30 Ιουνίου – 7 Ιουλίου

Ενοχλητικές ερωτήσεις; Αγνόησέ τες… 

Μιλάω για την υπόθεση του Εθνικού κογκρέσου. Περιμένουμε ακόμα απαντήσεις, αλλά, εκτός το τοπικό του Τορόντο -δια στόματος κ. Ε. Ιορδάνους-, κανείς άλλος δεν μπήκε στον κόπο να μας δώσει έστω και μία απάντηση. Είτε από τα τοπικά των υπολοίπων επαρχιών, είτε από το Εθνικό.
Λες και πιστεύουν ότι, με το να παριστάνουν τους κουφούς, εμείς θα πάψουμε να χτυπάμε πόρτες.

Το ότι μας αγνοείτε δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουμε, απλά, εσείς προσποιείστε ότι δεν μας βλέπετε.
Το να μη συζητάς ένα πρόβλημα, δεν συνεπάγεται και ότι δεν υφίσταται, απλά, είναι σα να χώνεις το κεφάλι στην άμμο και να παριστάνεις την στρουθοκάμηλο.

Η ανδρεία έγκειται στο να το αντιμετωπίζεις στωϊκά και ανοιχτά, χωρίς φόβο και πάθος.
Περιμένουμε λοιπόν τον επόμενο ανδρείο!! Ακούει κανείς;

Μόδα ή υπερβολή; 

Μετά τις τόσο πετυχημένες σειρές ντοκυμαντέρ “σύγχρονης ιστορίας” για τους ένδοξους …προγόνους μας, όπως ο… Σουλεϊμάν ο μεγαλοπρεπής, η τιμημένη… Γκιούλ Μπαχάρ κ.ά., και την τεράστια επιτυχία της(?)… Κοντσίτα στην Γιουροβίζιον, σύσσωμη η νεολαία της Ελλάδας έτρεξε να αφήσει μούσια. Για να φανταστείς, ακόμα και οι άτριχοι πήγαν και φύτεψαν μη μείνουν απ’ έξω απ’  τη μόδα.

Εδώ και κάποια χρόνια λοιπόν, γέμισε όλη η Ελλάδα από αξύριστους κι από μουσάτους. Σιγά μη μέναμε πίσω.  Περπατάς στο δρόμο και στους δέκα άντρες, οι εφτά έχουν μούσια κι οι υπόλοιποι είναι μέρες αξύριστοι. Λες και βγάζουν το άχτι τους από το στρατό, τότε που τους έβαζαν να ξυρίζονται με το ζόρι ή τους έβαζαν να ξυρίζουν την “Μπουμπουλίνα” -πάνω από το τζάμι- στην κορνίζα.

Οι γιαγιάδες πάλι, τα έχουν χάσει, καταμπερδέφτηκαν. Δεν βλέπουν και καλά οι καημενούλες, κάθε δέκα βήματα να ‘σου κι ένας μουσάτος, κι αυτές νομίζουν ότι είναι κανένας παπάς, και τρέχουν να του φιλήσουν το χέρι.. Πηγαίνεις στην παραλία, και από τους τόσους μουσάτους που βλέπεις, νομίζεις ότι έχει μπίτς-πάρτυ η Αλ-Κάϊντα.
Α, ρε Σουλεϊμάν, μπράβο σου, τα κατάφερες μετά θάνατον και έφτιαξες σχολή για Γιουσουφάκια!

Κι άλλη “μόδα”, τα τατουάζ 

Πληρώνουν 200, 300, 500 -και κάποιοι ακόμα και χιλιάρικα- για ένα τατουάζ. Και άντε λες άντρας είναι, τόσο του κόβει, άσ’ τονε να κάνει τη βλακεία του.

Αμ οι κοπέλες; Που δήθεν ωριμάζουν νωρίτερα; Και τα “χτυπάνε” και σε… ευαίσθητα σημεία;
Κοπελιά, τώρα είσαι 18, 20 και 25 χρονών νέα και όμορφη. Το τριαντάφυλλο που χτύπησες τατουάζ δείχνει ακόμα όμορφο στο σώμα σου. Όταν όμως περάσεις τα πενήντα και έχεις κάνει και 1-2 παιδιά, δυστυχώς θα δείχνει αηδία. Γιατί τότε θα μοιάζει πλέον με… μαραμένο λάχανο.

Ελπίζω να δούμε και καμιά άλλη ορχήστρα εφέτος 
Ρώτησα στην ιστοσελίδα μου, γιατί δεν αναφέρεται στην αφίσα κάτι για το δεύτερο τριήμερο του Ιουλίου, όσον αφορά το φεστιβάλ της ελληνικής Κοινότητας, στον Άϊ-Γιάννη.

Η απάντηση ήταν ότι, θα γίνει και στις 7 και 8 Ιουλίου, όπου θα παίξουν “τοπικές ορχήστρες”.
Ελπίζω φέτος να δούμε και καμιά άλλη ορχήστρα εκτός των 2 που μονοπωλούν τα φεστιβάλ και τις άλλες εκδηλώσεις της παροικίας τα τελευταία χρόνια.

Και για να εξηγούμαι για αποφυγή παρεξηγήσεων: Δεν έχω τίποτε με κανέναν καλλιτέχνη απολύτως, φίλοι μου και συνάδελφοι είναι όλοι. Όμως, το δίκαιο είναι να βγαίνει ο ήλιος για όλους, κι όχι για έναν ή δύο, κι αυτό να γίνεται σχεδόν συνέχεια. Αυτό! τίποτε άλλο παραπέρα!

 

Ύπαγε οπίσω μου..! 

Υπάρχουν άνθρωποι, που μόλις τους αντικρύζουμε, ανοίγει η ψυχή μας. Χαιρόμαστε, αλλάζει η διάθεσή μας, και μόνο που τους βλέπεις άξαφνα, παίρνεις δύναμη.

Υπάρχουν δυστυχώς και κάποιοι άλλοι, τρομερά μίζεροι, που μόλις τους δεις, σου χαλάνε τη διάθεση, γυρίζεις αλλού το πρόσωπό σου από δυσφορία και παρακαλάς μέσα σου να σηκωθούν να φύγουν. Σαν τα μαύρα σύννεφα ένα πράγμα, που μόλις φεύγουν, αστράφτει ξανά ο ουρανός.

Ένα τέτοιος λοιπόν “μαύρος γάτος”, κυκλοφορεί κι εδώ, διαβάλλοντας όποιον μισεί, τουτέστιν όλο τον κόσμο. Νομίζει ότι, όσα γράφω, αφορούν εκείνον. Οποία έπαρσις!!
Μην χαίρεσαι μικρέ. Δεν θα σου κάνω τέτοιες τιμές κάθε τρείς και λίγο, διότι βλέπεις, έχω σοβαρότερα πρόσωπα να ασχολούμαι κι ο χρόνος μου είναι πολύτιμος, τουλάχιστον για μένα.

Κάνε μου μόνο μια χάρη.. καλικάντζαρε. Μην σώσεις και πατήσεις το πόδι σου εκεί που εγώ συχνάζω, γιατί η παρουσία σου μαγαρίζει τον τόπο. Ύπαγε οπίσω μου! αυτή είναι η θέση που σου ταιριάζει..!!

 

Το ανέκδοτο της εβδομάδας (με τον Νίκο Ράμμο)

Περπατάνε δυό γύφτοι ξυπόλυτοι στην άμμο σε μια παραλία. Άξαφνα ο ένας, βγάζει μια φωνή “ άϊ άϊ άϊ άϊ..” και ταυτόχρονα κάνει ένα ανάποδο ψαλίδι και ξαναπροσγειώνεται όρθιος στα πόδια του.

Εμβρόντητος ο άλλος τον κοιτάζει με ανοιχτό το στόμα για λίγο.. και μόλις συνέρχεται, τον ρωτάει όλο περιέργεια και γεμάτος θαυμασμό: “Άβε καρντάσι τι τσαλίμι μπρε ήταν αυτό; από πού το έμαθες;”

Και του λέει κι ο άλλος με… πόνο: “Nτεν ήτανε τσαλίμι, αναμμένο τσιγάρο πάτησα..”