Home DNA της Εβδομαδας (Ηλίας Κουτίνας) Τολμηρές Αλλαγές

Τολμηρές Αλλαγές

62

Νέος κύκλος αντιπαράθεσης άνοιξε στην Ελλάδα για τις επικείμενες αλλαγές στο Σύνταγμα της. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι το Σύνταγμα της χώρας πρέπει να αλλάξει και να εναρμονιστεί με τη σύγχρονη εποχή.

Σύμφωνα με το άρθρο 28 της γαλλικής διακήρυξης των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη του 1793, «Ένας λαός έχει πάντα το δικαίωμα να επανεξετάζει, να αναθεωρεί και να αλλάζει το Σύνταγμά του. Μια γενιά όμως δεν μπορεί να δεσμεύσει με τους νόμους της τις μελλοντικές γενιές».
Το Ελληνικό Σύνταγμα του 1975 έχει πια ξεπεραστεί από τις επιταγές των καιρών και δεν υπάρχει λόγος να σκεπτόμαστε φοβικά απέναντι σε μια εκ βάθρων αναθεώρησή του. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι το Γαλλικό Σύνταγμα έχει αναθεωρηθεί ουσιαστικά περισσότερες από 30 φορές και το Γερμανικό του 1949 πάνω από 100 φορές.
Είναι πλέον αδήριτη η ανάγκη για αναθεώρηση βασικών συνταγματικών διατάξεων, όχι όμως για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας και ψηφοθηρίας, όπως τείνει να εξελιχθεί η παρούσα συζήτηση, με το βλέμμα στις επόμενες εκλογές αλλά για λόγους ουσίας και σεβασμού των βασικών θεμελιωδών δικαιωμάτων του πολίτη. Μην ξεχνούμε ότι μιλάμε για μια εκ των κορυφαίων αν όχι της κορυφαίας Κοινοβουλευτικής διαδικασίας. Πρέπει επομένως να τεθούν οι βασικές αρχές σεβασμού του ίδιου του Συνάγματος, καθώς οφείλουμε αρχικά να το σεβαστούμε και μετά να το αλλάξουμε. Συνεπώς αντί για σκοπιμότητες χρειάζεται τόλμη. .
Αποτελεί βασική επιταγή της εποχής, ο επανασχεδιασμός του συστήματος απονομής της δικαιοσύνης, η ορθή αξιολόγηση των δικαστών και η προαγωγή τους έξω από Υπουργικά Συμβούλια.
Είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ να ενδυναμωθεί ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος πέρα από θεματοφύλακας του δημοκρατικού πολιτεύματος θα πρέπει να συνεισφέρει ουσιαστικά στη χάραξη πολιτικής στρατηγικής για το μέλλον της χώρας.
Μικρότερες κυβερνήσεις, με λιγότερα Υπουργεία, Γενικές και Ειδικές γραμματείες και σταθερή κυβερνητική πορεία πέντε ετών.
Ήρθε η ώρα για τη δίκαιη αξιολόγηση των κρατικών λειτουργών(δημόσιοι υπάλληλοι για τους πολλούς) αλλά και το τέλος στις στρατιές κομματικών υπαλλήλων με κύρια προσόντα τα κομματικά φρονήματα και όχι την αξιοσύνη.
Μιλάμε για τον διαχωρισμό Κράτους – Εκκλησίας αλλά πριν από αυτόν επιβάλλεται να γίνει ο διαχωρισμός κράτους – κόμματος.
Επιβάλλεται η κατάργηση των προκλητικών συνταγματικών προνομίων των βουλευτών και των υπουργών ως προς την ποινική τους αντιμετώπιση, η οποία πλέον έχει καταντήσει να είναι περισσότερο πολιτική αντιμετώπιση, τόσο στα θέματα της ασυλίας τους όσο και σε θέματα ποινικών διώξεων.
Ένα σύγχρονο κράτος λοιπόν, όπου οι πολίτες θα βρεθούν και πάλι στο επίκεντρο, καθώς το υγιές κομμάτι αυτών πιστεύει στην Ελλάδα της αξιοκρατίας, που το Σύνταγμα επιβάλλει, χωρίς μεμψιμοιρίες και τακτικισμούς, χάριν της πολιτικής και όχι της μικροπολιτικής. Καιρός να γίνει η πατρίδα μας μια κανονική Ευρωπαϊκή χώρα.

Διάνα!

Τον Δημήτρη Καμπουράκη τον γνώρισα, όπως και οι πιο πολύ από εμάς από την πρωινή ζώνη του ΜΕΓΚΑ όταν έκανε καθημερινή εκπομπή. Τολμώ να πω ότι τηλεοπτικά δεν με εντυπωσίαζε. Χαλαρός, σχεδόν καφενόβιος, και ολίγον τι χαβαλεντζής, απείχε πολύ από την εικόνα ενός σωστού τηλεοπτικού δημοσιογράφου. Η γνώμη μου γι’ αυτόν άλλαξε όταν έπεσα πάνω στον γραπτό του λόγο. Μέρα με νύχτα. Με εντυπωσίασε σε βαθμό που του συγχωρέσα την αντι- τηλεοπτική του περσόνα. Τα κείμενα του μεστά, απλά, and to the point. Ένα τέτοιο πρόσφατο κείμενο του μεταφέρουμε αυτούσιο παρακάτω γιατί πετυχαίνει να αναλύσει τέλεια τον χαρακτήρα του σημερινού οπαδού του Σύριζα, του Συριζανθρώπου όπως τους αποκαλεί, ή όπως θα τους έλεγα εγώ τους…μεταΠασοκανθρώπους.

“Στα πλαίσια της δουλειάς μου, συνομιλώ καθημερινά με στελέχη του Σύριζα. Υπουργούς, βουλευτές, κομματικούς ινστρούχτορες και υψηλούς κρατικούς αξιωματούχους. Δεν παύουν να με εκπλήσσουν. Δεν παριστάνουν τους ευτυχείς και τους ατάραχους, είναι. Διαθέτουν απόλυτη σιγουριά για τον εαυτό τους και για τις κυβερνητικές προοπτικές του κόμματος τους και μετά τις εκλογές. Κάτι πίνουν.

Εγώ έχω πλέον πεισθεί ότι το 2015 γεννήθηκε στην Ελλάδα ένα εντελώς καινούριο είδος ανθρώπου. Ο Συριζάνθρωπος. Διαθέτει ατσάλινο χαρακτήρα μη επηρεαζόμενο από τις εξωτερικές συνθήκες, δικό του Θεό που μετέτρεψε σε εκκλησίες του όλο το κράτος και έναν φανατισμό που όμοιο του βρίσκει κανείς μόνο στις φονταμενταλιστικές γκρούπες της Μέσης Ανατολής. Ο Συριζάνθρωπος δεν ακούει τίποτα και δεν τον επηρεάζει απολύτως τίποτα…

