Συνηγορία στο δίκαιο ξέσπασμα ενός Νέου Ελληνοκαναδού – Πόσο ανθρωποφάγος είσαι;

Αγαπητέ Γρηγόρη Τερζάκη.
Από την πρώτη στιγμή που εσείς και οι εθελοντές που πλαισιώνουν τις πρωτοβουλίες πολιτιστικής προσφοράς στην Κοινότητα ξεκινήσατε τις πρόβες, τις ατέλειωτες ώρες συζητήσεων και εθελοντικής εργασίας με σκοπό να προσφέρετε στον ελληνισμό του Τορόντο, όντες οι περισσότεροι νεοφερμένοι στην παροικία αυτή που μετράει 2-3 γενιές «παλιών», καταλάβαμε πως οι εποχές έχουν αλλάξει, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην ομογένεια. Βλέπεις, διαχρονικά οι Έλληνες μετανάστες όπου γης, πρώτα φρόντιζαν «την πάρτη τους», δηλαδή να δημιουργηθούν και να καθιερώσουν επάγγελμα, οικογένεια, καριέρα, και μετά οργανώνονταν σύμφωνα με τα συμφέροντα της κάστας τους και διεκδικούσαν ό,τι τους ανήκε μέσω συλλογικών οργάνων. Εσείς αντίθετα, παρά τις πάγιες και αντικειμενικά δύσκολες συνθήκες που αντιμετωπίζει κάθε νεοφερμένος, αμέσως μετά την άφιξή σας ριχτήκατε με αφοσίωση και πείσμα στον εθελοντισμό, στην προσφορά του καλύτερου εαυτού σας και στην ανιδιοτελή υπηρεσία του κοινού σκοπού. Ίσως η Ελλάδα της κρίσης που αφήσατε και ζει τα τελευταία χρόνια μια αναβίωση της αλληλεγγύης, ίσως οι συνθήκες Κατοχής που δεν είναι μόνο οικονομικές αλλά ως συνήθως υποθηκεύουν εις το διηνεκές τον πολιτισμό και την ίδια την ύπαρξη του Ελληνισμού, ίσως οι προσωπικές σας ιστορίες και το ταμπεραμέντο, ό,τι και να είναι τελος πάντων, σας οδήγησε, όπως τα μικρά παιδιά που πρωτοβγαίνουν στη ζωή και νιώθουν ευγνωμοσύνη και φόβο για όλα, να θέλετε να ευχαριστήσετε τους συνανθρώπους σας, για να κατευνάσετε τα «κακά πνεύματα». Για κακή σας τύχη, ανάμεσα στους τόσους υποψιασμένους ή μη συμπολίτες σας, οι συγκεκριμένοι επαγγελματίες κακολογητές (που στο χωριό τους θα περιορίζονταν να διασπείρουν συκοφαντίες και κακίες από φθόνο στα καφενεία αλλά δυστυχώς στον Καναδά εκμεταλλεύονται την κουλτούρα ανοχής) είναι πρωταθλητές στην ανθρωποφαγία (μεταφορικά μιλώντας πάντα) επειδή αυτή ακριβώς η παροικία τους έχει ανεχτεί, φοβηθεί, θρέψει (social bullying is not only the perpetrator’s fault, but the victim’s acceptance). Αυτή η ιδιότυπη ανθρωποφαγία λοιπόν απoτελεί την ιδιάζουσα κουλτούρα που καθορίζει τη δημόσια έκφραση αυτής της ομογένειας, και κατά τη γνώμη μας, θα πρέπει να ρωτάτε όσους σας κακολογούν «πόσο ανθρωποφάγος είσαι;» Διότι ως γνωστόν, υπάρχουν ελάχιστα, λίγο, μέτρια και πολύ ανθρωποφάγοι. Αυτοί που δημιουργούν τις συνθήκες για να «φαγωθεί» κάποιος, άλλοι που διασπείρουν φήμες που άκριτα τις ακούν και παραδέχο-
νται, άλλοι που συμμετέχουν σε ομάδες για να σε καταδικάσουν, και άλλοι που αναλαμβάνουν να σε «καθαρίσουν». Σαν εκτελεστές ας πούμε… Η ανθρωποφαγία αυτή εχει άμεσες αναφορές στην (ανύπαρκτη) παιδεία και ελλιπή οικογενειακή θαλπωρή που είχαν αυτοί ακριβώς που επιδίδονται στην ιδιότυπη διαδικασία την οποία επιμελώς περιγράφετε στην επιστολή – διαμαρτυρία σας. Στην Παροικία αυτή, οι ανθρωποφάγοι (κάθε διαβαθμίσεως) έχουν διαπρέψει στους Συλλόγους και
