10-16 Ιουνίου 2017

ΠΡΙΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ

Η διάσπαση της Δύσης, το κλίμα του πλανήτη, ο πολυπολικός κόσμος και οι μαθητευόμενοι πολιτικοί μάγοι είναι θέματα που έχουν καταλάβει πρώτη θέση στην ειδησεογραφική επικαιρότητα τον τελευταίο καιρό.Ιδιαίτερα η διάσπαση της Δύσης όπως την γνωρίζαμαι ως τα τώρα είναι πολύ πιθανόν να είναι προ των πυλών. Ο νέος Αττίλας ακούει στο όνομα Τραμπ.

Η μεταπολεμική Ευρώπη , η Ευρώπη της συμπόρευσης και της στρατηγικής συμμαχίας χωρών για να αντιμετωπιστεί το παλιό «Ανατολικό» αντίπαλο δέος και, στη συνέχεια, νεότερες διάχυτες, ασύμμετρες και ομιχλώδεις πηγές κινδύνων, όπως η διεθνής τρομοκρατία, κινδυνεύει.  Μάλιστα, χάρις στο ανατρεπτικό δαιμόνιο του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, το αποσχιστικό ρήγμα γίνεται όλο και βαθύτερο και αποκτά μεγαλύτερη εμβέλεια. Η εξαγγελία εξόδου των ΗΠΑ από τις Συνθήκες για αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής είναι ρωγμή που υπερβαίνει τα τυπικά πολιτικά και οικονομικά διαφιλονικούμενα. Αμφισβητεί το πώς γίνεται διεθνώς αντιληπτή στην δεδομένη ιστορική στιγμή η κατάσταση του κόσμου και πώς αυτό τεκμηριώνεται επιστημονικά με εμπειρικά δεδομένα και με επαληθεύσιμες ή διαψεύσιμες επιχειρηματολογίες. Όπως μας λέει ο κ. Τραμπ, η απειλή από το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι «ανυπόστατη»· είναι απλό «εμπορικό κόλπο των Κινέζων». Την θέση αυτή υιοθέτησαν μάλιστα και οι συνδικαλιστές της ελληνικής ΔΕΗ υποστηρίζοντας πως πρόκειται για Κινεζική συνωμοσία.

Συνέβη μάλιστα το αδιανόητο. Να προσφέρεται η κομμουνιστική Κίνα, ο μεγαλύτερος έμπορος αλλά και παραγωγός αερίων θερμοκηπίου του πλανήτη, να καλύψει το κενό που αφήνουν οι ΗΠΑ και να αυτοαναγορεύεται πρώτος προστάτης του ελεύθερου εμπορίου, αξιόπιστος υπέρμαχος τόσο της παγκοσμιοποίησης, όσο και της προστασίας του κλίματος. Πιοός; Η Κίνα!  Επιχειρεί δε αριστοτεχνικά ένα μεταξένιο εναγκαλισμό της ΕΕ με Ζώνες και με Δρόμους (Belt and Road).
Ο δε Πούτιν από την άλλη πλευρά – ο οποίος είναι μεν τυχοδιώκτης, άνθρωπος του τζόγου, αλλά όχι τρελάρας ή φαντασιόπληκτος – κάθεται στην άκρη, σιωπά, δεν βγαίνει να υποστηρίξει τον «Αμερικανό φίλο» και νέο «κουμπάρο». Ποντάρει και στο κόκκινο και στο μαύρο. Περιμένει ήρεμος να δεί πού θα καθήσει η μπίλια. Η χρονική σύμπτωση της επίσκεψής του στο Παρίσι για τα εγκαίνια τηςέκθεσης στα ανάκτορα των Βερσαλλιών «Πέτρος ο Μέγας, ένας Τσάρος στηΓαλλία – 1717», με την απόσυρση των ΗΠΑ από τη Συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα, είναι βέβαια τυχαία. Όμως τέτοιες συμπτώσεις που υπενθυμίζουν ή υποσημειώνουν ιστορικές στροφές μακροπρόθεσμης εμβέλειας, μερικές φορές, και κατά παράδοξο τρόπο, σηματοδοτούν μείζονα αλλαγή ιστορικής περιόδου.
Επαφίεται τώρα στους πολλούς και ικανούς Αμερικανούς που δεν είναι ούτε Τραμπιστές, ούτε αρνητές της κλιματικής αλλαγής, ούτε νεοσυντηρητικοί, ούτε απομονωτιστές ή οπαδοί της μίας και μόνης μεγάλης Αμερικής, να αποδείξουν πάλι, όπως το 1941, ότι η διεθνιστική παράδοση του Φραγκλίνου Ρούσβελτ και η Διαφωτιστική παράδοση του Τζωρτζ Ουάσιγκτων, του Τόμας Τζέφερσον και των άλλων Founding Fathers των ΗΠΑ είναι ζωντανή· και ότι μπορεί να νικήσει τη σκοτεινή, παράλογη Αμερική, που θέλει – μάταια – να ξαναγίνει μεγάλη με το να κάνει τον υπόλοπο κόσμο όσο γίνεται πιό μικρό.

