Home Απόψεις Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΣ ΠΟΡΕΙΑ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΣ ΠΟΡΕΙΑ

149
Metikos

Οι λαοί και τα έθνη που επιζούν μέσα στην Ιστορία, είναι εκείνα που έχουν στο ναό της καρδιάς τους στέρεα αναρτημένη την εικόνα τής πατρίδας, με έντονα χρώματα ζωγραφισμένη στα ημιθόλια της συνείδησής τους την παράδοσή τους και κοινωνούν συνεχώς από το άγιο δισκοπότηρο τής Ιστορίας τους.
Εμείς οι Έλληνες έχουμε μια ιδιοτυπία που έγκειται κυρίως στη στενότητα του χώρου μας, τις πληθυσμιακές μας αδυναμίες και την εθνολογική μοναξιά μας. Εθνολογικά δεν ανήκουμε σε καμιά ευρύτερη οικογένεια, όπως για παράδειγμα οι Αγγλοσάξωνες, οι Λατινικοί λαοί, οι Σλαύοι, οι Άραβες. Κανείς δεν μιλά τη γλώσσα μας. Και όλο συστελλόμαστε πάνω στούς βράχους και τούς λιγοστούς κάμπους τής γης μας. Μέσα στα τελευταία εκατό χρόνια, ξεριζωθήκαμε από τη Μικρασία, από τις άλλοτε φιλόξενες ακτές του Ευξείνου, από την Αίγυπτο κι’αυτή την ώρα αγωνιζόμαστε να κρατήσουμε από τη βουλιμία των νεοβαρβάρων το Αιγαίο, τα νησιά μας και την έπαλξη της Κύπρου – την τελευταία πύλη τού Ελληνισμού προς την Ανατολή όπου είναι οι μήτρες του – καθώς ακόμα τα σύμβολα, την περηφάνεια και το όνομά μας από κάποιους γείτονες στον Βορρά.
Θα έλεγε κανείς πως όλη αυτή η υπόθεση τής αναποδιάς και της μοναξιάς μας, θα έπρεπε ήδη να μάς έχει ενταφιάσει. Και όμως υπάρχουμε με τόσο πείσμα, με τόσα όνειρα, με τόση έντονη παρουσία μέσα στη ζωή και την Ιστορία, κι’ ας μην έμειναν, τόσους αιώνες, δυνάμεις κακού που να μη διασταυρώθηκαν πάνω από τα κεφάλια μας.
Σε τι όμως οφείλεται το μυστικό της επιβίωσης μας; Προσωπικά πιστεύω, στον ανθρωπισμό μας. Γιατί ζούμε συνεχώς αυτά που πρωτοανακαλύψαμε. Το πνεύμα, την παιδεία και την λευτεριά.
Γι’ αυτή την έγνοια του ανθρώπου, την έγνοια τού κόσμου, για την αγάπη τής Ελευθερίας, που πολλοί την είπαν τρέλλα, πόσες φορές δεν οδηγηθήκαμε οι Έλληνες σε ομαδική θυσία;
Μ’αυτή την ανθρωπιά που καταπλημμυρίζει την πνευματική μας παράδοση, στεκόμαστε και σήμερα απέναντι στην Ιστορία και τον κόσμο και ιδιαίτερα απέναντι στους λεγόμενους φίλους μας, που το έχουν κάνει συνήθεια τους συνεχώς να μας πληγώνουν.
Δεν θα προδώσουμε, όμως, ούτε και θα απαλλοτριώσουμε – όσο κι αν μάς προδίδουν – ότι με το αίμα και τον ιδρώτα μας ζυμώσαμε σαν αξίες που ήταν και παραμένουν μόνιμα βιώματα τής συνείδησής μας.
Ο Ρενέ Μαέ, γενικός διευθυντής τής Ουνέσκο πριν από χρόνια, περνώντας από την Κύπρο είχε δηλώσει ανάμεσα σ’άλλα: ‘‘ Δεν είναι λαός που ,να μπορεί να επιβιώσει ιστορικά, χωρίς τη συνείδηση της πνευματικής του παράδοσης και των στοιχείων που συνθέτουν την πολιτιστική του υπόσταση‘‘ Ό,τι βέβαια ισχύει για ένα λαό, μέσα στην παγκόσια κοινωνία, ισχύει και για μια εθνική ομάδα μέσα στο εθνικό μωσαϊκό μιας οποιασδήποτε χώρας.
Αλλά και ο δικός μας , εκείνος ο πραγματικός Έλληνας, ο Ίων Δραγούμης δεν είπε πως; ‘‘ Δεν μπορεί να είναι άνθρωπος, όποιος δεν έχει εθνική αυτοσυναίσθηση κι όποιος δεν είναι περήφανος για τον δικό του πολιτισμό που είναι ο εαυτός του όλος‘.
Θα πεί κάποιος. Εμείς εδώ, τόσο μακριά από την Ελλάδα, με τόσο έντονο αγώνα επιβίωσης, πώς να μείνουμε σ’αυτά; Κι όμως, όχι μόνο μπορούμε, μα και πρέπει. Σήμερα, που και οι πιο απίθανες σε εθνολογική σύνθεση και πολιτιστική παράδοση ομάδες ανθρώπων, οργανώνουν κράτη και κρατίδια, ψάχνοντας για εθνικές ρίζες και καταβολές, πλαστογραφώντας ταυτότητες, κλέβοντας σύμβολα και ονόματα, εμείς δεν επιτρέπεται ούτε να απεμπολήσουμε, ούτε να πάψουμε να αγαπάμε και να περηφανευόμαστε γι’αυτό που είμαστε.
Κάποιες ανάγκες μας έχουν κάμει- κατά που θα έλεγε και ο Κολοκοτρώνης- να κρεμμάσουμε φούντα ξένη στο σπαθί της αξιωσύνης μας- Τη σεβόμαστε και την τιμούμε. Όμως δεν πρέπει να κόψουμε ποτέ τις ρίζες που μάς τρέφουν – και που θα τρέφουν και τους μετά από μάς – με τους χυμούς της εθνικής μας παράδοσης και ιστορίας . Την Ελλάδα μας, τη χρειαζόμαστε και μας χρειάζεται. Ας μάς ξεχνάει αυτή, πού και πού. Εμείς δεν την ξεχνούμε.
Τη γνοιαζόμαστε και θα την γνοιαζόμαστε. Και είμαστε έτοιμοι να τρέξουμε την όποια στιγμή μάς χρειαστεί κοντά της. Εμείς που στερηθήκαμε την ανάσα τής γης της, την ευωδιά τών λουλουδιών της, την αλμύρα της θάλασσάς της και το γαλάζιο τού ουρανού της, θα παραμείνουμε πάντα πιστοί στην περηφάνεια που μάς χαρίζει το όνομά της. Και δεν είμαστε διατεθειμένοι να επιτρέψουμε σε κανένα να οικειοποιηθεί ούτε ένα σπασμένο μάρμαρο από την Μακεδονία, ούτε ένα σβώλο χώμα από τη Θράκη, ούτε μια στάλα νερό από το Αιγαίο, ούτε ένα κομμάτι βράχο απο την Κύπρο.

Previous articleΟι Μυτιληνιοί της Αμερικής και του Καναδά Τιμούν την 109η Επέτειο από την Απελευθέρωση του Νησιού
Next articleτο DNA της εβδομαδας