Home Community News Για ποιά Ευρώπη ψηφίζουμε;;

Για ποιά Ευρώπη ψηφίζουμε;;

249

Γράφει ο Πλάτων Ρούτης                                                                                                           

Έφτασαν και αυτή τη φορά οι Ευρωεκλογές. Μετά της 26 του Μάη την επόμενη ημέρα θα ξέρουμε ποιοι θα εκπροσωπήσουν την Ελλάδα σε μια Ευρώπη που πλήττεται απ’ την ανεργία; Σε μια Ευρώπη που γίνεται ολοένα και πιο ανεκτική στην άνοδο του φασισμού;  Αδιάψευστος μάρτυρας και το γεγονός ότι 21 ακροδεξιά φασιστικά κόμματα εκπροσωπούνται σήμερα σε κοινοβούλια χωρών – μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) ενώ σε 6 από αυτές (Αυστρία, Ιταλία, Φινλανδία, Σλοβακία, Λετονία, Βουλγαρία) είναι, ήδη, κυβερνητικοί εταίροι. Σε αυτό το ανερχόμενο ρεύμα του εθνικισμού προβάλλεται ως προοδευτική λύση η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης και η εμβάθυνση της ενιαίας λειτουργίας της ΕΕ.

Οι ευρωεκλογές έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα. Για πρώτη φορά από την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση οι Έλληνες έχουν τόσο αρνητική άποψη για την Ευρώπη όπως κατέδειξε πρόσφατη έρευνα η πλειοψηφία των ερωτηθέντων πιστεύει ότι από τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ περισσότερο ωφελημένη βγήκαν η ΕΕ και τα Ευρωπαϊκά μονοπώλια. Οι Έλληνες στα χρόνια αυτά περνάνε μια πρωτοφανής οικονομική κρίση η οποία θα συνεχιστεί με τα μνημόνια διαρκείας για πολλά χρόνια ακόμα. Μπορεί κανείς να αντιληφθεί ακόμα σήμερα, ότι όλες οι αστικές δυνάμεις στην Ελλάδα αλλά και στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης στοχευμένα αποκρύπτουν ότι σε όλα τα κράτη – μέλη της ισχύουν τα μνημόνια διαρκείας της ΕΕ, το Σύμφωνο Σταθερότητας, η ενισχυμένη εποπτεία.

Εμφανίζονται προτάσεις για τη «νέα αρχιτεκτονική» που χρειάζεται για να αλλάξει η ΕΕ σε φιλολαϊκή κατεύθυνση και να ενισχύσει τα δημοκρατικά χαρακτηριστικά της. Αυτές οι διακηρύξεις για μια Ευρωπαϊκή Ένωση των λαών που να είναι φιλολαϊκή με ισότιμες σχέσεις μεταξύ των κρατών μελών είναι μία προκλητική προσπάθεια πολιτικής εξαπάτησης. Προσπαθεί να καλύψει την ταξική αποστολή της Ε.Ε. από τότε που ιδρύθηκε και η οποία είναι να ενισχύσει τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου. Τα μέτρα που προτείνονται και αφορούν τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς και την λειτουργία της ΕΕ υπηρετούν ένα και μόνο σκοπό, την δικτατορία του κεφαλαίου σε βάρος των λαών.  Έχουμε ήδη πείρα απ’ τη λειτουργία του μηχανισμού της «Ενισχυμένης οικονομικής και δημοσιονομικής εποπτείας», με τις συστάσεις σε κάθε χώρα που εποπτεύει την εφαρμογή πολιτικής «μνημονίου διαρκείας» σ’ όλα τα κράτη – μέλη της ΕΕ. Αυτή είναι η Ευρώπη που διοικείτε από ένα μηχανισμό που είναι πολύ μακριά από τα προβλήματα των λαών της Ευρώπης.  

Η υπόθεση της κοινοτικής αλληλεγγύης όπως την προέβαλαν οι πολιτικοί ακόμα και αν είχε δημιουργηθεί η ενοποίηση της ΕΕ σε μία ομοσπονδία μελών κρατών πάλι θα ήταν πιο αποφασιστική η εφαρμογή των αντιδραστικών κατευθύνσεων σε βάρος των λαών. Η Ένωση αυτή των καπιταλιστών πάντοτε και με όποια μορφή και αν πάρει θα είναι από την φύση της εχθρός των λαών. Οι πολιτικές της υπηρετούν και θα υπηρετούν πάντα τα στρατηγικά συμφέροντα του κεφαλαίου. Είτε αποφασίζουν εκλεγμένοι απευθείας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είτε διορισμένοι επίτροποι και τεχνοκράτες απ’ τις εκλεγμένες κυβερνήσεις των κρατών – μελών, η ΕΕ θα γίνεται όλο και πιο αντιδραστική για να φέρει σε πέρας την αντιλαϊκή αποστολή της. Πίσω απ’ την τυπική ισότητα που διακηρύσσουν υπάρχει η βαθιά, ουσιαστική ανισότητα ανάμεσα στους ελάχιστους που είναι ιδιοκτήτες βιομηχανικών ομίλων, τραπεζών και μέσων μαζικής ενημέρωσης και στους πολλούς, τους εργάτες, τους μισθωτούς, τους ελεύθερους επαγγελματίες.

Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά ψευδαίσθηση ότι η ΕΕ, η Κομισιόν, ή το Ευρωκοινοβούλιο μπορούν να γίνουν ποτέ φιλολαϊκά ή εργαλεία για φιλολαϊκή διέξοδο. Δεν υπάρχει φιλολαϊκός καπιταλισμός.  Η ΕΕ, ως ένωση των μονοπωλίων από τη μήτρα της, αποτέλεσε συμμαχία για τη διασφάλιση των συμφερόντων των ευρωπαϊκών ομίλων. Οι εντεινόμενοι ανταγωνισμοί των αστικών τάξεων τόσο στο πλαίσιο της ΕΕ όσο και στο ίδιο το εσωτερικό τους  για περισσότερα κέρδη είναι σύμφυτες με το σύστημα που προωθεί αυτές τις σχέσεις παραγωγής και δεν μπορούν αυτές οι αντιθέσεις που τα θύματα είναι οι λαοί, να επιλυθούν άμεσα στο ίδιο το καπιταλιστικοί σύστημα που της γεννά. Ο κόσμος υποφέρει κάτω από την ασφυκτική πίεση της οικονομίας που του αφήνει μόνο ψίχουλα για την επιβίωσή του. Για παράδειγμα, μόνο το Μάρτη έμειναν απλήρωτοι φόροι που προσεγγίζουν το μισό δις. ευρώ! Κι όχι μόνο αυτό, αλλά τον ίδιο μήνα αυξήθηκε και ο συνολικός αριθμός των οφειλετών εναντίον των οποίων η φορολογική διοίκηση έχει επιβάλει μέτρα αναγκαστικής είσπραξης. Συγκεκριμένα, έφτασαν το Μάρτη σε 1.196.535 άτομα παρουσιάζοντας μέσα σε ένα μήνα αύξηση κατά 10.155. Δηλαδή, κάθε εργάσιμη ημέρα, η φορολογική διοίκηση επέβαλε κατασχέσεις σε περίπου 470 οφειλέτες. Με άλλα λόγια, τα λαϊκά νοικοκυριά συνεχίζουν να στενάζουν από τη φορολεηλασία που καλπάζει, και ταυτόχρονα εκβιάζονται από το νόμο για τις κατασχέσεις, που «ζει και βασιλεύει» επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Οι Έλληνες αγρότες και οι εργάτες αλλά και γενικά όλοι οι εργαζόμενοι έχουν δει μεγάλες ανατροπές και η θέση τους στην κοινωνία έχει γίνει χειρότερη από τα προηγούμενα χρόνια. Τα χρήματα που πληρώνουν οι Έλληνες φορολογούμενοι με τα μνημόνια διαρκείας ουσιαστικά είναι τα χρήματα που πληρώνουν μέσω άμεσων η έμμεσων φόρων και έχουν γονατίσει την οικονομία της Ελληνικής οικογένειας. Επιπρόσθετα η Ελλάδα πληρώνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 1.79% του Εθνικού προϊόντος (GNP) που αυτό σημαίνει πληρώνει  € 1,248 τρις εκατομμύρια Ευρώ το χρόνο. Για να μην αναφερθούμε στο ποσά που η Ελλάδα πληρώνει στο ΝΑΤΟ για την ασφάλεια της χώρας που είναι ανύπαρκτη.

