Home Community News Τα Δάνεια

Τα Δάνεια

49

Η δυστυχία του ανθρώπου ξέρετε ποια είναι; να θέλει να μιμηθεί τους διπλανούς του ο ανταγωνισμός, η έλλειψη αυτοπεποίθησης δημιούργησαν το δρόμο για το εύκολο χρήμα. Είναι ό,τι πιο ψυχοφθόρο και μειωτικό που δυσκολεύει τη ζωή μας, και δεν αναφέρομαι σε κάποιες περιπτώσεις ανθρώπων που είπαν «θέλω δάνειο να πάρω ένα σπίτι να βάλω το κεφάλι μου μέσα», ούτε σ’ έναν επιχειρηματία που ήθελε να επεκτείνει την επιχείρησή του και του ήρθαν ξαφνικά όλα ανάποδα.

Στη σημερινή εποχή ο ανταγωνισμός είναι σαν μία επιδημία που άρχισε να εξαπλώνεται από τότε που τα δάνεια άρχισαν να δίνονται ασύστολα. Σίγουρα η ποιότητα της ζωής μας άλλαξε τόσο όσο κανείς δεν το περίμενε, αλλά η υλική ποιότητα, όχι η πνευματική. Οι μισθοί αυξήθηκαν, κι αν σ’ ένα σπίτι υπήρχαν δύο εργαζόμενοι τότε χωρίς δεύτερη σκέψη τα δάνεια παίρνονταν εύκολα, χωρίς να υπολογίζεται το τί μέλλει γενέσθαι την επόμενη μέρα. Τώρα μπορούμε να ρυθμίζουμε τις δόσεις, αλλά την επόμενη μέρα; κι αυτή η αλλαγή ήρθε χωρίς να την περιμένουμε. Μια παροιμία λέει «Κανείς δε ξέρει τί μπορεί να συμβεί απ’ τη στιγμή που κρατάς το πιρούνι στο πιάτο σου μέχρι να το βάλεις στο στόμα σου».
Τα μνημόνια χτύπησαν και τη δική μας πόρτα, οι μισθοί και οι συντάξεις κόπηκαν κάθετα, τα έξοδα και τα χρέη υπερδιπλασιάστηκαν και ήρθανε δύσκολοι καιροί και μήνες οργισμένοι. Πέσαμε σε μελαγχολία, σε απόγνωση, σε περισυλλογή και το ρεύμα άρχισε και αυτό να πληρώνεται σε δόσεις. Οι αυτοκτονίες έγιναν καθημερινό φαινόμενο και, ξέρετε, κάποιοι από αυτούς τους δανειολήπτες έπαιρναν δάνεια – όχι για να καλύψουν την ανάγκη τους για στέγη, όπως είπαμε – αλλά για να ικανοποιήσουν τη ματαιοδοξία τους, όπως μία κυρία που έκλαιγε γιατί κινδύνευε να χάσει από την τράπεζα το σπίτι της. Έκλαιγε γιατί δεν είχε λεφτά ούτε τα σχολικά να πάρει των παιδιών της, γι αυτό πήγαινε απέναντι στο Αϊβαλί να κάνει τις αγορές της, λόγω μικρότερου κόστους. Και πώς έγινε αυτό; Είχαν πάρει και οι δύο δάνειο πριν την κρίση 400 χιλ. ευρώ, αλλά εκεί που πήγαιναν καλά τα πράγματα όλα άλλαξαν. Αυτή, λόγω επαγγέλματος πήρε μετάθεση, έπρεπε να πληρώνει ενοίκιο και η μεζονέτα κινδύνευε να κατασχεθεί απ’ την τράπεζα.

Ο νεόπλουτος Έλληνας χωρίς να στοχάζεται. Κι απ’ τη μία μέρα στην άλλη άλλαξε η ζωή της οικογένειας αυτής, και παράλληλα του μισού πληθυσμού της χώρας μας. Οι Τράπεζες δε χαρίζουν λεφτά και δε δίνουν δάνεια χωρίς υποθήκη. Γι αυτό ο λαός μας έλεγε «Απλώνω τα πόδια μου μέχρι εκεί που φτάνει το πάπλωμα».

Η ζωή μας χρειάζεται λίγο ρίσκο, τόσο όσο που να γνωρίζουμε ότι δε βάζουμε σε κίνδυνο την ασφάλεια και το μέλλον της οικογένειάς μας και των περιουσιακών μας στοιχείων. Ο ανταγωνισμός, η έλλειψη αυτοπεποίθησης, ο μιμητισμός, δημιούργησαν το δρόμο για το εύκολο χρήμα αλλά όχι για τα δανεικά κι αγύριστα.

Μια ολόκληρη γενιά θα ξεπληρώνει τα λάθη που δημιουργήσαμε σήμερα. Και τώρα διαμαρτυρόμαστε γιατί οι τράπεζες ζητούν πίσω τις δόσεις των δανείων ή παίρνουν πίσω τα υποθηκευμένα.

Μακάριοι αυτοί που τα βράδια τους πέφτουν στην αγκαλιά του Μορφέα με ήσυχη τη συνείδησή τους, σκεπτόμενοι ότι δεν έχουν χρέη γιατί φτώχεια δίχως χρέη, ευλογημένος πλούτος.