DNA της Εβδομαδας (Ηλίας Κουτίνας)

TΟ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΚΟ DNA ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ (17-21 Απριλίου)

ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ

Επιτρέψτε μου φίλοι αναγνώστες να αποχαιρετίσω από την αρχή της στήλης, ένα συγχωριανό μου παληκάρι, τον υπολοχαγό Κωνσνταντίνο Χατζή, ο οποίος έχασε την ζωή του μαζί με τρεις άλλους συναδέλφους του στρατιωτικούς, από πτώση στρατιωτικού ελικοπτέρου στο Σαραντάπορο της Ελασσόνας. Οι γραμμές αυτές γράφονταν την στιγμή ακριβώς που ένα ολόκληρο χωριό, το χωριό μου η Φαλάνη, αποχαιρετούσε το παληκάρι συνοδεύοντας το στην τελευταία του κατοικία στο κοιμητήριο του Αγίου Νικολάου. Η είδηση του θανάτου των τεσσάρων στρατιωτικών, του υποστρατήγου (ΤΘ) Ιωάννη Τζανιδάκη, του συνταγματάρχη Θωμά Αδάμου, του ταγματάρχη (ΑΣ) Δημοσθένη Γούλα, και του υπολοχαγού (ΑΣ) Κωνσταντίνου Χατζή, συγκλόνισε κυριολεκτικά το πανελλήνιο αμέσως μόλις έγινε γνωστή. Μόνη διασωθείσα από το τραγικό ατύχημα η αρχιλοχίας Βασιλική Πλεξίδα η οποία νοσηλεύεται εκτός κινδύνου στο στρατιωτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, και αναμένεται να ρίξει φώς στα αίτια που οδήγησαν στην πτώση του μοιραίου ελικοπτέρου.

Οι κηδείες των τεασσάρων έγιναν στις ιδιαίτερες πατρίδες τους και τις παρακολούθησαν πλήθος κόσμου αποτίοντας φόρο τιμής στους ήρωες.

Ένα ειρωνικό παιχνίδι της μοίρας, ανέδειξε σε προφητεία μια στροφή του λόγου του του υποστράτηγου Ιωάννη Τζανιδάκη, στην τελετή ανάληψης των νέων του καθηκόντων όπου μεταξύ άλλων ανέφερε και τα εξής: «Η ασφάλεια του προσωπικού και ο μηδενισμός των κάθε μορφής και φύσεως ατυχημάτων θα πρέπει να αποτελέσει στόχο πρώτης προτεραιότητος. Είμαστε λίγοι. Ας μη γινόμαστε, χωρίς λόγο, λιγότεροι».

ΕΝΑΣ ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΟΣ ΣΟΥΛΤΑΝΟΣ

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τελικά νίκησε. Νίκησε γιατί έπρεπε να νικήσει, αυτό απαιτούσαν οι κανόνες της πολιτικής, της Realpolitik.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, ο Ερντογάν σήμερα είναι απόλυτος κυρίαρχος στο πολιτικό σκηνικό της Τουρκίας. Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα μάλιστα της 15ης Ιουλίου 2016 και τις εκκαθαρίσεις που ακολούθησαν, δεν έχει ουσιαστικά κανέναν αντίπαλο στο εσωτερικό μέτωπο. Δεν συμβαίνει πολύ συχνά να κερδίζει κανείς τη μία εκλογική αναμέτρηση μετά την άλλη επί 15 χρόνια. Η Τουρκία στο πρόσωπο του αήττητου στις κάλπες Ερντογάν έχει βρει τον «ισχυρό άνδρα» που αναζητούσε για δεκαετίες μετά τον Κεμάλ. Ο Ερντογάν είναι υπέρμετρα φιλόδοξος, έχει σαφές όραμα για το μέλλον της χώρας του και δεν θα εγκαταλείψει την προσπάθεια να κάνει την Τουρκία περιφερειακή υπερδύναμη όση αντίδραση κι αν συναντήσει στο εσωτερικό. Το ότι κυβερνά με αυταρχισμό και με νοοτροπία δικτάτορα, ελάχιστη σημασία έχει για την πλειονότητα των Τούρκων – γι’ αυτό και τον στηρίζουν αναφανδόν τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα της ενδοχώρας παρά το γεγονός ότι αντιτίθενται σταθερά σ’ αυτόν οι μεγαλουπόλεις (Κωνσταντινούπολη, Άγκυρα και Σμύρνη) και τα πλούσια τουριστικά παράλια. 