 

 

ΓΟΝΥΠΕΤΗΣ ΕΠΑΙΤΗΣ

«Καημένε Αλέξη Τσίπρα. Για μέρες, ο Ελληνας ηγέτης είναι στα τηλέφωνα, προσπαθώντας να εξασφαλίσει τους καλύτερους πιθανούς όρους για τη χώρα του. Μέχρι τώρα, με τις προσπάθειές του έχει κερδίσει περισσότερο τον χλευασμό, παρά τον σεβασμό, ιδιαίτερα στη Γερμανία».

Τα παραπάνω αναφέρει στην αρχή του  άρθρου της για το πως χειρίζεται το θέμα της κρίσης ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, η εφημερίδα Politico.

Ο κ. Τσίπρας, παρατηρεί το δημοσίευμα, μπορεί να προσπαθήσει να αντισταθεί σε μία συμφωνία αυτή την εβδομάδα για να πάει το θέμα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της επόμενης εβδομάδας. Είναι όμως απίθανο να κάνει κάποια διαφορά αυτό, σύμφωνα με το Politico. Γιατί η αλήθεια είναι ότι η Ευρώπη σταμάτησε να ακούει την Ελλάδα πριν από πολύ καιρό.

Δυστυχώς όμως γι’αυτόν το Βερολίνο έβαλε «φρένο» στις ελληνικές προσδοκίες για τη συνεδρίαση των ΥΠΟΙΚ της ευρωζώνης την Πέμπτη, τονίζοντας ότι τα μέτρα για το χρέος, αν είναι αναγκαία, θα αποφασιστούν το 2018, ενώ ξεκαθάρισε ότι αρμόδιος θεσμός είναι το Euro group. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο. Πολιτική λύση δεν υπάρχει. Μόνο οικονομικά μέτρα. Αυτά όμως δεν τα θέλει ο Αλέξης. Αυτός θέλει μόνο τα χρήματα. Απ’ ότι φαίνεται μάλλον για φέσι παέι το πράμα και όχι για γραβάτα.

Το Euro group όμως στις 22/5 κατέληξε στο απόλυτο ναυάγιο για την κυβέρνηση.Ο πρωθυπουργός είχε συνδέσει το κλείσιμο της αξιολόγησης και τα σκληρά μέτρα με θετική εξέλιξηστο χρέος. Τελικώς αυτοπαγιδεύθηκε.Δεν πήρε τίποτα. Στο νέο, αυτό που έγινα την περασμένη Πέμπτη, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα πήρε καμμία υπόσχεση για το χρέος. Εξ άλλου του το είχαν ξεκαθαρίσει από πριν. Κουραστήκαμε μαζί σας. Δεν πάει άλλο.

Η βασική επιδίωξη της ελληνικής κυβέρνησης ήταν να πάρει μια συμφωνία για το χρέος, είτε συγκεκριμένα μέτρα αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, είτε μια δήλωση που θα μπορούσε να ερμηνευθεί θετικά από τις αγορές.
Η θέση της Γερμανίας, την οποία ασπάζεται και ο ESM αλλά και άλλες χώρες της ευρωζώνης είναι ότι πρώτα πρέπει να κλείσουν όλες οι αξιολογήσεις της Ελλάδος, να προωθηθούν όλες οι μεταρρυθμίσεις και στο τέλος του προγράμματος το καλοκαίρι του 2018 να αξιολογηθεί εάν χρειάζεται το ελληνικό χρέος αναδιάρθρωση.
Η πρόταση αυτή έχει περάσει και θα καταγραφεί ξεκάθαρα στο Euro group.
Για το θεαθήναι ή για λόγους επικοινωνιακούς ο Σόιμπλε μπορεί να προβεί σε κάποιες κινήσεις καλής θέλησης αλλά διευθέτηση του χρέους δεν θα υπάρξει.
Η στάση αυτή της Γερμανίας είναι επίσημη, έχει καταγραφεί σε όλα τα φόρα και το κυριότερο έχει περάσει στους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς των Βρυξελλών.
Η Ελλάδα το καλοκαίρι του 2018 με τη λήξη του προγράμματος πρέπει να βγει στις αγορές. Δεν έχει άλλη δυνατότητα χρηματοδότησης. Και για να το κάνει πρέπει το χρέος της να είναι βιώσιμο. Προαπαιτείται μάλιστα και δοκιμαστική έξοδος στις αγορές το 2017, όπως είχε γίνει το 2014. Τα πράγματα έχουν γίνει εξαιρετικά σύνθετα.
Πλέον η Γερμανία με το ΔΝΤ φαίνεται να εναρμονίζονται. Υιοθετούν κοινή θέση. Το ΔΝΤ θα συμμετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα, αλλά χωρίς χρηματοδότηση. Φεύγει από το μπροστινό κάθισμα, γιατί δεν θεωρεί το χρέος βιώσιμο. Μένουν οι Ευρωπαίοι που μας ξέρουν. Και δεν δίνουν το χρέος πριν τη λήξη του προγράμματος. Ξέρουν ότι αν δώσουν τώρα το χρέος οι μεταρρυθμίσεις πάνε περίπατο. Μην λησμονούμε ότι το 75% του χρέους μας είναι στα χέρια των κρατών της ευρωζώνης. Δηλαδή των φορολογούμενων πολιτών.

Οι προσδοκίες που δημιούργησε το τσίρκο του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στο εσωτερικότης χώρας  ήταν εξωπραγματικές.  Όπως πάντα θέλουμε τα λεφτά και όχι όμως τις μεταρρυθμίσεις.

Τι πήρε τελικά η Ελλάδα; Σκληρότατη εποπτεία για το 2017-2022 χωρίς χρέος. Πήρε τη «χειρότερη των χειροτέρων» λύση κατά ομολογία Τσακαλώτου. Αν δεν αλλάξει κάτι, το φαινόμενο της ελληνικής χρεοκοπίας θα εξελιχθεί από κοινωνικό σε κυτταρικό. Είναι ζήτημα συλλογικής ενηλικίωσης που ακόμη δεν ήρθε, δεν διαχωρίσαμε ακόμητα αίτια από τα συμπτώματα.

Χωρίς επενδύσεις και μεταρρυθμίσεις χάνουμε το στοίχημα της μακρόπνοης ανάπτυξης και της βιωσιμότητας του χρέους. Πρέπει να συμβιβαστούμε ότι απαιτείται σάρωση δομών με μεγάλο ειδικό βάρος στο φαντασιακό των Ελλήνων. Ο ξένος παράγοντας δεν μπορεί να είναι ερμηνευτικό εργαλείο των παθογενειών μας. Η πρόκληση για την αντιπολίτευση είναι τεράστια. Ούτε ψύλλος στον κόρφο της.