Εγω σου τα λεγα

2 – 9 Ιουνίου 2017

Τα… 400 άλογα

Ένα καμάρι, που δεν κρύβεται λέμε.. Δείχνει και ξαναδείχνει σε κάθε ευκαιρία τα κλειδιά του νέου του αυτοκινήτου, ψάχνοντας να βρει ακόμα και την παραμικρή ευκαιρία, για να σου αρχίσει ένα ατελείωτο λογύδριο για το νέο του απόκτημα και τις “τρομερές” επιδόσεις του. Και, όπως πάντα συμβαίνει, από τα πρώτα κιόλας που θα σου αναφέρει, (αν θα έχεις την ατυχία να είσαι εσύ το θύμα της επίδειξης), θα είναι τα “άλογα” που έχει ο κινητήρας του.

“Τετρακόσσα  χόρσες ρε φίλε”… τον ακούς να λέει με στόμφο!
Μπράβο ορε φάρμερ, να τα χιλιάσεις, αλλά δεν κατάλαβα, σε τι σου χρησιμεύουν;
“Ταχύτητα”, μου λέει κοφτά, κοιτώντας με για να απολαύσει το ότι με αποστόμωσε..
Ταχύτητα είπες ορε Χακίνεν; Δε με λες μίστερ; χάνεις λάδια από κάπου; Αφού το αμάξι σου έχει ακριβώς την ίδια ταχύτητα με ένα Smart, για ποιά ταχύτητα μου μιλάς;
“Με ντολεύεις;” ..με ρωτάει απορημένος!!
Εγώ βρε σε “ντολεύω” ή εσύ “ντολεύεσαι” μονάχος, που πήγες κι έδωσες έναν τόνο λεφτά για να πάρεις αμάξι με 400 άλογα λες και ζεις στην άγρια δύση; Αφού, με το που θα βγεις στο Highway θα πηγαίνεις κι εσύ σαν την πάπια, με 110 χιλιόμετρα την ώρα -το πολύ- όπως πηγαίνουμε κι όλοι οι υπόλοιποι, έτσι δεν είναι; Τι όχι; Για πάνε εσύ με περισσότερα, να σε δω πόσο μακριά θα φτάσεις, μέχρι να δεις τα γνωστά σε όλους μας πολύχρωμα φωτάκια να αναβοσβήνουν πίσω σου. Άντε ντε, που μου θες και 400 άλογα καημένε.. Μπέν Χούρ!!

 

Θα σας πω εδώ ένα Κρητικό ανέκδοτο, που ταιριάζει γάντι.

Κατέβηκε στην Κρήτη ένας Λαρισαίος με την Porshe του, κι έκατσε σε ένα ταβερνάκι. Στο πιο πέρα τραπέζι, ο Καπετάν Μανούσος τον παρατηρούσε στωικά, πως τάχα “έξυνε” (επιδεικτικά) το αφτί του με το κλειδί, προσπαθώντας διακαώς να δείξει σε όλους ότι οδηγάει “Porshe”. Αφού το έξυνε επί ώρα και κανείς δεν του έδωσε σημασία, -και για να του κόψει μια και καλή το βήχα- του λέει ο Μανούσος: “Σύντεκνε, άμα δεν παίρνεις μπρος με το κλειδί, πες μας.. να σε σπρώξουμε”.

 

Γίνανε τα κινητά έξυπνα και χαζέψαμε εμείς;

Για να δούμε τι ώρα είναι, δεν κοιτάμε πλέον το ρολόι, κοιτάμε το κινητό μας.
Δεν ξέρουμε την σημερινή ημερομηνία, το κινητό μας θυμίζει πόσο του μηνός έχουμε.
Δεν ξέρουμε να κάνουμε πρόσθεση, αφαίρεση, διαίρεση ή πολλαπλασιασμό, με το κινητό υπολογίζουμε.
Πηγαίνουμε παρέα κάπου, και στο τέλος ασχολούμαστε με το κινητό, δίχως να μιλάμε μεταξύ μας. Στο σπίτι δεν μιλάει ο ένας του άλλου, παρά ασχολούνται όλοι με τάμπλετ, υπολογιστές ή κινητά.
Δεν βγαίνουμε με φίλους, παρά καθόμαστε μπροστά σε μια οθόνη και μιλάμε μέσω facebook.
Υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων που έχασαν ακόμα και τη δουλειά τους (και αυτό είναι γεγονός). Περνάμε το δρόμο πεζοί, κι αντί να προσέχουμε τα αυτοκίνητα, μιλάμε στο κινητό ή στέλνουμε μηνύματα, με αποτέλεσμα κάποιοι να στουκάρουν πάνω σε δέντρα και πάνω σε κολόνες. Το ίδιο κι όταν οδηγάμε, με το κινητό στο χέρι, κοιτώντας μη δούμε και κανένα περιπολικό τριγύρω και τρακάρουμε στο μπροστινό αμάξι με… 30 χιλιόμετρα την ώρα.
Μεγαλύτερη απώλεια θεωρείται αν κοπεί το ιντερνέτ, κι αν μας κλέψουν ή ξεχάσουμε κάπου το κινητό μας, παρά αν αρρωστήσει σοβαρά κάποιος συγγενής, φίλος ή γνωστός.
Αλήθεια, πού πάμε; Μήπως τελικά, ο τόσο μεγάλος όγκος πληροφοριών που μας προσφέρει σήμερα απλόχερα η τεχνολογία, αντί να μας κάνει εξυπνότερους, μας αποχάζεψε τελείως; Απλά.. ρωτάω!

Καιρός να αλλάξουν τροπάριο ορισμένοι..

Δεν σε αφήνουν να ανοίξεις τα φτερά σου, ό,τι κι αν κάνεις θα είναι πάνω απ’ το κεφάλι σου ή μπροστά ή πίσω σου, να σε κριτικάρουν, να σε ισοπεδώσουν, να σε μειώσουν ή να σε κατηγορήσουν, και πάντοτε με τρομερή ευκολία και άνεση.
Όση καλή διάθεση κι αν είχες εξ αρχής, θα στην εξανεμίσουν σύντομα, κάποιοι με την αρνητική τους ενέργεια, κάποιοι από κακία, άλλοι από μικροψυχία, άλλοι από υπεροψία κι άλλοι πάλι από φθόνο, έναν φθόνο που τους πλημμυρίζει και που μάταια θα προσπαθούν συνεχώς να κρύψουν πίσω από προσποιητές ευγένειες και ψεύτικα χαμόγελα.
Αν δεν ανήκεις στους “κοντά ή άνω των 65” (δηλαδή αν δεν είσαι συνταξιούχος), πολύ δύσκολα θα σε εμπιστευθούν, κι αν ποτέ το κάνουν, στην ουσία, θα είναι “ανοχή” κι όχι “αναγνώριση”.
Αν σου “επιτρέψουν” κάποια μέρα να αναλάβεις κάποια “ηγετική” θέση, πάντοτε θα σε θεωρούν υποχείριό τους και θα στο χτυπάνε συνεχώς (μη και το ξεχάσεις), πως, ό,τι κατάφερες, όσο ψηλά κι αν έφτασες, σ’ αυτούς το χρωστάς, γι’ αυτό θα κάνεις ό,τι σου λένε, αλλιώς θα φας “άκυρο”, κοινώς λάσπη!

 

Σε “ορισμένους παλιούς καρεκλοκένταυρους” απευθύνομαι, δεν γενικολογώ, δεν “τσουβαλιάζω” ούτε στοχοποιώ προσωπικά κανέναν απολύτως. Όποιος έχει τη μύγα, ας μυγιαστεί όσο θέλει!

Ακούω συχνά, κάποιους απ’ αυτούς, να βγάζουν πομπώδεις λόγους, μιλώντας δήθεν για τους νέους και πως τάχα νοιάζονται για το μέλλον τους, καταλήγοντας πάντοτε στο τέλος, στο (άδικο και αυθαίρετο φυσικά) συμπέρασμα, πως (δήθεν), οι “αχάριστοι” νέοι απέχουν από τα κοινά, απομακρύνονται από κάθε τι ελληνικό, δεν υπακούν τους “παλιούς” ή δεν ακολουθούν τους “κανόνες” τους.
Μα αυτοί οι ίδιοι είναι που τους διώχνουν, αυτοί είναι που τους βάζουν τρικλοποδιές και εμπόδια, που τους μειώνουν ή τους ακυρώνουν με τις πολυξερωσύνες, τους εγωισμούς και τα καπρίτσια τους.
Αυτοί είναι που αρνούνται με πείσμα να δεχτούν ότι οι “κανόνες” τους σήμερα, θεωρούνται πλέον αναχρονιστικοί και πεπαλαιωμένοι, κι ότι τα πάντα -καλώς ή κακώς- εξελίσσονται.
Ποτέ τους δεν αποδέχτηκαν ότι γέρασαν (ναι, δυστυχώς συμβαίνει κι αυτό καμιά φορά), κι ότι οι αντιλήψεις τους πλέον, θεωρούνται (..τουλάχιστον) “απαρχαιωμένες” ή “μη εφαρμόσιμες”.
Αρνούνται πεισματικά να παραδεχτούν ότι διανύουμε τον αιώνα της τεχνολογίας, από την οποία απέχουν παρασάγγας, και ότι μόνο με την τεχνογνωσία (που οι σημερινοί νέοι παίζουν στα δάχτυλα) πάει κανείς μπροστά την σήμερον ημέρα.
Ποτέ τους δεν δέχτηκαν, πως, «ορισμένοι απ’ αυτούς», έχουν δημιουργήσει τρομερά προβλήματα και δυσβάσταχτη ζημιά σε κάποιους τομείς, είτε με την ανικανότητα, είτε με τις ίντριγκες, είτε με την διχόνοια, είτε από ιδιοτέλεια, είτε από αγραμματοσύνη ή από ημιμάθεια, είτε.. είτε.. είτε..
Με ανόητα πείσματα, εγωισμούς, αντεγκλήσεις, αλληλοκατηγόριες, υπόγειες μεθοδεύσεις και διαπλοκές πορευόντουσαν “κάποιοι” όλα αυτά τα χρόνια, και τα αποτελέσματα είναι πλέον ορατά σε όλους, όχι μόνο στους “μιας κάποιας ηλικίας”, αλλά και στους νέους.
Κι αυτοί ειδικά οι νέοι του σήμερα, δεν είναι καθόλου ανίκανοι, ούτε αγράμματοι, ούτε κουτοί, ούτε τυφλοί, ώστε να μην βλέπουν τι γίνεται. Καταλαβαίνουν τα πάντα, κι ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που απομακρύνονται ή απέχουν.

