Home Εγω σου τα λεγα 28 Ιουλίου – 4 Αυγούστου

28 Ιουλίου – 4 Αυγούστου

80

Σοφά λόγια…


Πριν μιλήσεις, άκου.

Πριν γράψεις, σκέψου.

Πριν ξοδέψεις, δούλεψε.

Πριν προσευχηθείς, συγχώρεσε.

Πριν πληγωθείς, νιώσε.

Πριν μισήσεις, αγάπησε.

Πριν τα παρατήσεις, προσπάθησε.

Πριν πεθάνεις, ζήσε.

(William Shakespeare)

Διαβάζουμε κάπου…

Σε ένα ομογενειακό ΜΜΕ της Νέας Υόρκης με την επωνυμία το “ΚΑΛΑΜΙ” διαβάζουμε μεταξύ άλλων και τα παρακάτω, που θεωρώ ενδιαφέροντα, έστω και ως κίνητρο για περαιτέρω έρευνα.
Ας δούμε λοιπόν τι γράφει:

«Καλοκαιρινές ”θεατρικές παραστάσεις” στην Βουλή των Ελλήνων, στο όνομα της Ομογένειας.

Μέλη της…”θρυλικής” Πα.Δ.Ε.Ε. (Παγκόσμια Διακοινοβουλευτική Ένωση Ελληνισμού), θα εμφανιστούν πάλι σε Επιτροπές της Βουλής, σε μία ”φιέστα” με χρήματα φορολογούμενων, χωρίς πρακτική αξία και αποτελέσματα. Το ελληνικό δημόσιο πληρώνει για τα συχνά ταξίδια των ”κοινοβουλευτικών Ομογενών” από άλλες χώρες και τις εμφανίσεις τους σε Επιτροπές της Βουλής, αλλά το ερώτημα είναι, ΤΙ ΠΡΟΣΦΕΡΑΝ όλοι αυτοί στην Ελλάδα, στην Ομογένεια; Ποια είναι τα ουσιαστικά-πρακτικά οφέλη από τον ”τουρισμό” τους; Αν κρίνουμε ”κοινοβουλευτικούς” από ΗΠΑ, δηλ. Πολιτειακούς βουλευτές, γερουσιαστές (όπως οι Λ. Ραπτάκης και Ν. Μαλιωτάκη), που δεν έχουν ουσιαστική σχέση με την Ομογένεια (την χρησιμοποιούν μόνο για να μαζέψουν χρήμα για την επανεκλογή τους), ούτε έκαναν κάτι ουσιαστικό για να προβάλουν έστω την Ελλάδα, τότε αναρωτιόμαστε, τι όφελος μπορεί να έχει η Ελλάδα από τα πολυέξοδα ”κοινοβουλευτικά πανηγύρια”.

Ενώ η ιστοσελίδα της Βουλής, μας ενημερώνει ότι ”στην Πα.Δ.Ε.Ε. μετέχουν περίπου 190 ελληνικής καταγωγής βουλευτές καθώς και πρώην βουλευτές από νομοθετικά σώματα του εξωτερικού, από 31 χώρες”, στην 11η γεν. συνέλευση (24-26 Ιουλίου 2017) είναι παρόντες μόνο 10 (δέκα), από τους οποίους οι μισοί, τακτικοί ”τουριστικοί” επισκέπτες Ελλάδας και Βουλής, με έξοδα του ελληνικού κράτους.

Ο ίσαμε πρόσφατα πρόεδρος της ΠαΔΕΕΕ πολιτειακός βουλευτής Νιού Χαμσάϊρ Θωμάς Κατσιαντώνης, δεν παραβρέθηκε στην συνέλευση, επειδή δεν μπορεί να ταξιδέψει στο εξωτερικό, εξαιτίας δικαστικών προβλημάτων στις ΗΠΑ (φοροδιαφυγή και άλλα αδικήματα).

Συμπέρασμα; ΠαΔΕΕ ουσιαστικά ΔΕΝ υπάρχει, η Ομογένεια αγνοεί και την ύπαρξή της. Φαίνεται ότι στην Βουλή του σάπιου κράτους, αρέσκονται σε θεατρικές άνοστες παραστάσεις με ”κομπάρσους”, δυστυχώς στο όνομα της Ομογένειας, ξοδεύοντας χρήματα των φορολογούμενων.

Πηγή: www.kalami.us | www.kalami.news»

Πετυχημένο το φεστιβάλ του Προφήτη Ηλία

Πήγα με μια παρέα οικογενειακών φίλων, στο ετήσιο πανηγύρι του Προφήτη Ηλία στη Μισισάγκα.

Βέβαια, εδώ τα πανηγύρια τα έχουμε μετονομάσει σε “φεστιβάλ”, για να έχει και περισσότερη βαρύτητα, λες και ο όρος “πανήγυρη” έχει κάτι το μειονεκτικό. Σημασία δεν έχει όμως το πώς τα ονομάζει κανείς, αλλά το ίδιο το γεγονός.

Και το συγκεκριμένο πανηγύρι ή φεστιβάλ -όπως προαιρείσθε- προσωπικά με εντυπωσίασε. Ομολογώ ότι δέκα χρόνια στον Καναδά, αξιώθηκα και πήγα για πρώτη φορά, κι αν δεν τα χάλαγε αρκετά ο καιρός, θα ήταν μοναδική η κάθε βραδιά του. Παρ’ όλα αυτά, αρκετοί χόρευαν ακόμη και κάτω από τη βροχή, κάτι που ποτέ δεν έτυχε να ξαναδώ και με εντυπωσίασε.


Πολύς ο κόσμος και κάθε ηλικίας (το τονίζω αυτό), φτηνό εισιτήριο, μεγάλος χώρος και πολύ καλή οργάνωση σε μια γιορτή που κράτησε 3 ημέρες. Η επιλογή του καλλιτέχνη, έγινε προσεκτικά, χωρίς περιθώρια “λάθους” -μιας και το όνομα Ματθαίος Γιαννούλης είναι από μόνο του «εγγύηση κεφιού»- που σημαίνει ουσιαστικά πιο μικρό badget και τα έξοδα όσο το δυνατόν μειωμένα, χωρίς καμιά πολυμελή ορχήστρα από Ελλάδα, με την υπόλοιπη ορχήστρα να πλαισιώνεται από ικανότατους τοπικούς μουσικούς (βλ. ακόλουθη φώτο).

Υπάρχει ένας απαράβατος κανόνας στο εμπόριο, που λέει: “Δεν κερδίζεις πουλώντας ακριβά, αλλά αγοράζοντας φθηνά” και όπως είδα, οι υπεύθυνοι της εκδήλωσης στη Μισισάγκα, δείχνουν πως τον κατέχουν και τον λαμβάνουν υπόψη τους. Συγχαρητήρια!

«Take a second and (or) a third opinion»

Ακούω συχνά πυκνά συζητήσεις, στις οποίες το θέμα περιστρέφεται στα ζητήματα ιατρικής περίθαλψης και υγείας γενικότερα. Ορισμένοι εκθειάζουν το εδώ σύστημα, σε βαθμό που σε κάνουν να αναρωτιέσαι και να αρχίσεις να πιστεύεις, πως, είτε δεν πάτησαν ποτέ το πόδι τους σε νοσοκομείο, είτε πληρώνονται από κάπου για να απαγγέλλουν διαφημιστικά εγκώμια.

Στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη όπου έζησα, υπήρχε κάτι που εθεωρείτο “δεδομένο”, το οποίο ήταν η εκάστοτε γνωμάτευση του γιατρού. Όταν σου έλεγε “έχεις αυτό” ήξερες ότι έχεις “αυτό” και πάει, τέλειωσε.

Στα δέκα χρόνια που ζω στον Καναδά, δυστυχώς αυτό το “δεδομένο” κατέρρευσε παταγωδώς. Αυτό, που θα έπρεπε να είναι ο κανόνας, έγινε η εξαίρεση. Κανόνας εδώ θεωρείται το “μην έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη στην ιατρική διάγνωση/γνωμάτευση”. Από την άλλη, αυτό που συνεχώς ακούς να λένε και να επαναλαμβάνουν σχεδόν όλοι, είναι το “συμβουλέψου και κάποιον άλλο γιατρό“ (αγγλιστί “take a second or third opinion”).

Σίγουρα υπάρχουν ΓΙΑΤΡΟΙ με κεφαλαία, αλλά και …γιατροί μικρότερου “βεληνεκούς”, να το πω πιο ήπια. Άντε να βρεις όμως τώρα εσύ τον “καλό γιατρό” ανάμεσα στις τόσες χιλιάδες.

Μου έμεινε χαραγμένη πάντως στο νου η φράση ενός Γερμανού γιατρού πριν κοντά δέκα χρόνια:

«Ο Καναδάς θα έπρεπε να έχει τους καλύτερους γιατρούς του κόσμου, γιατί, όταν εδώ εμείς είχαμε πόλεμο και απόλυτη καταστροφή, εκείνοι σπούδαζαν». Μήπως σε δυό γραμμές τα είπε όλα;

Συγκρίσεις και Παράδεισοι

Με ρωτάνε συχνά κάποιοι γνωστοί το πώς βλέπω τον Καναδά, σε σύγκριση με άλλες χώρες της Ευρώπης, γνωρίζοντας ότι έζησα και αλλού.

Κάθε φορά όμως που με ρωτάνε, σκέφτομαι πως, κάποιος, ή θα πικραθεί, ή θα απογοητευτεί ή θα απορεί και θα αναρωτιέται αν του λέω αλήθειες.

Δεν είναι λίγα τα θετικά του Καναδά θα μπορούσα να πω. Αλλά, δεν κάνεις ποτέ συγκρίσεις με ευρωπαϊκές χώρες, είναι «μέρα με τη νύχτα». Καλώς ή κακώς, έτσι έχουν τα πράγματα.

Το “μυστικό όπλο” του Καναδά, όπως της Αμερικής και της Αυστραλίας, ονομάζεται «αφομοίωση των μεταναστών». Η Ευρώπη, είτε δυστυχώς είτε ευτυχώς για κείνη, δεν έχει “αφομοιώσει” τους ξένους της, τουλάχιστον όχι σε τέτοιο βαθμό. Παρ’ όλα αυτά όμως, τους προσφέρει ίση μεταχείριση, κατοχυρωμένη πάντοτε από το σύνταγμα της εκάστοτε χώρας και υψηλό, ταυτόχρονα, βιοτικό επίπεδο.

Αγαπητοί μου, και ο Καναδάς καλός είναι, για ορισμένους δε, ίσως η καλύτερή τους επιλογή, μα έχει κι αυτός τα στραβά και τα μειονεκτήματά του, όπως και οποιαδήποτε άλλη χώρα πάνω στη γη. Είναι απλό! Από τη στιγμή που αποφασίζει κάποιος να ζήσει σε μια χώρα, συμπλέει με το ρεύμα, με σεβασμό στους νόμους, την ιστορία, τη νοοτροπία, τα ήθη και τα έθιμα του λαού στο κράτος που τον φιλοξενεί.

Μην πιστεύετε όμως και το παρατραβηγμένο, ότι η “τάδε χώρα”, αποτελεί Παράδεισο επί της γης. Πιστέψτε με, δεν υπάρχουν γήινοι Παράδεισοι. Ο Παράδεισος ένας είναι και βρίσκεται «αλλού».
Άρα λοιπόν, τι να συγκρίνω και γιατί να μπω στη διαδικασία να κάνω τις όποιες συγκρίσεις;

Μία είναι η πικρή αλήθεια: «Όπου γης, πατρίς!». Όλα τα άλλα είναι λόγια, “ποιητική αδεία”.

Το ανέκδοτο της εβδομάδας (με τον Νίκο Ράμμο)

Μία γυναίκα θέλει να βάλει τέντες στο μπαλκόνι, στον 1ο όροφο του σπιτιού της.

Παίρνει τηλέφωνο τον Μπάμπη τον τεντά αφού είδε ένα σωρό διαφημίσεις του.

Έρχεται ο Μπάμπης ο τεντάς και χτυπάει το κουδούνι της πόρτας.

– Ποιος είναι; ρωτά η γυναίκα.

– Ο Μπάμπης ο τεντάς.

Ανοίγει η γυναίκα

– Γειά σας. Θα πιείτε κάτι να σας προσφέρω;

– Όχι, αργότερα ίσως, πρώτα η δουλειά μαντάμ.

– Ωραία, ορίστε, αυτό είναι το μπαλκόνι.

Σε δεκαπέντε λεπτά… ξαναχτυπάει το κουδούνι.

– Ποιος είναι; ρωτά η γυναίκα.

– Ο Μπάμπης ο τεντάς.

– Μα… δεν ήσασταν τώρα δα στο μπαλκόνι;

Ναι …αλλά έπεσα!