Η Ελλάδα είναι χώρα που έχει την δυνατότητα γεωργικής παραγωγής για να θρέψει τον πληθυσμό της ακόμα και να κάνει εξαγωγές αν είχαν δώσει την απαραίτητη σημασία και προσοχή οι εκάστοτε κυβερνήσεις. Αντίθετα με την νέα πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης την Κεντρική Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) έχουν εισέλθει στην Ελλάδα μεγάλες γεωργικές μονάδες μονοπώλια και ο αγροτικός κόσμος έχει να αντιμετωπίσει έναν άνευ προηγούμενου αθέμιτο ανταγωνισμό. Η μικρή καλλιέργεια χτυπιέται αλύπητα από τα μεγάλα Ευρωπαϊκά μονοπώλια με την τεχνολογία που διαθέτουν με την εύρωστη οικονομίας τους. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει επιβάλει μέσω της ΚΑΠ περιβαλλοντικό πρόσημο σε όλα τα επίπεδα (άμεσες κι επενδυτικά προγράμματα) κι ο αγρότης καλείται να αποκαταστήσει τη σχέση του με το φυσικό περιβάλλον και να προσαρμοστεί στον εφιάλτη της κλιματικής αλλαγής κάτω από την ασφυχτική οικονομική πίεση που του δημιουργούν τα μονοπώλια και οι παραγωγοί κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς επιδοτήσεις αν δεν γίνονται εγκαίρως τα βήματα που επιβάλλονται από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης  και να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες που απαιτούν εντελώς διαφορετικές λογικές και λύσεις από αυτές των προηγούμενων ετών,

Όλοι οι στόχοι που τέθηκαν τα προηγούμενα χρόνια έχουν αποτύχει: Οι νέοι αγρότες είναι ελάχιστοι κάτω του 6%, η συμμετοχή των αγροτών στο ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν) είναι κάτω του 5%, η αγροτική εκπαίδευση είναι πλημμελής, γέμισε ο κόσμος τρακτέρ αλλά το κόστος παραγωγής πολλαπλασιάστηκε, η πλειοψηφία των εκμεταλλεύσεων δεν είναι βιώσιμες, τα αγροτικά προϊόντα είναι εξαιρετικά ευάλωτα στις διακυμάνσεις της αγοράς (π.χ. εμπάργκο Ρωσίας, ποσόστωση γάλακτος). Έχουμε υπερχρέωση αγροτικών συνεταιρισμών, μείωση θέσεων εργασίας, νοσήματα, όπως η βρουκέλλωση (μελιταίος πυρετός) παραμένουν, και οι αγρότες είναι μονίμως στην αναμονή για να πληρωθούν και να αποζημιωθούν, ενώ τα καινοτόμα προϊόντα είναι το ζητούμενο. Με τη νέα ΚΑΠ η Ελλάδα, αν δεν τρέξει γρήγορα, κινδυνεύει να χάσει οριστικά το τρένο της αγροτικής ανάπτυξης, διότι δεν θα μπορεί να απορροφήσει κονδύλια, λόγω αιρεσιμότητας, αν δεν πιάνει τους στόχους που έχει θέσει.

Η ΕΕ δεν είναι η Ευρώπη των λαών και των εργαζομένων, αλλά ένα εργαλείο καταπίεσης, που βρίσκεται στα χέρια των μονοπωλίων. Είναι η δικτατορία του 1% που επιβάλλει τα συμφέροντά του στη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού, καταπιέζει ολόκληρους λαούς για τα κέρδη των λίγων. Χάρη στην ΕΕ οι μεγάλοι καπιταλιστές είναι ακόμη πιο πλούσιοι από ότι ήταν, ενώ οι λαοί είναι ολοένα και πιο φτωχοί!!!