Μιας και βαδίζω τα 55, και σαν πατέρας 4 παιδιών, θέλω να πω:

 

Αλλάξτε λίγο, γίνετε πιο καταδεκτικοί, αφήστε τις αλαζονείες. Καλέστε τους νέους κοντά σας, αλλά, αφήστε τους να ξεδιπλώσουν τα φτερά τους, να δώσουν όλα όσα έχουν να προσφέρουν και που δεν είναι, ούτε λίγα, ούτε ασήμαντα. Αφήστε τους ελεύθερους, να κάνουν ακόμα και λάθη, γιατί, αυτοί θα μάθουν απ’ αυτά, σε αντίθεση με σας τους “λίγους”, που κάνατε κι ακόμα κάνετε, μα ποτέ δεν μάθατε απ’ τα τεράστια λάθη σας, κι ούτε πρόκειται να μάθετε ποτέ.
Σταθείτε δίπλα τους, χαρίζοντάς τους την σοφία και την πείρα που συλλέξατε όλα σας τα χρόνια. Βοηθάτε, χωρίς να πνίγετε, καθοδηγείτε, χωρίς να χαλιναγωγείτε, φωτίστε, χωρίς να τυφλώνετε, συμβουλεύετε, χωρίς να επιβάλλεστε ή να παριστάνετε τους τιμωρούς!

Αυτά είχα να πω..

Κι αν σας φάνηκαν πολλά, εγώ θεωρώ ότι έπρεπε να τα πω και ..“μάλλον λίγα είπα”.
(σ.σ. Όσο για το ποιους “λίγους” εννοώ, “εκείνοι” ξέρουν. Άλλωστε θα είναι οι πρώτοι που θα με λιθοβολήσουν. Αν δώσετε λίγη προσοχή, από πού μου έρχονται οι πέτρες, θα τους δείτε κι εσείς!)

 

 

 

Το ανέκδοτο της εβδομάδας

 

 

Ο Κωστίκας πήγε στην Αμερική, κι έπιασε δουλειά σε μια φάρμα με μοσχάρια.
Πέρασαν χρόνια, μα απορροφημένος από τη δουλειά και τα λεφτά που έβγαζε, ξέχασε να στείλει ένα γράμμα στη μητέρα του.

Πάει κι εκείνη μια μέρα στον δάσκαλο του χωριού, και του λέει: “Δάσκαλε, γράψε ένα γράμμα στον γιό μου, να μου στείλει μια φωτογραφία του, γιατί ξέχασα πια πώς είναι και η όψη του”.
Κάθεται λοιπόν κι ο δάσκαλος, και γράφει ένα “καυστικό” γράμμα στον Κωστίκα, “δεν ντρέπεσαι βρε γάιδαρε, ξέχασες τη μάνα σου, στείλ’ της αμέσως μια φωτογραφία γιατί ξέχασε πως είναι η φάτσα σου”.
Το παίρνει ο Κωστίκας το γράμμα.. και όλο τύψεις, πάει και βγαίνει φωτογραφία ανάμεσα σε δύο μοσχάρια.
Κι από πίσω από τη φωτογραφία, έγραψε: “Μάνα, αν δεν με γνώρισες, είμαι αυτός στη μέση..”

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *