέποντας στους χριστιανικούς πληθυσμούς της περιοχής.

Σύμφωνα με πληροφόρηση του Ίωνα Δραγούμη προς τον πατέρα του “πάντες οί σλαυόφωνοι πληθυσμοί ήκολούθησαν τό Κομιτάτον, ορθόδοξοι καί  σχισματικοί καί οί πλείστοι εκουσίως”

Η εξέγερση κατεστάλη βιαίως μέσα σε λίγους μήνες από τους Οθωμανούς.

Ερχόμαστε λοιπόν στο σήμερα,  115 χρόνια μετά από αυτά τα γεγονότα στην Μακεδονία μας, που είναι ένας άλλος τόπος και τα όσα έγραφε στον Θούριο του ο Ρήγας ανήκουν πλέον στην ιστορία και δεν έχουν σχέση με την υπάρχουσα πραγματικότητα.

Στην Μακεδονία μας σήμερα κατοικούν 2.408.530 Έλληνες, δεν υπάρχουν Τούρκοι μετά από την ανταλλαγή των πληθυσμών,αλλά Έλληνες από τις ανταλλαγές, οι Εβραίοι μετά το ολοκαύτωμα είναι πλέον μόνο 1000, δεν υπάρχουν Βούλγαροι και οι εναπομείναντες σλαβόφωνοι είναι 1195 γιατί τόσοι  υποστήριξαν  το Ουράνιο τόξο στις Ευρωεκλογές του 2009.

Αντίστοιχα η ΠΓΔΜ έχει 2.000.000 κατοίκους εκ των οποίων οι 1,300,000 (64%) περίπου είναι οι Σλαβομακεδόνες και το 25% Αλβανοί.

Με αυτά τα απλά δεδομένα μπορεί να καταλάβει κανείς πόσο αστειότητα αποτελεί το να μιλάμε για επικίνδυνο αλυτρωτισμό αυτής της χώρας και για βλέψεις της απέναντι στην Ελλάδα.

Βεβαίως και εκεί υπάρχουν φανατικοί που  πιστεύουν πως μπορεί να πραγματοποιηθούν τα όσα πριν 115 χρόνια βαυκαλιζόταν το  ΕΜΑΟ.

Το ίδιο υπάρχουν στην Αλβανία και Τσάμηδες που ευελπιστούν πως κάποτε θα επιστρέψουν στην Θεσπρωτία. Όνειρα θερινής νυκτός.

Μήπως και σε μας όμως δεν υπάρχουν, επιεικώς ανόητοι, που πιστεύουν στην προφητεία του Παϊσιου πως ο Πούτιν θα πάρει την Πόλη και θα μας την δώσει; (!!) Βέβαια όταν τους πεις τι θα κάνουμε όταν την πάρουμε τα 14.500.000 Τούρκους κατοίκους της, ξύνουν αμήχανα το κεφάλι τους.

Πολύ σωστά γράφει η Ρούλα Γεωργακοπούλου:

Δεν κατάφερα να διακρίνω πού ακριβώς ελλόχευε ο σλάβικος εθνικισμός του προπερασμένου αιώνα και πώς είναι δυνατόν να νεκραναστηθεί αυτό το χούφταλο και να με χάψει, δεδομένου ότι τα πρώτα που του πέφτουν στον άνθρωπο είναι τα δόντια του. Όχι πως δεν έχουμε κι εμείς έναν φαφούτη εθνικισμό που τα τελευταία χρόνια χράτσα χρούτσα με τις μασελίτσες του, αλλά τέλος πάντων…  

Ας δούμε λοιπόν γιατί, αν δεν γίνει αποδεκτό κάποιο από τα προταθέντα ονόματα με γεωγραφικό προσδιορισμό, γιατί  το Μακεδονία του Ίλιντεν για όλες τις χρήσεις, δεν είναι απορριπτέα πρόταση.

1-Έχει ήδη προταθεί από αυτούς και είναι μάλλον αποδεκτό και από την αντιπολίτευση τους, γιατί το Ίλιντεν είναι η εθνική τους εορτή. Με αυτό τον τρόπο ακόμα και οι αλλαγές στο Σύνταγμα τους  στις αλυτρωτικές αναφορές σε αυτές που ενοχλούν εμάς, μάλλον μπορούν να περάσουν ευκολότερα γιατί για οποιαδήποτε αλλαγή απαιτούνται τα 2/3 των βουλευτών και 50% ανά εθνοτική ομάδα (Σλαβομακεδόνες-Αλβανοί)

2-Με αυτή την ονομασία τίθενται και οι πραγματικές ιστορικές βάσεις υπόστασης αυτού του κράτους. Έτσι ταυτόχρονα διακόπτονται και όλες οι προηγούμενες ανιστόρητες προσπάθειες σύνδεσης και καπήλευσης της αρχαίας Ελληνικής ιστορίας της Μακεδονίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, με τις οποίες εκεί έχουν ήδη γαλουχηθεί πάνω από δύο γενιές.

3-Με την απόκτηση ενός διεθνώς, και από την Ελλάδα αποδεκτού ονόματος, μπορούν πλέον να γίνουν δεκτοί στους διεθνείς οργανισμούς πράγμα που επιθυμούν διακαώς και να σταματήσει έτσι, η όχι μόνο άνευ κέρδους αλλά ουσιαστικά με εμπορική ζημία αντιπαλότητα με την χώρα μας.

4-Οι μόνοι ίσως που θα δυσαρεστηθούν θα είναι αφ΄ ενός οι Βούλγαροι, γιατί θεωρούν το Ίλιντεν δικό τους, αφ΄ετέρου δε οι επαγγελματίες πατριδοκάπηλοι στην χώρα μας αλλά και οι αντίστοιχοι εκεί, γιατί δεν χωρούν αμφισβητήσεις των συνόρων μεταξύ χωρών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Πιστεύω πως ήρθε πλέον ο καιρός να δοθεί μια λύση σε αυτό το θέμα  και όπως επισημαίνει εύστοχα ο Γιώργος Καρελιάς, γράφοντας για τους τραμπούκους που επιτέθηκαν στον Μπουτάρη:

Αυτός ο τραμπουκισμός, ο εθνικοπατριωτικός, είναι ο πιο επικίνδυνος τώρα που το Μακεδονικό είναι ξανά στο τραπέζι. Και αυτός ο τραμπουκισμός αντιμετωπίζεται μόνο αν οι υπεύθυνες πολιτικές δυνάμεις συναποφασίσουν να λύσουν το πρόβλημα, με λύση που έχει προταθεί από το 2008. Είναι η πρώτη φορά που υπάρχουν οι προϋποθέσεις για επωφελή εθνικά λύση, η οποία θα απαλλάξει την πολιτική ζωή από ένα καρκίνωμα και θα στείλει στην αεργία πολλούς επαγγελματίες εθνικοπατριώτες. Και αυτό θα συμβεί σχεδόν αμέσως μετά από μια τέτοια λύση, όταν θα αποδειχθεί ότι η Ελλάδα δεν κινδυνεύει από τη βόρεια… υπερδύναμη και θα επιτρέψει στις πολιτικές δυνάμεις να κονταροχτυπηθούν σε άλλα, πραγματικά επικίνδυνα, προβλήματα.

Αντίθετα, αν αυτό δεν συμβεί και η προσπάθεια ναυαγήσει, δεν θα πληγεί ο σημερινός εθνικός «προδότης» Τσίπρας. Το πρόβλημα θα το κληρονομήσει ο επόμενος, ο οποίος θα στιγματισθεί, επίσης, από την ίδια «προδοσία», όπως στιγματίστηκε και η κυβέρνηση (του πατρός) Μητσοτάκη στη δεκαετία του ’90 από τους υπερπατριώτες της εποχής.

Το έγραψε μετά από πολλή σκέψη ο αθεόφοβος στις 1:26 π.μ.

Ετικέτες ιστορία, προβληματισμοί


ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Αποψη – Το μακεδονικό ζήτημα: η συγκυρία και ο κυβερνήτης

ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ*

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Η σημερινή συγκυρία για την επίλυση του μακεδονικού ζητήματος είναι ιστορικά η πλέον θετική. Αναφέρω ενδεικτικά ορισμένους λόγους:

1. Υπάρχει πίεση και άμεσο συμφέρον από τους ισχυρούς του δυτικού κόσμου να αναχαιτίσουν την επιρροή της Ρωσίας στα Δυτικά Βαλκάνια, στα οποία συνυπάρχουν η ένταση μεταξύ Κοσόβου και Σερβίας, οι αναταραχές στους αλβανικούς πληθυσμούς, η δραστηριοποίηση ακραίων ισλαμιστικών στοιχείων και η αύξηση της διεθνούς φύσεως εγκληματικότητας.

2. Στη γειτονική μας χώρα εξελέγη ύστερα από πολλά χρόνια μια κυβέρνηση έτοιμη και πρόθυμη να προχωρήσει στην επίλυση του ζητήματος σε συνεργασία με τον διεθνή παράγοντα και την ελληνική κυβέρνηση.

3. Στην Ελλάδα μετά 25 χρόνια κομματικών περιπετειών, η συντριπτική πλειονότητα των κομμάτων της Βουλής έχει αποδεχθεί ως βάση τη σύνθετη ονομασία με ταυτόχρονα πολιτική αποτροπή του αλυτρωτισμού (εθνότητα, γλώσσα κ.λπ.) με πολιτειακά θεσμικό τρόπο.

Σημαντικά ζητήματα παραμένουν η μη προετοιμασία της κοινής γνώμης και η κατανόηση της έννοιας του εθνικού συμφέροντος και όχι απλά της διακήρυξης του εθνικού δικαίου. Σε κάθε ιστορική συγκυρία η ευθύνη ανήκει στον κυβερνήτη – πρωθυπουργό της χώρας. Αυτός, έχοντας συναίσθηση του εθνικού συμφέροντος, όπως αυτό προκύπτει από την επίλυση ενός εθνικού εκκρεμούς ζητήματος, έχει την ευθύνη να διαμορφώσει την πολιτική που το υπηρετεί. Να συγκροτήσει δηλαδή εθνικό αφήγημα, να επιτύχει τις μεγαλύτερες δυνατές συμμαχίες και να ενημερώσει τον λαό. Ας φανταστούμε, λοιπόν, πώς θα ήμασταν σήμερα αν ο κυβερνήτης οργάνωνε με τον άλλο τρόπο τη διαχείριση του ζητήματος:

Ας σκεφτούμε τον πρωθυπουργό να απευθύνει διάγγελμα για το μακεδονικό ζήτημα στην αρχή της διαπραγμάτευσης, με στόχο την εθνική συσπείρωση όλων των κομμάτων. Δηλαδή να αποτίσει φόρο τιμής στον Ανδρέα Παπανδρέου και στο ΠΑΣΟΚ για την ενδιάμεση συμφωνία του 1995, η οποία έδωσε το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούμαστε σήμερα, να αποτίσει φόρο τιμής στον Κώστα Καραμανλή και στη Ν.Δ. για την εθνική συνεννόηση που επετεύχθη πριν από το Βουκουρέστι το 2008 και αποτελεί πολιτικό κεκτημένο. Σε αυτό το πνεύμα να καλούσε αμέσως τους αρχηγούς των κομμάτων να παρουσιάσει τα εθνικά δεδομένα και την αρχική θέση διαπραγμάτευσης του υπουργείου Εξωτερικών. Να οργάνωνε μία ομάδα με εκπροσώπους-εμπειρογνώμονες όλων των αρχηγών των κομμάτων, η οποία θα παρακολουθούσε και θα ενημερωνόταν για τις εξελίξεις. Και βέβαια, να επένδυε την ικανότητα της επικοινωνιακής ομάδας του Μαξίμου στην παρουσίαση ενός βίντεο για τα εθνικά οφέλη από την επίλυση του ζητήματος, αναδεικνύοντας την ανάγκη εθνικής λαϊκής ενότητας. Αντί για όλα τα παραπάνω, στα οποία πολύ δύσκολα θα μπορούσαν να αντισταθούν οι πολιτικοί αρχηγοί, έκανε ακριβώς τα αντίθετα.

Απαξίωσε και επιτέθηκε από την πρώτη στιγμή στο «παλαιό» πολιτικό σύστημα και φυσικά στους ηγέτες του, θεωρώντας τους υπευθύνους για τη δημιουργία του προβλήματος. Δημιούργησε, λοιπόν, με το καλημέρα σας στα κόμματα την ανάγκη άμυνας απέναντι στο δικό τους κεκτημένο και στους ψηφοφόρους τους. Εβαλε αμέσως μπροστά ένα σχέδιο αλλαγής του πολιτικού σκηνικού, θεωρώντας το μακεδονικό ζήτημα ως καταλύτη ρευστοποίησης των υπαρχόντων κομματικών σχηματισμών. Το σχέδιο και προπαγανδίζεται από τα συγκεκριμένα μέσα και παρουσιάστηκε από τον πρόεδρο της Βουλής. Ο σχεδιασμός ήταν πολλαπλός: η διάσπαση της Ν.Δ., ο εγκλωβισμός του Κινήματος Αλλαγής ως μεσοπρόθεσμο σχέδιο για την επόμενη διακυβέρνηση, η σταδιακή απομάκρυνση από τους ΑΝΕΛ και βέβαια η επικοινωνιακή υποβάθμιση των κοινωνικών και οικονομικών επιπτώσεων της αξιολόγησης (πλειστηριασμοί κ.λπ.).

Ετσι φτάσαμε σήμερα η συζήτηση για το εθνικό διακύβευμα να έχει εξελιχθεί σε μια κομματική μάχη όλων εναντίον όλων για το διακύβευμα των εκλογών. Η δε ιδεολογικοποίηση της δημόσιας συζήτησης σε λαϊκιστές – εθνικιστές και εκσυγχρονιστές, σε δεξιούς και αριστερούς, σε βόρειους και νότιους δημιουργεί και πάλι τον κίνδυνο ενός νέου διχασμού, ο οποίος αναδιατάσσει τις δυνάμεις του ΝΑΙ και του ΟΧΙ (κάτι που δεν είχε προβλέψει ο αρχικός σχεδιασμός) και βέβαια επαναφέρει τον κίνδυνο πολιτικής αστάθειας. Πριν από χρόνια όσοι μιλούσαν για τον κίνδυνο «παρασιτικής κατάρρευσης» της χώρας έμπαιναν στο περιθώριο. Η κατάρρευση επήλθε!

Ας σκεφτούμε καλά πως υπάρχουν έντονες ανησυχίες για εθνική κατάρρευση μέσω απόπειρας ενός εθνικού ακρωτηριασμού. Ο κίνδυνος δεν είναι από τον αδύναμο Βορρά όπου τα ζητήματα πρέπει να επιλυθούν, αλλά από την Ανατολή. Ας σκεφτούμε όλοι καλά τι σημαίνει για την Ελλάδα σ’ αυτή την περίοδο εθνικό μέτωπο διασπασμένο και λαός διχασμένος και ο κυβερνήτης ας αναλογιστεί την ιστορική του ευθύνη.

* Η κ. Αννα Διαμαντοπούλου είναι πρόεδρος του Δικτύου για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, πρ. Επίτροπος Ε.Ε. και πρ. υπουργός.