τις πάμπολλες ομαδούλες που εκπροσωπούν τον Ελληνισμό, ενώ είχαν, έχουν και θα έχουν την τιμητική τους όταν τους δίνεται οποιαδήποτε «εξουσία», συμπεριλαμβανομένης και της θέσης του «εκδότη» των παροικιακών μέσων. Και τα γράφω αυτά με τη γνώση «εκ των ένδον», ως θύμα ανθρωποφαγίας και γω, με καταγραμμένες στο παρελθόν όλες τις ατασθαλίες και «ανθρωποφαγικές» πράξεις από ομογενείς που με τα γραπτά τους έχουν δείξει κυρίως τη σκουλικιασμένη τους συνείδηση. Θα με ρωτήσετε ίσως, αν αξίζει να ζεις στην Παροικία αυτή και να έχεις συνεχώς απώλειες στην ομάδα των αγνών σου εθελοντών, που πέφτουν θύματα στην ανθρωποφαγία αυτών των διαρκούς ισχύος ανθρωποφάγων; Σίγουρα η απάντηση είναι εντελώς προσωπική. Προσωπικά θεωρώ πως αξίζει να κάνει κάποιος αυτό που του υπαγορεύει η συνείδησή του, ώστε στο τέλος να αναδειχθούν και να λάμψουν άτομα που έχουν μια γνήσια διάθεση αλληλεγγύης, ένα αγνό ένστικτο προσφοράς στον πλησίον και μια ανιδιοτελή διάθεση βοήθειας των άλλων. Γιατί τέτοια άτομα συναντούμε καθημερινά γύρω μας, σε οργανωμένες ή μη δομές του ελληνισμού της ομογένειας, αλλά όλοι τους έχουν το φόβο στην καρδιά μήπως τους συκοφαντήσουν και τους παρεξηγήσουν οι ανθρωποφάγοι -«μη μας πιάσει στο στόμα του ο τάδε και ο δείνα» έχουν μάθει να λένε. Να τους βρούμε λοιπόν αυτούς τους αγνούς εθελοντές και να τους στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Και να τους παινέψουμε. Και να τους βραβεύσουμε. Και αν αυτό σημαίνει πως δίπλα στον αγνό εθελοντή θα υπάρχει και ο ανθρωποφάγος που τον υπονομεύει, και θα πρέπει να στηρίξουμε τον πρώτο και να στιγματίσουμε τον δεύτερο, ακόμη κι αν κινδυνέψουμε να φαγωθούμε, τότε αυτό αξίζει τον κόπο και την προσπάθεια. Και μην ξεχνάς, πως ο Λεωνίδας με τους 300 ήξεραν πως θα προδοθούν, αλλά επίσης γνώριζαν πως οι βάρβαροι στο τέλος δεν θα περάσουν. Ο ίδιος ο Λεωνίδας ήταν σίγουρος πως οι μανάδες και οι γυναίκες των πολεμιστών του θα στήνανε πικρόγλυκο γλέντι με τα νέα του χαμού των παλικαριών. Όσο για την αξία της προσφοράς σας στα κοινά, άσχετα απ’ το αν καλλιτεχνικά ήταν ή δεν ήταν πετυχημένη, έχει εξασφαλίσει το πέρασμά της στην ιστορία της ομογένειας, που σηματοδοτεί τη στροφή των νεοφερμένων στην ενεργό αλληλεγγύη, στην προσφορά στα κοινά ΠΡΟΤΟΥ καν φροντίσουν οι ίδιοι να «τρουπώσουν» κάπου και να κοιτάξουν την πάρτη τους. Αυτό και αν σας κάνει να διαφέρετε από όσους επιδίδονται στην ανθρωποφαγία γύρω σας. Κάθε βαθμού και ποιότητας. Καλή τύχη λοιπόν, και θα μας βρείτε αρωγούς όταν το δίκιο είναι με το μέρος σας.


Η Επιστολή του Σκηνοθέτη – Εθελοντή Γρηγόρη Τερζάκη στον “Ελληνικό Τύπο”

Έκανα αρκετή υπομονή αλλά δυστυχώς επειδή η ανήθικη επίθεση κάποιας τοπικής εφημερίδας δεν έχει τελειωμό ήρθε η ώρα να απαντήσουμε δίχως μαλλιά στην γλώσσα.
