Home DNA της Εβδομαδας (Ηλίας Κουτίνας) DNA της εβδομάδας – του Ηλία Κουτίνα

DNA της εβδομάδας – του Ηλία Κουτίνα

191

Κανονικότητα
Νάμαστε πάλι εδώ φίλοι και φίλες για μια ακόμη σεζόν.
Επιστροφή στην κανονικότητα συνηθίζουμε να το λέμε. Αλήθεια γιατί λέμε κανονικότητα την χειμερινή καθημερινότητα; Και γιατί επιστροφή; Από που και από τι; Οι μόνοι που δικαιούνται να το αποκαλούν έτσι είναι ,κυρίως, οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί! Αυτοί ναι επιστρέφουν από τρίμηνες διακοπές, εμείς οι υπόλοιποι απλά συνεχίζουμε. Who’s complaining?

Μάθημα Δημοκρατίας
Το πρώτο του μάθημα (crash test), στο πως λειτουργεί η Δημοκρατία και οι Θεσμοί της, πήρε ο νεοκλεγής πρωθυπουργός της Επαρχίας μας, Doug Ford. Πρώτη νομοθετική πράξη του Ford αμέσως μετά την, εντυπωσιακών διαστάσεων, νίκη του στις πρόσφατες εκλογές ήταν να μειώσει τον αριθμό των εκλεγμένων Δημοτικών συμβούλων για το Μητροπολιτικό συμβούλιο, από 47 που ισχύει τώρα, σε 25 στις επόμενες εκλογές.
Δικαίωμα του θα ισχυριστεί κανείς, ιδιαίτερα αν είναι συνειδητοποιημένος ψηφοφόρος του.
Sorry, αλλά δεν είναι τόσο απλό. Το ότι η πλειψηφία τιμωρεί ένα, μέχρι πρόσφατα, κόμμα εξουσίας, και το αντικαθιστά με το δικό σου , αυτό δεν σημαίνει ότι σου δίνει αυτόματα και λευκή κάρτα να επιβάλλεις τη δική σου αντζέντα χωρίς διαβούλευση. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν προσπαθείς να επιβάλεις μια τόσο ουσιαστική νομοθετική αλλαγή, η οποία όμως δεν ήταν μέρος της προεκλογικής σου εξτρατείας.
Ακόμη και αν συμφωνεί κανείς, ( και πιστεύω ότι οι περισσότεροι από εμάς συμφωνούν), με την θέση του Ford ότι ο αριθμός των 47 Συμβούλων είναι δυσανάλογα μεγάλος για το μέγεθος της πόλης του Τορόντο, αυτό δεν σημαίνει ότι εγκρίνουμε και τον άγαρμπο τρόπο άμεσης επιβολής της νέας νομοθετικής πράξης.
Πολύ σωστά ο Δήμαρχος του Τορόντο, John Tory, επισήμανε το ανεπίκαιρο της βεβιασμένης κυβερνητικής απόφασης, και ακόμη πιο σωστά ζήτησε τη συμβολή της Δικαστικής εξουσίας για το μπλοκάρισμα της. Η τελευταία με γνώμονα το γενικότερο συμφέρον των κατοίκων της Πόλης, μπλόκαρε την κυβερνητική απόφαση για μείωση των εδρών.
Μόνο καρδιακή προσβολή δεν έπαθε ο Ford μόλις πληροφορήθηκε ότι ο Δικαστής μπλόκαρε την απόφαση του. «Μα αυτός είναι διορισμένος και εμένα με εξέλεξε ο λαός!» ψέλισε σαστισμένος, αδυνατώντας να καταλάβει σαν άλλος Τσίπρας, ότι ο Δικαστής εκπροσωπεί τον θεσμό της Δικαστικής εξουσίας, βασικό πυλώνα της αστικής Δημοκρατίας. Της Δημοκρατίας που ανέδειξε τον ίδιο σε πρωθυπουργό, και όχι σε απόλυτο άρχοντα.
Ο Ford αδυνατεί να καταλάβει τον ρόλο που επιτελεί ο Δικαστής. Αφήνουμε τον κ. Βασίλειο Ανδρουλάκη, πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας να του εξηγήσει:
«Η δικαστική ανεξαρτησία συνίσταται στην ελευθερία του δικαστή να αποφαίνεται αποκλειστικά με βάση τη συνείδησή του, στηριζόμενος στον νόμο, χωρίς να υπόκειται σε πιέσεις, εκφοβισμό ή επιρροή, από οποιαδήποτε πηγή και αν προέρχονται. Όπως δε επισημαίνεται, η δικαστική ανεξαρτησία δεν είναι προνόμιο των δικαστών, αλλά εγγύηση υπέρ των πολιτών για την εμπέδωση του κράτους δικαίου και των ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων τους. Εξ άλλου, η ανεξαρτησία συμπλέκεται στενά με την αμεροληψία, το άλλο θεμελιώδες χαρακτηριστικό της δικαστικής λειτουργίας: Μόνο ο ανεξάρτητος δικαστής είναι και αμερόληπτος. Σκοπός της εισήγησης είναι να παρουσιάσει, επιλεκτικά, αυθαίρετα ίσως, και, πάντως, κατά το δυνατόν, συνοπτικά ορισμένα ζητήματα, που, είτε διαχρονικά είτε συγκυριακά, δημιουργούν τριγμούς και ρωγμές στη θεμελιακή αυτή αρχής της έννομης τάξης μας».
Μετά το φρένο της δικαστικής απόφασης, ο Ford έμεινε με δυο επιλογές. Η λογικότερη θα ήταν να μεταφέρει την επιβολή του νέου νόμου μετά τις επερχόμενες Δημοτικές εκλογές, εντάσσοντας σε αυτές και το απλό ερώτημα, 47 ή 25?. End of story and Bob’s your uncle! Δεν το έκανε. Επέλεξε να το χοντρύνει το παιχνίδι, ανασύρωντας από τα υπόγεια του Συντάγματος μια καθαρά Καναδική πατέντα. To “Notwithstanding clause”, που στα ελληνικά αποδίδεται ως «παραταύτα» ή «μολονότι».
Η νομοθετική αυτή διάταξη χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον κατά τη μετάβαση από το Βρεττανικό στο υπό διαμόρφωση Καναδικό Σύνταγμα.
Μολονότι λοιπόν το Δικαστήριο μπλόκαρε την απόφαση της Κυβέρνησης, η Κυβέρνηση κάνωντας χρήση αυτής ακριβώς της διάταξης , θα επιχειρήσει να επιβάλλει τελικά την απόφαση της την διαδικασία της τελικής ανάγνωσης και επικύρωσης από το Κοινοβούλιο, αποδεικνύοντας ότι τελικά πράγματι το…γινάτι βγάζει μάτι.

Για τα πανηγύρια
Ως γνωστόν τα καλύτερα πανηγύρια γίνονται κάθε Αύγουστο στα ορεινά κυρίως χωριά. Το μεγαλύτερο εξ αυτών όμως και το πιο κιτς γίνεται στην Θεσσαλονίκη, και είναι αυτό της ΔΕΘ. Σε προσέρχεται κάθε χρόνο ο φύλαρχος της μεγάλης του Έθνους φυλής και μοιράζει στους υπηκόους του καθρεφτάκια και γυαλισταρά μπιχλιμπίδια.
Το φετεινό πανηγυράκι της ΔΕΘ είχε Τσίπρα, σε δύο παραστάσεις –«λαϊκές απογευματινές» και ακολουθήσε και ο Κυριάκος. Δηλαδή αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις, είχαμε τον απερχόμενο και τον επερχόμενο.
Παρέλαση υποσχέσεων, πάρε κόσμε, το αφεντικό τρελάθηκε, μισθοί πάνω, φόροι και ασφαλιστικές εισφορές κάτω, βάλε κι ένα γήπεδο για τον (μ)ΠΑΟΚ μάστορα, μπας και μάσουμε τα ψηφαλάκια…Όλα ανθηρά…και ρόδινα..
Όχι πως δεν υπάρχει παροχολογία και στις προηγμένες δυτικές δημοκρατίες – λαϊκισμός υπάρχει παντού. Αλλά πουθενά δεν υπάρχει αυτή η… τελετουργία. Να ανεβαίνει κάθε Σεπτέμβριο στο βήμα ο εκάστοτε μάγος της φυλής και να ανακοινώνει πόσα «καθρεφτάκια» θα μοιράσει στους ιθαγενείς που περιμένουν από κάτω επευφημούντες.
*ΟΙ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΕΣ παροχές Τσίπρα μάλλον προβληματίζουν τον σκεπτόμενο πολίτη. Κάθε φορά η ίδια ιστορία. Φόροι, περικοπές, στύψιμο και μόλις μαζεύεται λίγο χρήμα, χορηγείται προς άγραν ψήφων σε διάφορες κατηγορίες πολιτών με πρώτους πάντα τους… ένστολους που είναι μια μεγάλη δεξαμενή ψηφοφόρων.
Παροχές έτσι, χωρίς πρόγραμμα, σχέδιο και σκοπό. Νάχουμε να λέμε δηλαδή.
Με λίγα λόγια, ζητείται σοβαρότης. Και θα ήταν πολύ «μάγκας» ο Κυριάκος αν έλεγε ( εννοώντας το κιόλας) ότι θα καταργήσει αυτό το πανηγύρι της Διεθνούς Έκθεσης, ή τουλάχιστον να το μετέτρεπε σε καθαρά έκθεση οικογενειακής διασκέδασης, κάτι σαν τη δική μας CNE,
Και πως παροχές θα ανακοινώνονται και θα χορηγούνται κάθε φορά που η οικονομία θα παράγει πραγματικό πλούτο προς διανομή, κι όχι αυτή η… «αλαμούρα» που γίνεται κάθε Σεπτέμβρη για καθαρά ψηφοθηρικό σκοπό. «Όχι άλλο κάρβουνο!» που θα έλεγε και ο Κούρκουλος.