Είναι κοινό μυστικό πως οι Ευρωπαίοι δεν θα κάνουν την Τουρκία μέλος της Ε.Ε. κατά τη διάρκεια αυτής της χιλιετίας τουλάχιστον. Ο Ερντογάν το ξέρει και για αυτό τον λόγο σφυρίζει αδιάφορα. Οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις θα είναι στην ατζέντα για πάντα, και τα δύο μέρη ξέρουν ότι ο γάμος δεν θα γίνει ποτέ. Συμφέρει όμως ένας αιώνιος αρραβώνας και η δημιουργία μιας ιδιαίτερης σχέσης σε κάποιους νευραλγικούς τομείς της οικονομίας.

Βραχυπρόθεσμα λοιπόν ο Ερντογάν είναι χρήσιμος στην παρούσα συγκυρία και στην δεδομένη περιοχή. Μακροπρόθεσμα θα ακολουθήσει την πορεία που ακολούθησαν και άλλοι δικτάτορες σε χώρες που δεν ήταν ασήμαντες γεωπολιτικά, όπως ο Καντάφι και ο Σαντάμ. 

Τι σημαίνει όμως για μας τους Έλληνες η ισχυροποίηση του του Ερντογάν; Δύο είναι τα μέτωπα μας με την Τουρκία, η Κύπρος, και το Αιγαίο. Η όρεξη της και στα δύο δεν έχει περιορισμούς. Τα θέλει και τα δύο. Και την Κύπρο για την γεωπολιτική της θέση, και τώρα τελευταία για το φυσικό της αέριο, και το Αιγαίο για την εδραίωση της ως η κύρια περιφερειακή δύναμη.

Οι Αμερικανοί πρωτίστως, και ο Θεόςδευτερευόντως να μας προφυλάξουν από την παλαβομάρα του νέου Σουλτάνου.

ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ…ΧΤΕΝΙΖΟΝΤΑΙ

 

 

Παρά τις καθημερινές κυβερνητικές δηλώσεις περί του αντιθέτου που ξορκίζουν τα πρόσθετα μέτρα ακόμα και για το 2018, η απειλή τους πλανάται στον ορίζοντα.

Είτε μέσω αυξήσεων φόρων, είτε μέσω περικοπών μισθών και συντάξεων, είτε με την ενεργοποίηση του κόφτη τον οποίο πανηγύρισε έναν χρόνο νωρίτερα η κυβέρνηση, αν επιβεβαιωθούν οι δυσοίωνες προβλέψεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για τα πρωτογενή πλεονάσματα, τα πρόσθετα σκληρά μέτρα στις πλάτες μιας ρημαγμένης κοινωνίας δεν θα αργήσουν να έρθουν στο προσκήνιο.

Το ΔΝΤ επιμένει ότι το πρωτογενές πλεόνασμα το 2018 δεν θα ξεπεράσει το 2% του ΑΕΠ όταν το Μνημόνιο απαιτεί 3,5%. Η διαφορά ανάμεσα στην εκτίμηση και στην απαίτηση μεταφράζεται σε 2,7 δισ. ευρώ. Το Μαξίμου, από την πλευρά του, καθησυχάζει για το 2018 στέλνοντας το μήνυμα «μην ανησυχείτε, υπάρχει ο κόφτης». Δεν υπάρχει αμφιβολία όμως ότι με κόφτη ή χωρίς, αν δεν βγουν τα νούμερα όπως τα θέλει το ΔΝΤ, τα πρόσθετα μέτρα λίαν συντόμως θα βρεθούν στο τραπέζι των απαιτήσεων. Αυτό έχει δείξει μέχρι σήμερα η ιστορία των Μνημονίων.

