Home DNA της Εβδομαδας (Ηλίας Κουτίνας) 15 -22 Δεκεμβρίου

15 -22 Δεκεμβρίου

89

ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΚΑΛΕΣΑΜΕ ΤΕΛΙΚΑ;

Όχι μόνο ήλθε, είδε και απήλθε, αλλά μας την είπε και από πάνω, ο μεγάλος Σουλτάνος. Κλασσική περίπτωση “bullying” να ζητά με ύφος να επαναδιαπραγματευτεί διεθνείς νομικές συμφωνίες. Η δική μας η αντίδραση; Περίπου στο ¨μα τι λέτε τώρα δεν είναι σωστά πράγματα αυτά, τι θέλετε και τα σκαλίζεται;¨

Ήταν ομολογουμένως μια επίσκεψη σταθμός, και όχι μόνο γιατί ήταν η πρώτη μετά από σχεδόν επτά δεκαετίες, αλλά κυρίως για όλα όσα ειπώθηκαν και έγιναν κατά τη διάρκειά της.

Μια επίσκεψη η οποία «έκοψε την ανάσα» πολλές φορές σε όσους την παρακολούθησαν, χαρακτηρίστηκε από ακραία ένταση, που δεν συνηθίζεται σε τέτοιου επιπέδου επαφές, στις οποίες τα πάντα είναι προσυμφωνημένα, το πρωτόκολλο παραβιάστηκε, ενώ άνοιξαν όλα τα θέματα που διαταράσσουν τις σχέσεις των δύο χωρών, με τον Α. Τσίπρα να φτάνει να μιλήσει ξεκάθαρα απέναντι στον Τούρκο πρόεδρο, για τουρκική κατοχή και εισβολή στην Κύπρο, επί 43 χρόνια.

Αιγαίο, Κυπριακό, προσφυγικό, θρησκευτικές ελευθερίες και μειονότητες αλλά και η συνθήκη της Λωζάνης καθώς και οι 8 Τούρκοι αξιωματικοί -με ειδική ερώτηση από Τούρκο δημοσιογράφο για τη θέση Τσίπρα για αυτό το ζήτημα- όλα ανοιχτά πάνω στο τραπέζι και μάλιστα σε μία συνέντευξη Τύπου, η οποία είθισται να είναι αποστειρωμένη. Ακόμα και η αναπαλαίωση τζαμιών ανά την Ελλάδα αναφέρθηκε με ξεκάθαρη αιχμή από τον πρωθυπουργό, ότι στη χώρα μας σε καμία περίπτωση δεν γίνεται ορθόδοξη λειτουργία σε χώρο που είναι ή ήταν μουσουλμανικό τέμενος, σε αντίθεση με την μουσουλμανική Προσευχή της Παρασκευής στην Αγιά Σοφιά. Αιχμές και καρφιά εκατέρωθεν μετέτρεψαν την αναμέτρηση στο Μέγαρο Μαξίμου σε «αιματηρή σύγκρουση», με τις δύο πλευρές να αποκτούν πληγές αλλά η ελληνική κυβέρνηση τελικά να αποφεύγει την πανωλεθρία. Ποιος νίκησε επί της ουσίας; Δύσκολο ερώτημα που δεν πρέπει να απαντηθεί στο πόδι. Το σίγουρο ωστόσο είναι ότι ο Έλληνας πολίτης άκουσε για πρώτη φορά και όπως θα ήθελε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Έλληνα πρωθυπουργό να απαντούν στα ίσια και να θέτουν σαφή όρια, χωρίς καθωσπρεπισμούς στον Τούρκο πρόεδρο, ο οποίος θεώρησε – λανθασμένα – ότι θα έρθει θα προκαλέσει, θα παίξει το παιχνίδι του και θα αποχωρήσει νικητής χωρίς αντίσταση. Αυτή τη φορά ωστόσο το γάντι σηκώθηκε και δόθηκαν απαντήσεις, ωστόσο ο Ερντογάν είχε την ευκαιρία να θέσει τις αξιώσεις της Τουρκίας σε ελληνικό έδαφος, ως επίσημος προσκεκλημένος, δίνοντας άλλη βαρύτητα στις προκλήσεις του.

Αυτό που μένει να απαντηθεί ωστόσο ήταν αν χρειαζόταν αυτή η επίσκεψη τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή και αν τελικά έστω και δύσκολα δώσαμε στον Ρ. Ερντογάν πεδίο προπαγάνδας στο κοινό του στην Τουρκία, έστω και μετ’ εμποδίων.



PARADISE PAPERS

Τα θυμόσαστε;. Με τόση φασαρία που είχε κάνει η κυβέρνηση Συριζανέλ όταν έγινε η αποκάλυψη τους, πως μπορεί κανείς να τα ξεχάσει;

Τι είναι τα Paradise Papers;

Ένας μακρύς κατάλογος που περιέχει τα ονόματα ατόμων και εταιρειών, από όλο τον κόσμο που διατηρούν ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων τους σε νησιά της Καραϊβικής όπου και δεν φορολογούνται. Είναι μια νόμιμη διαδικασία για να αποφεύγουν οι έχοντες την μεγάλη φορολόγηση που υφίστανται στις χώρες τους. Νόμιμη μεν, αλλά ουδόλως ηθική.