Από αντιμνημονιακός έγινε ο μνημονιακότερος της χώρας. Δεν τον νοιάζει.
Από αντιευρωπαίος μεταβλήθηκε σε διαπρύσιο κολλητό του ευρωπαϊκού κατεστημένου. Κανένα πρόβλημα.
Από αντιφασίστας κατάντησε να συγκυβερνά τέσσερα χρόνια με την ακροδεξιά. Αδιαφορεί.
Από αντιαμερικανός έγινε οπαδός και υπηρέτης του Τραμπ. Σκασίλα του.
Από ριζοσπάστης αριστερός έβαλε μέσα σε μια νύχτα τον μανδύα του σοσιαλδημοκράτη. Όλα καλά.
Από εχθρό των διοδίων γέμισε τους δρόμους με μπάρες και από πολέμιο των πλειστηριασμών μεταβλήθηκε σε συνειδητό πολλαπλασιαστή τους. Ε και;
Τώρα, στην τελική ευθεία προς τις εκλογές, τον βλέπω πάλι να προχωρά με την σιγουριά ενός υπνοβάτη.
Αρνείται να κοιτάξει την κοινωνία, αρνείται να δει τα σημάδια της λαϊκής καταδίκης. Ό,τι κι αν του πεις, όσα κι αν του επισημάνεις, αυτός μένει σίγουρος και απαθής. Διαθέτει μια μεταφυσικού τύπου βεβαιότητα ότι όλα θα πάνε καλά γι αυτόν, ότι με κάποιο άγνωστο τρόπο θα διατηρήσει την εξουσία που κατέχει. Δεν υπάρχει κανένα πολιτικό ή κοινωνικό μήνυμα ικανό να διαπεράσει την πανοπλία του.
Οι δημοσκοπήσεις τον στέλνουν αναφανδόν στην αντιπολίτευση με 10 μονάδες διαφορά. Δεν τις πιστεύει.
Κάθε μέρα οι κοινωνικές τάξεις κάνουν διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες. Χασκογελά όταν τους βλέπει.
Στην Μακεδονία τα ποσοστά του κινδυνεύουν να είναι μονοψήφια. Το ξεχνά μόλις το ακούσει.
Η πραγματική οικονομία γύρω του μαραζώνει μέσα σε ένα τέλμα. Αυτός βλέπει ανάπτυξη και ευημερία.
Στις εκλογές σωματείων και συλλόγων παθαίνει την μια πανωλεθρία μετά την άλλη. Δεν δίνει σημασία.
Μόλις οι υπουργοί του βρεθούν μέσα σε κόσμο, τρώνε κράξιμο. Δεν τον νοιάζει, τα ρίχνει όλα στην ακροδεξιά.
Κοντολογίς, ζει σ’ έναν δικό του κόσμο.
Θεός του είναι η παρέα του Μαξίμου και οι υπερφυσικές της ικανότητες. Ευαγγέλιο του οι άσσοι που θα τραβήξει ο Αλέξης απ’ το μανίκι του, οι διορισμοί, τα επιδόματα και η αμέριστη συμπαράσταση των (άλλοτε τοκογλύφων) ευρωπαίων στο πειθήνιο κόμμα του.
Τροφή του οι καθημερινές σοφιστείες των non papers του Μαξίμου και τα ελάχιστα μεμονωμένα θετικά νούμερα που ανακαλύπτουν μέσα σ’ έναν ωκεανό αρνητικών επιδόσεων.
Μόλις χθες ένας απ’ αυτούς μου παρουσίασε το 10% αύξηση των οικοδομικών αδειών (λόγω AirBnB και χρυσής κάρτας) ως απόδειξη κραταιάς οικονομικής ανάπτυξης της χώρας.
Τσουλάει ήδη στην κατηφόρα, αλλά αυτός είναι βέβαιος ότι κάθε μέρα ξανασκαρφαλώνει προς την νέα κατάκτηση της εξουσίας. Είναι σαν υπνοβάτης. Μόνο το χαστούκι το βράδυ των εκλογών θα τον ξυπνήσει.
Απότομα”.

Ειπώθηκαν

Τις προάλλες στον ALPHA ο Τσίπρας έλεγε «προσχωρώ στο δόγμα Πολάκη» δηλαδή θα πρέπει να μπουν μερικοί φυλακή από τους αντιπάλους μας. Προχθές στη Βουλή είπε ότι «αναζητούμε συναινέσεις». Παθαίνει κρίσεις αμνησίας αυτό το παιδί ή προσπαθεί να μας τρελάνει;
…………………………………………………………………………..
«Δε θα επιτρέψουμε άλλη παιδεία γιά τα παιδιά του λαού κ άλλη για τους κληρονόμους» είπε ο Τσίπρας στη Βουλή.
Ο Τσίπρας καλέ που στέλνει τα παιδιά του σε ιδιωτικά σχολεία!
…………………………………………………………………………….
Σύντομη ιστορική αναδρομή:
– Ο Σημιτης εβαλε την Ελλάδα στο ευρώ.
– Ο Καραμανλης είπε οτι τα ευρώ τελειώνουν…
– Ο ΓΑΠ είπε οτι ευρώ υπάρχουν…
– Ο Αντωνης έψαχνε απεγνωσμένα τα ευρώ….
– Ο Αλέξης βρήκε τα ευρώ και τους τα μάζεψε…
– Τώρα έχουν ξεμείνει από ευρώ!