Εγω σου τα λεγα

26 Μαΐου 2017

Η κατάρα της φυλής μας

Όταν ακούς συνέχεια να μιλάνε για “Ομόνοια”, καταλαβαίνεις ότι για να το επαναλαμβάνουν, σίγουρα εκεί υπάρχει “διχόνοια”.

Ελάτε να σας διηγηθώ ένα ανέκδοτο..

Κάποτε πέθανε ένας Έλληνας και πήγε στην κόλαση. Ο δαίμονας -συνοδός του, του έδειχνε διάφορες αίθουσες, όπου ήταν συγκεντρωμένοι χιλιάδες άνθρωποι, μέσα σε τεράστιους πύρινους λάκκους. Σε κάθε μια έβλεπε γύρω από τους λάκκους, δαίμονες να τους βασανίζουν, σπρώχνοντάς τους με δόρατα ξανά πίσω στο λάκκο, κάθε φορά που κάποιοι απελπισμένοι δοκίμαζαν να βγουν.

Έφτασαν και στον “ελληνικό λάκκο”. Επικρατούσε απόλυτη ησυχία.. Πουθενά δεν υπήρχε φρουρός δαίμονας, κι όλοι ήταν μέσα στο λάκκο, χωρίς κανείς να έχει βγει έξω, ενώ θα μπορούσε.

-Γιατί εδώ δεν έχει φρουρούς; Ρώτησε περίεργος το συνοδό του.

-Γιατί αυτοί είναι Έλληνες, αν κάποιος δοκιμάσει να σκαρφαλώσει επάνω και να βγει, οι ίδιοι οι δικοί του, τον τραβάνε πάλι μέσα..

Η κατάρα της φυλής, “οι Έλληνες, να μην μονοιάζουν ποτέ”.

Μια τόσο ευφυής φυλή, με τόσο φιλότιμο, καπατσοσύνη, , καλοσύνη, κουράγιο, θάρρος και ψυχική δύναμη, ιδέες και οράματα, να μη μπορεί ποτέ της να βρει ησυχία όταν βρίσκεται ανάμεσα στους δικούς της.

Να προσπαθεί να βγάλει το μάτι του αδερφού του, να τρελαίνεται όταν κάποιος γνωστός του αναδειχτεί πιο πάνω απ’ αυτόν, να αρρωσταίνει όταν κάποιος άλλος πάρει το μπράβο, και το “γιατί αυτός κι όχι εγώ..” να είναι η καθημερινή του φωτιά που τον καίει κρυφά.

Εδώ κατάφεραν τα άλογα ζώα να μονοιάσουν, όπως ο σκύλος με τη γάτα, και οι Έλληνες δεν λένε να τα καταφέρουν με καμία δύναμη.

Και αν σήμερα όλος ο κόσμος μιλάει για τα επιτεύγματα των προγόνων μας, οι οποίοι ποτέ τους δεν μόνοιασαν πραγματικά, σκεφτείτε τι θα μπορούσαμε να είχαμε καταφέρει αν υπήρχε λίγη ομόνοια..

Ο κοσμογυρισμένος

Τον άκουγα επί πόση ώρα, να απαριθμεί τα μέρη που έχει πάει. Τι Χιλή είπε, τι Ονδούρα, τι Περού, σχεδόν παντού στην Αμερική, στην Κούβα, Κανάρια νησιά, Χαβάη.. και πού δεν πήγε.

Οι άλλοι που τον άκουγαν, ένιωθαν δέος, κάποιοι μη σου πω ότι ζήλευαν κιόλας.

Εσύ; με ρώτησε άξαφνα, μόλις αντιλήφθηκε πως δε με γνωρίζει, από πού είσαι; Από Σέρρες, του απάντησα. Πού είναι αυτό; Λίγο πιο κάτω από Βενεζουέλα, του ξαναλέω. Δεν το γνωρίζω, δεν έχω πάει.

Αγαπητέ μου φίλε, γύρισες το μισό κόσμο ξοδεύοντας μια περιουσία, μα την ίδια σου την πατρίδα, που είναι μια σταλιά, σε σύγκριση με τις χώρες που γνώρισες, δεν την γνωρίζεις. Δεν είναι κρίμα;

Και άντε εσένα να σε δικαιολογήσω. Τους Έλληνες, που ζουν στην Ελλάδα και δεν τη γνωρίζουν, αλλά γνωρίζουν τη μισή Ευρώπη και το καμαρώνουν, τι να τους πω, με λες;

Αύριο θα έχει 2 παραστάσεις…Εσύ, θα έρθεις;

Λίγο πριν, έγραφα κάτι “σαχλαμάρες” ..περί “ομόνοιας”. Εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, θα έρθεις να παρακολουθήσεις τη μία από τις δύο; Η μία θα είναι στις 3:30μ.μ. και η δεύτερη στις 7:30μ.μ. Αποκλείεται λοιπόν να μη βρεις χρόνο για τη μια από τις δύο, όσες δικαιολογίες κι αν προβάλλεις μετά.

Να θυμάσαι, δε στηρίζεις εμάς που παίζουμε, εμείς δεν πληρωνόμαστε, το κάνουμε εθελοντικά για την ελληνική Κοινότητα, για να μπορεί να υπάρχει και στις επόμενες γενιές, βάζουμε ο καθένας μας και το λιθαράκι του. Την Κοινότητα στηρίζεις. Θα έρθεις λοιπόν; Εμείς πάντως, θα σε περιμένουμε, να το ξέρεις!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *