Home Canadian News Αφιέρωμα στις Ελληνικές συμμετοχές ταινιών του Ευρωπαϊκού Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Τορόντο

Αφιέρωμα στις Ελληνικές συμμετοχές ταινιών του Ευρωπαϊκού Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Τορόντο

150

Ο Δημήτρης Κάρας, κριτικός θεάτρου – κινηματογράφου του “Ελληνικού Τύπου”  μας μεταφέρει τις δικές του εντυπώσεις σχετικά με την Κυπριακή ταινία “Παύση” της δημιουργού από την Αμμόχωστο, Τόνιας Μισιαλή, που παρουσιάστηκε στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο  Τορόντο.

REVIEW OF TONIA MISHIALI’S FILM AT EUROPEAN UNION FILM FESTIVAL

Director Tonia Mishiali’s Pause is the second Greek-language movie streamed by the 2020 European Union Film Festival. It Cyprus’s contribution the the Festival.

Pause is a sensitive, moving and almost relentless study of a woman at the end of her rope. We meet Elpida (Stella Fyrogeni) in a doctor’s office with her legs up on stirrups   being examined. The doctor (Marios Ioannou) recites some of the symptoms of menopause some of which are memory lapses, mood disorders, vaginal dryness, loss of sexual desire and perhaps some others. Elpida may be too young for menopause and the movie indicates that if she has any of these ailments they are not from menopause.

Elpida is disheveled, her hair is a mess, she wears no makeup and her face expresses misery, anxiety, pain, hopelessness and the image of a woman on the verge.

Mishiali takes us through Elpida’s ordinary, daily routines, such as shopping at the supermarket, cooking, doing laundry and looking after her husband Costas (Andreas Vasileiou.). We get a closeup of her existence with him who is an ape and that may be an insult to those fine mammals. We usually see him eating or more accurately stuffing his face, snoring and being a jerk. He speaks very little and the only time he shows any affection is when he addresses his parrot.

Elpida wants to colour her hair, get a computer or have money for gas. The answers to all these requests are negative and insulting. He even sells her jalopy of a car leaving her with no choice but to walk everywhere including the supermarket.

Elpida seeks an escape from the prison. She finds a “lover,” a house painter named Andrey (Andrey Pilipenko). She takes up some painting and attempts to run away. She gets dressed up, packs a suitcase and confidently walks away. But she returns. When Costas becomes unbearably obnoxious, she tosses a plate of food in his face. She goes out with her friend Eleftheria (Popi Avraam) and has fun at a disco.

The issue here is which, if any, of these events are real as opposed to illusions borne out of her desperation?

Mishiali gives us some hints but mostly she wants us to figure things out for ourselves. The day after she meets the painter, she finds a hickey on her neck and covers it up with makeup. We can assume that Andrey did it. But there is a subsequent car trip with him, and we may be certain that she is just imagining it?

For her outing to the disco with the appropriately named Eleftheria, Elpida puts on makeup, they drink and sing and find a few moments of happiness. Reality or illusion?

Mishiali in her expert directing provides few exterior scenes and the background is frequently blurry. There is no sense of location in the film except for the interior of Elpida’s mind. That is the only scene that counts. Her condition deteriorates throughout the 96 minutes of the film with the possible exception of the respite provided by her imagination or the reality of her relationship with the painter and her friend Eleftheria.

Eleftheria by contrast is vivacious, outgoing and a woman with guts. She prayed for her husband’s penis to dry up and for him to die. And guess what? Her prayers were answered, she tells us with glee. Elpida’s facial expression conveys the utter misery of a woman, of all women, trapped in hellish marriages. There are escape hatches and we watch as Elpida tries to find one for herself. In the end she leaves us with an extended gale of mysterious laughter.  

Mishiali, who also wrote the screenplay, wants us to see the physically and emotionally cramped apartment, the blurry surrounding world and the expression on Elpida’s face and soul. It is a masterful approach which evokes a superb performance from Fyrogeni and the supporting cast.

_____________

Pause, written and directed by Tonia Mishiali, was streamed on November 19 and 20, 2020 as part of the European Union Film Festival. For more information see: www.euffto.com

“Παύση” – Κύπρος

Η «Παύση», η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της δημιουργού από την Αμμόχωστο, Τόνιας Μισιαλή είναι αφιερωμένη στην σύνθετη γυναικεία φύση, ενώ έχει ήδη ταξιδέψει σε πολλά φεστιβάλ ανά τον κόσμο, αποσπώντας βραβεία και θετικές κριτικές. Στον κεντρικό ρόλο εμφανίζεται η Στέλλα Φυρογένη και πρόκειται για μια συμπαραγωγή Κύπρου και Ελλάδας.

Παγιδευμένη στη δυστυχία ενός καταπιεστικού γάμου, η Ελπίδα βρίσκεται μπροστά σε μια τεράστια βιολογική και ψυχολογική αλλαγή. Η μονότονη ζωή της διαταράσσεται όταν στην αντίληψή της, πραγματικότητα και φαντασία αρχίζουν να συγχέονται, φέρνοντάς την ξανά αντιμέτωπη με το σώμα της, τις επιθυμίες της, τον χρόνο. Μπορεί μια παύση να αποτελέσει μια νέα αρχή;

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, η ταινία «Παύση» είναι ένα κοινωνικό δράμα για τις ανθρώπινες σχέσεις και την καθημερινότητα, με εξισορροπητικές δόσεις χιούμορ. Μια ταινία για όλους τους ανθρώπους που μεγαλώνουν ανυπομονώντας να ζήσουν.

Η ταινία «Παύση» είναι εμπνευσμένη από εικόνες που αποτυπώθηκαν στο μυαλό της σκηνοθέτιδας και από γεγονότα που έχει βιώσει μεγαλώνοντας στην Κύπρο, «σε μια πατριαρχική κοινωνία όπου οι γυναίκες ζούσαν στο περιθώριο έχοντας ως κύριο σκοπό της ζωής τους να υπηρετούν τον σύζυγο και τα παιδιά τους». Τα συναισθήματά της για αυτό το κοινωνικό και οικογενειακό πλαίσιο και τις ιστορίες που αυτό περικλείει «συνεχίζουν να είναι έντονα, επειδή, δυστυχώς, ακόμα και σήμερα χιλιάδες γυναίκες ανά το παγκόσμιο εξακολουθούν να περνούν τη ζωή τους μέσα από παρόμοιες καταστάσεις, ανήμπορες να βρουν την προσωπική τους φωνή και να παλέψουν για τον εαυτό τους και τα δικαιώματά τους», σημειώνει η ίδια. «Ανέκαθεν ήμουν ευαίσθητη σε θέματα γυναικών και ισότητας, ενώ με ενδιέφερε ιδιαίτερα να μελετώ και να εξερευνώ τις παρακμιακές σχέσεις μέσα στο γάμο. Σε αυτή την ταινία πρόθεσή μου ήταν να δημιουργήσω ένα μωσαϊκό του μικρόκοσμου της πατριαρχικής κοινωνίας και να απεικονίσω την αέναη μάχη μεταξύ των δύο φύλων με ευαισθησία αλλά και χιούμορ» αναφέρει η Μισιαλή.