Με μεγάλη χαρά είδαμε το δημοσιογραφικό συγκρότημα του κυρίου Σκλάβου και το blog antipodas να μας επιτίθενται με σειρά άρθρων ώς κριτές της τέχνης, του πολιτισμού και να απαιτούν απόδοση εξουσίας όπως γίνονταν κάποιες σκοτεινές εποχές του παρελθόντος.
Είναι παγκόσμιο φαινόμενο σε όλο το πλανήτη κάποια τοπική εφημερίδα να αποκρύπτει επιμελώς εκδηλώσεις της πόλης και της κοινότητας κάτω από το πρίσμα μιας μυστηριώδους αντιπάθειας που θα μπορούσαν να έχουν μόνο πρωταγωνιστές άλλων χρονών και άλλων ‘’ψυχρών’’ πολέμων.
Είναι δημοσιογραφικά αντι-ιδεολογικό και τραγελαφικό, υποτιθέμενη εφημερίδα που ενημερώνει τον κόσμο για τα νέα της παροικίας να μην παρουσιάζει πολιτιστικά γεγονότα και θεατρικές παραστάσεις που λαμβάνουν χώρα ακόμα και αν δεν έχει καμία συμπάθεια σε αυτές.
Δεν το έχουμε δει πουθενά στον πλανήτη! Όλες οι εφημερίδες αναγράφουν κανονικά κάθε πολιτιστικό δρώμενο ακόμα και αν αυτό διοργανώνεται από τον ΕΧΘΡΟ, βέβαια για να μπορέσεις να έχεις αυτή την θέση θα πρέπει να γνωρίζεις και τι εστί το λειτούργημα της δημοσιογραφίας.
Από την άλλη πλευρά κάθε αναφορά στην θεατρική ομάδα της Ίριδας αποτελείται από ψευδή και ανυπόστατα στοιχεία αφού οι εν’ λόγω ‘’δημοσιογράφοι’’ δεν μπαίνουν ποτέ στον κόπο να διασταυρώσουν τα στοιχεία που γράφουν.
‘’Τριακόσιοι’’ θεατές που αγαπούν τον πολιτισμό αγαπητοί βρέθηκαν μονάχα στην πρώτη μας παράσταση…κάναμε άλλες τρεις… σας προκαλώ και σας παρακαλώ να δείτε αναλυτικά όλα τα λογιστικά στοιχεία, τον ισολογισμό και τα κέρδη που έφερε αυτή η παράσταση στην κοινότητα και να τα δημοσιοποιήσετε μέχρι το τελευταίο δολάριο.
Αρκετά πλέον με την παραπληροφόρηση. Αντιλαμβάνεστε ότι απόκρυψη πολιτιστικών ειδήσεων της κοινότητας και παραπληροφόρηση καθιστούν μια εφημερίδα αναξιόπιστη και καλό είναι κάτω από
κάθε άρθρο σας ενάντιον μας να βάζετε και το λογότυπο του αμοραλισμού!
Δεν θα ασχοληθώ καν με την κριτική σας διότι ως γνωστόν σνομπάρατε να έρθετε να δείτε ένα πολιτιστικό γεγονός και περιμένατε να τελειώσει για να του επιτεθείτε με τον χειρότερο τρόπο!
Ως γνωστόν στο παγκόσμιο γίγνεσθαι όταν κάποιος δεν έχει δει κάτι δεν μπορεί να έχει και άποψη.
Γνωρίζω επίσης ότι μετά από αυτό το κείμενο στο μέλλον σε κάθε ευκαιρία θα επιτίθεστε με τον χειρότερο τρόπο σε εμένα και την ομάδα μου, δεν πειράζει, οι ξεπερασμένες αυτές τακτικές ‘’πολέμου’’ με αφήνουν αδιάφορο. Καλή καρδιά! Κύριοι από κακοπροαίρετους, μέντιουμ κακών και πνευματιστές που καπνίζουν την πίπα του ‘πολέμου’ και όχι της ειρήνης γεμίσαμε, δεν μας αφορούν πλέον.
Εμάς μας αφορούν άνθρωποι με θετική ενέργεια, με χαμόγελο, με ευγένεια, με αλληλεγγύη, με αγάπη για τον πολιτισμό και την Ελλάδα.

O Σκηνοθέτης της Ιριδας
Γρηγόρης Τερζάκης