6 – 13 Οκτωβρίου

Ποιός εξευτελίζεται τελικά;

 

Το να γράφω στο Blog μου με τον τρόπο που γράφω, το κάνω γιατί είναι Blog. Αν έγραφα όμως και εδώ στην εφημερίδα με τον ίδιο τρόπο και το ίδιο ύφος, σίγουρα θα ενοχλούσε πολλούς.

Κάποιοι όμως, κάνουν αυτό ακριβώς. Ξέχασαν ότι γράφουν σε εφημερίδα και συμπεριφέρονται λες και γράφουν σε Blog. Ξεκινάμε με τον τρανταχτό τίτλο του άρθρου τους, που είναι: «Ξευτίλες».

Ασφαλώς και το κείμενο δεν το έγραψε αυτός που έβαλε τη φωτογραφία του, υπονοώντας πως δήθεν είναι δικό του πόνημα, για τον απλούστατο λόγο, ότι, οι λέξεις που χρησιμοποιήθηκαν, είναι για αυτόν τον αγράμματο κύριο, (δεν το λέμε εμείς, έτσι δηλώνει ο ίδιος δημόσια) άγνωστες πέρα για πέρα. Άρα; τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια; Δεν ξέρω αν είναι γάτα ή πρόβατο, αλλά σίγουρα “κάποιος άλλος πυροβόλησε την αρκούδα”. Αυτό ακριβώς έγινε! Ποιός; Μυαλό έχετε, σίγουρα θα ανακαλύψετε το “ποιό” είναι το άτομο που γράφει απ’ τα παρασκήνια, και όχι, δεν είναι ο παντελώς αγράμματος γεροντάκος, που μοστράρει τη φωτογραφία του με μια πίπα.

Και συνεχίζει την υψηλού επιπέδου αρθρογραφία του ο/η συντάκτης, αποκαλώντας με -για πολλοστή φορά- “παιδοβούβαλο”. Το έγραψες μια, το έγραψες δυό, τρείς, πέντε και… σταματημό δεν έχεις. Αλήθεια, δεν ντρέπεσαι; Ή νομίζεις πως το υβρεολόγιό σου θα με τρομάξει και θα με κάνει να σταματήσω να γράφω;

Σε ληροφορώ πως τα κείμενά μου τα διαβάζει ένα σωρό κόσμος. Δεν το γνώριζα, μου το είπανε, μου το λένε στο δρόμο, στα μαγαζιά, κόσμος κάθε ηλικίας, τα μαθαίνω και χαίρομαι.

Από δημοσιογραφία, ήθος και ευγενή άμιλλα, είστε βαθειά νυχτωμένοι όλοι εκεί μέσα.

Και, επειδή γράψατε κάτι για “διακοπές”, ελπίζουμε να σας διαβάζουμε και μελλοντικά, “κάθε εβδομάδα” πλέον. Ελπίζουμε να μη σας χάσουμε, εκτός κι αν σας καλοάρεσαν τόσο πολύ οι “διακοπές” και ξαναρχίσετε κάθε τρείς και λίγο πάλι τα ταξίδια στις… Μπαχάμες, εκεί που είσασταν λέω μέχρι προχτές. Εμείς εδώ θα είμαστε και θα παρακολουθούμε με ενδιαφέρον!

 

 

Πρός Έλληνες εργαζόμενους του εξωτερικού

 

Σήμερα είχα την ανάγκη να γράψω για σένα, αγαπημένε μου φίλε κι ας μη σε ξέρω.
Θέλω να σου δείξω το σεβασμό μου, γιατί η απόφαση που πήρες ήταν γενναία.

Έφυγες από τη ασφάλεια της οικογένειας κι εγκαταστάθηκες σε άλλη χώρα. Κάποιοι σε λοιδορούν, αλλά μη τους ακούς. Ξέρουν γιατί έφυγες, αλλά δεν δέχονται ότι ξέφυγες και πως τώρα προχωράς μπροστά.

Έφυγες, γιατί σέβεσαι τον εαυτό σου. Ντρεπόσουν κάθε φορά που οι γονείς σου, σου έδιναν ένα χαρτζιλίκι για να περάσεις τη βδομάδα σου. Ντράπηκες, όταν πήρες το πρώτο σου μισθό των 350 ευρώ, από τη δουλειά που βρήκες μέσω κάποιου κοινωφελούς προγράμματος. Ντρέπεσαι, που υπήρξες κι εσύ ένας από τους νόμιμα ανασφάλιστους εργαζόμενους.

Τα έβαζες με τον εαυτό σου, όταν γύριζες σπίτι σου και σε περίμενε το στρωμένο τραπέζι με το αγαπημένο σου φαγητό. Σου το πρόσφερε η οικογένεια με αγάπη, όπως με αγάπη σου έδιναν τόσα χρόνια τη δυνατότητα να αποκτήσεις εφόδια, για να έχεις ένα καλύτερο μέλλον.

Εσύ μόνο ξέρεις, τι στερηθήκατε για να μπορέσεις να σπουδάσεις και να μάθεις μια τουλάχιστον ξένη γλώσσα. Έφυγες, γιατί δεν ήθελες να βολευτείς σε μια δουλίτσα. Είχες όνειρα και δεν τα ξέχασες ποτέ. Έχεις αξιοπρέπεια και αυτό φαίνεται από την επιλογή σου. Ταξίδεψες με νόμιμο τρόπο, προς κάποιο οργανωμένο κράτος και βρήκες μια δουλειά, αφού κρίθηκες αξιοκρατικά και ΜΟΝΟ για τα προσόντα σου. Τίποτα δεν σου χαρίστηκε. Ήσουν στην αρχή, ένας άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Ένας ξένος. Ο,τι κι αν έχεις καταφέρει μέχρι τώρα, είναι δική σου και μόνο επιτυχία.

Αλλά κι εσένα που έφυγες, πριν από την ελληνική κρίση, σε σέβομαι το ίδιο και σε θαυμάζω.
Γιατί ίσως δεν ήταν οι οικονομικοί λόγοι που σε ανάγκασαν να πάρεις μια τέτοια απόφαση, αλλά προφανώς κάποιοι άλλοι. Άφησες όμως πίσω σου έναν οικονομικό παράδεισο.

Πόσοι άραγε έκαναν το ίδιο τότε ; Σίγουρα όχι αυτοί που τώρα σας κατακρίνουν. Αυτοί που λένε, ότι είναι πιο ικανοί και άξιοι από εσάς, γιατί δεν έφυγαν από την Ελλάδα. Τάχα το παλεύουν. Τώρα τι παλεύουν, πως το παλεύουν και με ποιόν, μόνο αυτοί το ξέρουν. Χαμένοι στις ιδεοληψίες τους, στο βόλεμά τους και στο δήθεν πατριωτισμό τους, εξυμνούν τον εαυτό τους, κατηγορώντας εσάς.

Είναι αυτοί οι ίδιοι, που πριν κατέβουν από το αμάξι τους, θα αδειάσουν κρυφά το τασάκι με τα αποτσίγαρα στο δρόμο. Αυτοί που θα ενοχλήσουν το γείτονα σε ώρες κοινής ησυχίας, αλλά θα διαμαρτυρηθούν αν κάποιος τους ενοχλήσει. Στη πραγματικότητα σας φοβούνται και σας ζηλεύουν. Ζείτε σε άλλη χώρα και βλέπετε τα θετικά και τ’ αρνητικά της. Μοιραία γίνεται και η σύγκριση με την Ελλάδα και τους Έλληνες σε διάφορα θέματα.

Ευτυχώς, θα δείτε με άλλο μάτι τα αρνητικά μας καθώς και την απροθυμία μας και σε ατομικό επίπεδο, για τη καλυτέρευση της καθημερινότητάς μας. Λέω ευτυχώς, γιατί θέλω να ελπίζω, ότι κάποια στιγμή θα μας αναγκάσετε ν’ αλλάξουμε προς το καλύτερο. Βλέπετε….βλέπετε….βλέπετε…..και ξαναφεύγετε. Αυτοί φοβούνται το γυρισμό σας, τις διαφορετικές εικόνες που έχετε πια και τις πεποιθήσεις που θα καλλιεργήσετε. Όσοι έχουν μάθει να επιβιώνουν στο χάος, δεν θέλουν τη σειρά και τη τάξη. Δεν θέλουν την οργάνωση. Δεν τους αρέσει που ξεφύγατε και δεν σας κατάπιε η μιζέρια και η κατάθλιψη. Δεν τους αρέσει που μαθαίνετε να ζείτε, χωρίς την ανάγκη του ”μέσου” ή του λεγόμενου ” βύσματος”. Σας ζηλεύουν, γιατί δεν είχαν το ίδιο θάρρος με εσάς.

Μπορεί να έχουν πολλά πτυχία, ή μπορεί να έχουν πολύ καλές δουλειές με μεγάλους μισθούς ( λέμε τώρα !!! ), το γεγονός όμως ότι σας κατηγορούν, δείχνει πως δεν είναι και τόσο ευχαριστημένοι απ’ τη ζωή τους. Αισθάνονται μέσα τους ανεπαρκείς και δειλοί. Και αυτό είναι.
Κανένας δεν είναι πιο Έλληνας από εσάς. Κανένας δεν είναι πιο αγωνιστής από εσάς.
Όλοι κάνουμε το δικό μας προσωπικό αγώνα για την επιβίωσή μας.
Μην πτοείστε λοιπόν, από τα λόγια του κάθε απαίδευτου συμπατριώτη μας.

(πηγή: https://elasthnparea.blogspot.ca/2017/09/blog-post_23.html)

 

Εκδηλώσεις

CD Release Concert in Support of Red Cross, Hosted by Yiannis Kapoulas

 

 

Greek Students’ Association at U of T

 

 

 

 

Αντι-κοινωνικά δίκτυα

 

Τα λεγόμενα “Social Media”, ή ελληνιστί “κοινωνικά δίκτυα” όπως Facebook, twitter κ.λ.π., κατέχουν παγκόσμια την πρώτη θέση, επηρεάζοντας με κάθε τρόπο τις ζωές και τις συμπεριφορές όλων μας.

Υπάρχει όμως ένα μεγάλο “αλλά” κι ένα μεγάλο “παράδοξο”, που έρχεται σε αντίθεση και έχει να κάνει με την ονομασία τους ως “κοινωνικά” (social). Αν προσέξει κανείς, μόνο “κοινωνικά” δεν μπορεί να τα θεωρεί κάποιος, διότι κατάφεραν να κάνουν τους ανθρώπους πιο “αντικοινωνικούς” από ποτέ.

Κλεισμένοι μέσα σε έναν ψεύτικο, εικονικό κόσμο, ζει ο καθ’ ένας τη δική του εικονική πραγματικότητα, χωρίς συγγενείς, δίχως φίλους, χωρίς να συζητάνε αναμεταξύ τους, χωρίς χρόνο για τους δίπλα μας. Το ανησυχητικό είναι, πως, αντί να κοπάσει αυτή η μόδα, οι ανακαλύψεις και η πρόοδος της τεχνολογίας, θα καταφέρουν -και πολύ σύντομα μάλιστα- μια μέρα όλα αυτά, να γίνουν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας.