Home ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΟΤΗΣ

ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΟΤΗΣ

64

«ΟΥΤΩΣ ΗΓΑΠΗΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ….»
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ
(Κατά Ιωάννην, κεφ. 3:13-17)

 

 

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ περικοπή του Ευαγγελιστού Ιωάννου μάς τονίζει μια βασική αλήθεια. Ότι ο Άγιος Θεός έστειλε τον Μονογενή του Υιό στον κόσμο και υπέμεινε τον σκληρό του σταυρού θάνατο, για να κερδίσουμε εμείς την αιωνιότητα. «Ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον ώστε τον Υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόλλυται, αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον».
Αιώνια ζωή! Είναι η ζωή η χωρίς τέλος κοντά στον Χριστό. Είναι η ζωή, που διατηρείται αιώνια από τον αθάνατο και αιώνιο τρισυπόστατο Θεό. Ο σωματικός θάνατος είναι για τον πιστό μετάβαση από τον θάνατο στη ζωή. Είναι πέρασμα προς την αιωνιότητα.
***
Σε πόσες όμως καρδιές δεν κλονίζεται τούτη η βασική της πίστεως αλήθεια; Πόσοι και πόσοι αμφιβάλλουν για την αιωνιότητα! Πόσοι λένε ότι πιστεύουν στον Άγιο Θεό, δεν μπορούν όμως να πιστεύσουν στην αιωνιότητα! Ναι, είναι τόσο δύσκολο στον πεπερασμένο νου του ανθρώπου να συλλάβει την αιωνιότητα. Ζει σε τόσο στενά χρονικά όρια που του είναι ακατανόητο το θέμα αιωνιότητα!
Έτσι ή αμφιβάλλει ή και φθάνει να διαγράψει την μεγάλη αυτή αλήθεια. Και ζει και περιπλανάται χωρίς προοπτική αιωνιότητος. Πορεύεται τα λίγα χρόνια της ζωής του με κλειστά τα μάτια, με κλειστούς τους ουρανούς.
Αλλ’ η ανθρώπινη ζωή, χωρίς πίστη στην αιωνιότητα, δεν μπορεί να έχει ούτε κατεύθυνση, ούτε σκοπό ανώτερο. Ούτε βέβαια ελπίδα και στήριγμα. ούτε πυξίδα αλάνθαστη και προβολέα και πηδάλια.
Είναι θλιβερό και τραγικό να ζει κάποιος χωρίς πίστη στην αιωνιότητα! Η ζωή του δεν είναι τότε παρά ζωή υλιστική. Ο άνθρωπος αυτός ζει μόνο για την καλοπέρασή του. Η ιδέα της εκμηδενίσεως του ανοίγει τους δρόμους της αμαρτίας και της ποικίλης ανομίας. «Φάγωμεν, πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν.
***
Βέβαια η πέραν του τάφου ζωή δεν είναι αντικείμενο λεπτομερούς διερευνήσεως. Ο Χριστιανός γνωρίζει τόσα όσα του έχει αποκαλύψει ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Με την Ανάστασή Του ο Κύριος νίκησε τον θάνατο και διεκήρυξε ότι όσοι πιστεύουν σ’ Αυτόν βαδίζουν από την πρόσκαιρη ζωή προς την αιωνιότητα. «Ο πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ιωάν. 5:24). Και «ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη ζήσεται» (Ιωάν. 11:26). Για όσους πιστεύουν στον Ιησού Χριστό ο θάνατος είναι απλή μεταβολή καταστάσεως, είναι μετοικεσία, από την φθορά στην αφθαρσία, από την θλίψη στην χαρά, από τα πρόσκαιρα στα αιώνια. Για τους πιστούς η εκμηδένιση είναι κάτι ακατανόητο και απαράδεκτο, διότι η άρνηση της αθανασίας ισοδυναμεί με την άρνηση αυτού του Θεού.
Η πίστη στην αιωνιότητα δεν είναι κάτι που κάνει τον άνθρωπο αδρανή, άβουλο. Τουναντίον τον υποβοηθεί, τον ενισχύει, τον τονώνει στον πνευματικό του αγώνα και στην πρόοδό του. Συντελεί πολύ στο να λιγοστεύει η απληστία μας και να περισσεύει ο ηρωισμός μας για την κατάκτηση των αιωνίων. Μας υποβοηθεί στον αγώνα μας εναντίον των παθών μας. Με την προοπτική της αιωνιότητος γινόμαστε πιο μεγαλόψυχοι στις εκδηλώσεις της συμπόνιας και της συγγνώμης και πιο γενναιόδωροι. Ο άνθρωπος που πιστεύει στην αιωνιότητα, είναι ο αληθινά πνευματικός άνθρωπος. Αγωνίζεται εναντίον του κακού και καλλιεργεί τις αρετές. Ο αληθινά πιστός άνθρωπος είναι εκείνος που βλέπει πάντα κάτω από το φως της αιωνιότητος.
Όμως μη λησμονούμε ποτέ, ότι η αιωνιότης στηρίζεται στην σταυρική θυσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Σταυρός και αιωνιότης είναι δύο έννοιες αλληλένδετες. Δεν μπορείς να χωρίσεις την μία από την άλλη. Δεν μπορείς την μία να περιφρονήσεις και την άλλη να δεχθείς. Όσοι είναι αληθινοί σταυροφόροι είναι και της αιωνιότητος πιστοί και κήρυκες. Για όσους ο σταυρωμένος Ιησούς Χριστός είναι «Θεού δύναμις και Θεού σοφία» ο θάνατος δεν είναι θάνατος. Είναι γέννηση, δεύτερη γέννηση. Είναι αλλαγή, όπου «το φθαρτό σώμα ντύνεται αφθαρσία και το θνητό αυτό σώμα ντύνεται αθανασία (Α΄Κορινθ. 15:53).