Η ύπαρξη αυτού του καταλόγου δεν ήταν κρυφή. Κρυφό ήταν το περιεχόμενο του. Δηλαδή ποιοι επώνυμοι και μη είχαν στείλει τα χρήματα τους εκεί.

Όταν έγινε κάποια διαρροή, ήρθαν στο φως της δημοσιότητος διάφορα ονόματα από όλα τα κράτη του κόσμου, της Ελλάδος φυσικά μη εξαιρουμένης.

Στον υπόλοιπο κόσμο οι αναφορές στα ονόματα έγιναν κυρίως από τα Μέσα ενημέρωσης, με τις κυβερνήσεις να δηλώνουν ότι θα εξ-ερευνούσαν την νομιμότητα κατοχής αυτών των χρημάτων.

Μόνο στην Ελλάδα έγινε το αδιανόητο. Η κυβέρνηση Συριζανέλ, θεωρώντας τον εαυτό της προστάτη των φτωχών, έκανε το θέμα της αποκάλυψης σημαία της, αφήνοντας όμως στο απυρόβλητο όλα τα ονόματα που βγήκαν στην επιφάνεια,( Αλαφούζος,  Βαρδινογιάννης,  Ρέστης ,κ.α), και επικέντρωσε την επίθεσή της σε ένα μόνο πρόσωπο της περιβόητης λίστας, σ΄αυτό της συζύγου του Κυριάκου Μητσοτάκη, δείχνοντας καθαρά ότι δεν την ενδιέφερε η αλήθεια γύρω από το θέμα, αλλά μόνο να προκαλέσουν ζημιά στο προφίλ του προέδρου της ΝΔ, και να καρπωθούν αυτοί τα όποια πολιτικά οφέλη.

Για μια ακόμη φορά δεν τους ενδιέφερε η αλήθεια αλλά η ζημιά που θα μπορούσαν να προκαλέσουν στον αντίπαλο, για να διατηρηθούν οι ίδιοι στην εξουσία.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός έφθασε στο σημείο να κάνει ( άκουσον, άκουσον) μέχρι και διάγγελμα για το θέμα των Paradise Papers, δημιουργώντας την εντύπωση ότι είναι θέμα ημερών να δώσει εντολή να ξεκινήσει εκστρατευτικό σώμα από Έλληνες εισαγγελείς, για να μεταβεί στα νησιά αυτά και να φέρει πίσω τα λεφτά που οι ¨κακοί πλούσιοι Έλληνες¨ έκλεψαν με δόλιο τρόπο.

Την ίδια στιγμή όμως που ο Τσίπρας πετούσε τα λαϊκίστικα πυροτεχνήματα του για την δημιουργία εντυπώσεων, οι σοβαρές κυβερνήσεις του κόσμου, συζητούσαν μεταξύ τους τρόπους για το πως θα μπορούσαν να αναγκάσουν όσους νόμιμα φοροδιαφεύγουν μέσω των φορολογικών παραδείσων, να αποδώσουν στα κράτη τους μέρος των καταθέσεων αυτών.

Οι Ευρωπαίοι υπουργοί Οικονομικών συναντήθηκαν με στόχο να επιβάλουν κυρώσεις σε μια σειρά χωρών που χαρακτηρίζονται ως φορολογικοί παράδεισοι.

Κάποιοι όμως, όπως η Μεγάλη Βρετανία, η Ολλανδία, η Ιρλανδία, η Φινλανδία, η Σουηδία, η Μάλτα, το Λουξεμβούργο και η Ελλάδα, αντιτάχθηκαν στην επιβολή κυρώσεων σε τέτοιες χώρες. Σύμφωνα με τους υπουργούς οικονομικών αυτών των χωρών, το να είσαι σε αυτή τη λίστα, είναι αρκετή ηθική τιμωρία και δε χρειάζεται κάτι παραπάνω.

Μάλιστα. Η κυβέρνηση των Συριζανέλ, αυτή η κυβέρνηση που αυτοδιαφημίζεται ως ο φύλακας άγγελος των συμφερόντων των φτωχών, υπέστειλε την σημαία της κάθαρσης, και συντάχθηκε με τα κράτη που καταψήφισαν την επιβολή κυρώσεων στα νησιά που έχουν χαρακτηρισθεί φορολογικοί παράδεισοι, με την δικαιολογία ότι θα δεχτούν πλήγμα οι Έλληνες εφοπλιστές, αποδεικνύοντας έτσι ότι δεν είχαν ποτέ στόχο τα χρήματα των πλουσίων Ελλήνων, αλλά απλά ήθελαν να πλήξουν το κύρος του κ.Μητσοτάκη μέσω της συζύγου του.

Γκαιμπελιστές του χειρίστου είδους.

Από το ¨Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη¨, στο, ¨Τέρμα η ασυλία στους κακοπληρωτές πολυτελείας¨. Η όπως λέμε, ¨Με λένε Ρίζο και όπως θέλω τα γυρίζω!¨.