Με βάση τις προβλέψεις του ΔΝΤ, ο εφιάλτης δεν τελειώνει το 2018. Για το 2019 αλλά και για κάθε χρονιά έως το 2022, το πρωτογενές πλεόνασμα εκτιμάται ότι δεν θα είναι παραπάνω από 1,5% του ΑΕΠ.

Οι Ευρωπαίοι από την πλευρά τους, με τα μέχρι τώρα δεδομένα, δεν δείχνουν διατεθειμένοι να ψαλιδίσουν τις παράλογες – κατά την άποψη του Ταμείου – απαιτήσεις πλεονασμάτων 3,5% του ΑΕΠ νωρίτερα από το 2023 στο καλύτερο σενάριο.

Αυτή η απόκλιση των 3,6 δισ. ευρώ ανάμεσα στις εκτιμήσεις και στις απαιτήσεις κρύβει δύο ακόμα μεγάλους κινδύνους: ένα τσουνάμι μέτρων το 2019 και τον αποχαιρετισμό των αντιμέτρων.

Αν δεν βγαίνουν τα νούμερα – και στο μέτωπο αυτό έχει συμφωνηθεί ήδη ότι το ΔΝΤ θα έχει το πάνω χέρι – το προσύμφωνο προβλέπει ότι το σύνολο των μέτρων από συντάξεις και αφορολόγητο θα εφαρμοστεί πακέτο το 2019.

Αν το 2018 το πλεόνασμα δεν είναι 3,5% του ΑΕΠ, αλλά 2% όπως εκτιμά το Ταμείο, η κυβέρνηση – αυτή ή η επόμενη – θα πρέπει να αποχαιρετίσει τα ψηφισμένα αντίμετρα, τα οποία θα είναι… καταδικασμένα να μείνουν στα χαρτιά.

Κατά την άποψη της κυβέρνησης, τίποτα από τα προαναφερόμενα δεν θα συμβεί. Κι αυτό διότι, (πέρα από το γεγονός ότι ζούνε στον κόσμο του),όπως υποστηρίζουν κυβερνητικές πηγές, η υπεραπόδοση του πλεονάσματος το 2016, (τα έσοδα δηλαδή που μάζεψαν από την άγρια φορολόγηση),διασφαλίζει την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων των επόμενων ετών. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός ανέφερε ότι με βάση τα αποτελέσματα του περασμένου έτους (πάνω από 3,5% του ΑΕΠ είπε ο Αλέξης Τσίπρας), έχουν επιτευχθεί ήδη και οι στόχοι για το 2018.

Το πρόβλημα σύμφωνα με την ανάλυση του ΔΝΤ είναι ότι το περυσινό πλεόνασμα οφείλεται κυρίως σε συγκυριακούς και μη επαναλαμβανόμενους παράγοντες. Με άλλα λόγια ότι χρήματα έμασε, τα έμασε ήδη η κυβέρνηση.

Όπως δήλωσε και ο εκπρόσωπος του Ταμείου Βίτορ Γκασπάρ από την Ουάσιγκτον άποψη του Ταμείου είναι πως το περυσινό πλεόνασμα «είναι σε σημαντικό βαθμό αποτέλεσμα έκτακτων και προσωρινών συνθηκών».

Αυτό που μένει τώρα είναι η ανάπτυξη της Οικονομίας, αλλά ως γνωστόν ο ΣΥΡΙΖΑ μια αλλεργία με την ιδιωτική ανάπτυξη την έχει.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *