Home Community News Εις το όνομα του Αγίου Βαλεντίνου

Εις το όνομα του Αγίου Βαλεντίνου

334
0
eli

Σκέφτομαι τα στάδια μιας ανθρώπινης ζωής και αναρωτιέμαι σε ποιες φάσεις έχουμε γιορτάσει τον Άγιο Βαλεντίνο και σε ποιες τον έχουμε καταραστεί.
Πιστεύω τελικά ότι είναι ο βολικότερος Άγιος.
Σ’ αφήνει να τον πιστεύεις ανάλογα με την κατάσταση που βιώνεις, την διάθεση σου, την ψυχοσύνθεση σου και δεν κάνει παράπονα.
Ήταν άραγε ο Άγιος Βαλεντίνος υπαρκτή προσωπικότητα ή ένα δημιούργημα της ανθρώπινης ανάγκης να αγιοποιήσει τον «Έρωτα»;
Με απώτερο σκοπό να μπορεί ο άνθρωπος να τον επικαλεστεί, να ξέρει πότε να τον γιορτάσει, αλλά ακόμη όταν δεν τον εξυπηρετεί να ξεσπάσει πάνω του.
Πάμε να κάνουμε μια σύγχρονη αναδρομή χωρίς την βοήθεια του μικρούλη θεού «Έρωτα» και τα βέλη του.
Θα ξεκινήσω από την εφηβεία θα παρακάμψω την παιδική ηλικία γιατί ειλικρινά δεν θυμάμαι προσωπικά να είχα οποιαδήποτε αντίληψη περί έρωτος και Αγίου Βαλεντίνου τα άγουρα εκείνα χρόνια.
Πάμε κατευθείαν στα βαθιά και στην εφηβεία, αυτή η άβολη χρονική περίοδος που διανύει ο άνθρωπος και θα έπρεπε να καταργηθεί, εκεί που συσσωρεύεται αυτή η εσωτερική έκρηξη στην πιο ατσούμπαλη και απάνθρωπη ηλικία. Εκεί που προσπαθείς να ανακαλύψεις το κορμί σου και να το φέρεις σε μια πλήρη αρμονία με τα συναισθήματα σου. Εδώ βρίσκεται η πρώτη επαφή με τον Άγιο Βαλεντίνο όπου σε κάνει να θες να μοιράσεις ανώνυμα τριαντάφυλλα σε όλα τα θρανία, να θες να σκορπίσεις απλόχερα μυστική αγάπη χωρίς να γνωρίζεις τον λόγο και την αιτία.
Σε αυτή την ηλικία που δεν υπάρχει βαρύτητα στο συναίσθημα κι όλα φαίνονται τόσο εύκολα και ανάλαφρα. Τότε πίστευες φανατικά στον Άγιο Βαλεντίνο!! Αν μετριόταν η πίστη σου σίγουρα πληρούσες όλα τα κριτήρια να πας έγκλειστος σε μοναστήρι.

Επόμενο στάδιο της εξέλιξης του ανθρώπου αφού βέβαια φύγουν η ακμή και τα σπυράκια, είναι όταν περνάς τα 18 και αρχίζεις δειλά-δειλά να μπαίνεις στο παιχνίδι που λέγεται «Ζωή» κι εσύ θες διακαώς να παίξεις. Δεν φοβάσαι τις προκλήσεις γιατί είσαι προστατευμένος από μια αόρατη δύναμη, την λατρεμένη «άγνοια κινδύνου». Προχωράς με την βοήθεια και την πίστη που έχεις στον Άγιο Βαλεντίνο και κάνεις ελεύθερη πτώση στον έρωτα χωρίς καν αλεξίπτωτο, ούτε καν εφεδρικό. Προσγειώνεσαι εκστασιασμένος στην αρένα με τα λιοντάρια και τρέχεις να τα χαϊδέψεις. Εσύ νομίζεις ότι παίζεις, ενώ αυτά σε έχουν ήδη κατασπαράξει, σε έχουν τραυματίσει ψυχικά, αλλά εσύ βρίσκεις μια καλή δικαιολογία, συγχωρείς, γλύφεις τις πληγές σου και συνεχίζεις στην επόμενη αρένα.
Σέρνοντας το κορμί σου φτάνεις κατάκοπος κοντά στα 30 και εκεί κάνεις μια στάση. Δεν έχεις καταλάβει τον χρόνο που πέρασε, τους ανθρώπους που έφυγαν, ο Άγιος Βαλεντίνος είναι μια εικόνα μακρινή, βαθειά χωμένη στα άδυτα του συνειδητού. Κοιτιέσαι στον καθρέφτη και προσπαθείς να επεξεργαστείς τί έχει συμβεί, ανατρέχεις να βρεις τους κανόνες του παιχνιδιού «Ζωή» που τόσο αγωνιούσες να παίξεις και τώρα ψάχνεις τις οδηγίες χρήσης για να διαβάσεις τα ψιλά γράμματα, να βρεις τους «όρους και τις προϋποθέσεις».
Έχεις χάσει τον προσανατολισμό σου, απογοητεύεσαι, κλείνεσαι στον εαυτό σου. Βλέπεις τους γύρω σου ευτυχισμένους και αναρωτιέσαι που έχεις κάνει λάθος;
Τί δεν κατάλαβες σωστά;
Ψάχνεις να βρεις αυτό το παιδί το θαρραλέο που είχες μέσα σου πριν δέκα χρόνια και ξαφνικά σκάει εγκεφαλική βόμβα, συνειδητοποιείς ότι κάπου εκεί, μέσα σ’ αυτό το παιδί βρίσκεται η πραγματική μας ευτυχία..αλλά πως ξανά κατακτιέται;
Περνάνε μερικά χρονάκια συναισθηματικής αδράνειας, πολλών ψυχοθεραπειών, αβάσταχτης μοναξιάς και σε βρίσκει το πλήρωμα του χρόνου απόλυτα συμβιβασμένο να έχεις αποδεχτεί τους κανόνες του παιχνιδιού.
Αδειανός, μουδιασμένος, η πίστη σου είναι αδιάφορη, ο Άγιος Βαλεντίνος έχει διαγραφεί κι από το υποσυνείδητο, έκαψες την παλιά σου ζωή, έχεις κάνει επαναφορά εργοστασιακών ρυθμίσεων και βρίσκεσαι στο σημείο μηδέν.
Έχεις μπει στον αυτόματο με πιλότο μόνο το ένστικτό.
Δεν περιμένεις τίποτα, δεν ελπίζεις τίποτα, είσαι ελεύθερος. Κι εκεί που η ζωή σε βρίσκει αμέριμνο, έρχεται ένα απόγευμα του Αυγούστου και οι φίλοι σου σε καλούν για φαγητό σε μια υπαίθρια αυλή, δεν έχεις καθόλου όρεξη να πας αλλά κάτι μέσα σου σε καθοδηγεί να πεις το ναι. Τους συναντάς, η θέση σου σε περιμένει, παραγγέλνεις, μετά από λίγο καταφθάνει και η παρέα του διπλανού τραπεζιού. Κάτι σε τραβάει να θες να κοιτάξεις. Εντελώς τυχαία δυο άνθρωποι κοιτάζονται στα μάτια, μια σπίθα ανάβει, γνωρίζονται, ερωτεύονται, παντρεύονται και πορεύονται μαζί για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Όλα μέσα σου επανέρχονται, όπως όταν ήσουν παιδί, γιατί όποιος έχει ερωτευτεί γιορτάζει, είτε τον λέμε «Άγιο Βαλεντίνο» ή οποιοδήποτε άλλο όνομα του δώσαμε για να μπορέσουμε να προσωποποιήσουμε αυτό το μεγαλειώδες συναίσθημα.
Αν τα έχεις καταφέρει να νιώσεις τον έρωτα έστω και μια φορά στην ζωή σου, να είσαι ευγνώμων, ν’ ανατρέχεις στο συναίσθημα αυτό, να το επικαλείσε όταν δεν το έχεις, έτσι αναπνέεις καλύτερα έτσι δεν φοβάσαι όταν έρθει το τέλος.
Είσαι τυχερός και μόνο που κατάφερες και το ένιωσες. Αν και πάλι δεν σου έχει τύχει ακόμη, ο έρωτας θα σε βρει όπου κι αν είσαι, αρκεί να έχεις την καρδιά σου ανοιχτή!

Previous articleΟυ ψευδομαρτυρήσεις…
Next articleΜΟΝΟ ΜΕ ΕΝΟΤΗΤΑ, ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