Home Community News Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΜΕΝΕΙ ΖΩΝΤΑΝΗ

Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΜΕΝΕΙ ΖΩΝΤΑΝΗ

835

45 Χρόνια πέρασαν από τότε που ο χρόνος πάγωσε πάνω από την πύλη τουΠολυτεχνείου. Τα σιδερόφρακτα τανκ της δικτατορίας έπεφταν επάνω στην πύλη που την στόλιζαν τα παιδιά της εξέγερσης. «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» ήταν στα χείλη όλων και η φράση έμεινε στη μέση, και την πήρε ο αέρας και την μετέφερε σε όλη την Ελλάδα αλλά και πέρα από τα σύνορά της.
Ήταν 17 του Νοέμβρη 1973. Μέσα στους χώρους του Πολυτεχνείου ζούσε η ελέυθερη Αθήνα, η ελεύθερη Ελλάδα. Ο χώρος έσφιζε από ζωή με την οργανωμένη δράση των φοιτητών. Κάποιος στο τυπογραφείο και ένας άλλος στον
πολύγραφο που έφτιαξαν μόνοι τους οι φοιτητές έγραφε τις προκυρήξεις.


Οι άλλοι ετοίμαζαν τα προσωρινά ιατρεία για να προσφέρουν βοήθεια στους ήδη τραυματισμένους. Οι ηλεκτρολόγοι μηχανικοί έφτιαξαν τον ραδιοφωνικό σταθμό και είχαν αρχίσει να εκπέμπουν το σήμα του σταθμού. «Εδώ Πολυτεχνείο, Εδώ Πολυτεχνείο». Μία ομάδα παιδιών αγόρια και κορίτσια φρόντιζαν για την καθαριότητα των κοινόχρηστων χώρων. Σε μία αίθουσα που την είχαν μετατρέψει σε χώρο συνεδριάσεων συζητούσε το Συντονιστικό Οργανο από τις σχολές. Αρχισε να δουλεύει το μαγειρείο για το συσσίτιο των έγκλειστων φοιτητών. Εξω από το
Πολυτεχνείο ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται. Στην αρχή μερικές εκατοντάδες, μετά χιλιαδες λαου πλημύρισε τους δρόμους γυρω απο το πολυτεχνείο. Οι εργάτες που σχολούσαν από την βάρδια κατέβαιναν μαζικά στον χώρο εξω απο το πολυτεχείο. Από τα Μέγαρα ξεκινούσε ο κόσμος να κατεβαίνει στην Αθηνα για συμπαράσταση, Στο Αιγάλεωξεκίνησαν δυο συγκεντρώσεις και καλούσαν τον κόσμο να ενωθεί μαζι τους. Οσο περνούσαν οι ώρες χιλιάδες κόσμου είχαν μαζευτεί έξω απο την πύλη του Πολυτεχνείου και τους γύρο χώρους. Τα συνθηματα «Κάτω η Χούντα και Δημοκρατία» γέμιζαν την ατμόσφαιρα και τωρα είχαν ενωθεί με τους πολιορκημένους φοιτητές. Είχε αρχίσει ένας διάλογος συνθημάτων των μέσα με τους έξω.
Η αλληλουχία των εικόνων και των συνθημάτων οδηγούσαν σε ένα πρωτοφανές κρεσέντο αντίστασης και διαμαρτυρίας που δεν έχει ξαναυπάρξει τα τελευταία χρόνια που τα πλάκωνε η σκλαβιά και η τρομοκρατια της Χούντας.
Ο ραδιοφωνικός σταθμός των φοιτητων από το πρόχειρο χειρουργείο καλούσε τον κόσμο να φέρει γάζες, επιδέσμους και αιμοστατικά.
Μία γυναίκα άνοιξε δρόμο ανάμεσα στον κόσμο, έφτασε μέχρι τα κάγκελα και έφερε στα παιδιά τα «γεμιστά» που είχε μαγειρέψει για την οικογένεια της. Αλλοι έφεραν κονσερβες, άλλοι ψωμιά. Η τραπεζαρία των φοιτητων δουλευε και υπήρχε μία καθαριότητα και τάξη.
Αυτά και άλλα προκάλεσαν τον τρόμο στους κρατούντες και μετρωντας το έχω τους πήραν την απόφαση και έκαναν την αποκοτιά και με την φωτιά και το σίδερο που είχαν στα χέρια τους διέταξαν τα τανκ και τον στρατό με τις μαύρες κάνες να κατέβει να πνίξει την εξέγερση των άοπλων παιδιών που το μόνο όπλο που είχαν ήταν ένα σταυρουδάκι κάτω απο το πουκάμισο του ηλιου. «Ο καθείς και τα όπλα του», που λέει και ο ποιητής.
Τα τανκ -περισσότερα από 25- έφτασαν σα να έπρεπε να κατακτήσουν ενα
οχυρωμένο κάστρο και όχι ενα πανεπιστημιακό ίδρυμα γεμάτο από παιδιά που φώναζαν για λευτεριά. Ηρθαν κυλώντας αργά σχεδόν τα μεσάνυκτα. Ένα τεράστιο γκρίζο τέρας στάθηκε ακριβώς μπροστά στην πόρτα του Πολυτεχνείου. Απο το άνοιγμα εμφανίστηκε ένας αξιωματικός με ένα όπλο στα χέρια. Οι φοιτητές ικέτευσαν το στρατό να μη χρησιμοποιήσει βία και να μη τους χτυπήσει. «Είμαστε άοπλοι, είμαστε άοπλοι, αδέλφια μας στρατιώτες, πως είναι δυνατόν να σκοτώσετε τ’αδέλφια σας».
Ο αξιωματικός φώναξε από το τανκ ότι οι Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις δεν διαπραγματεύονται με αναρχικούς. Μία ομάδα ανθρώπων στο απέναντι πεζοδρόμιο μπροστά στο ξενοδοχείο Ακρόπολη έκλαιγαν και πολλοί γονάτισαν και προσεύχονταν στο θεό να σταματήσει αυτή την τρέλα.
Το τανκ κοντοστάθηκε γύρισε την κανη του ανάποδα και αρχισε να κάνει προς ταπίσω.

Νομίζαμε ότι πηρε διαταγή να αποχωρήσει. Ξαφνικά ο εκκωφαντικός θόρυβοςαπο τις μηχανές του έσκισε τον αέρα, πήρε φόρα και σαν άγριο θηρίο έπεσε πάνω στην πόρτα. Η κόλαση της θηριωδίας θα πρέπει να είναι τόσο αθώα μπροστά σε αυτό το θέαμα. Τα παιδιά να πέφτουν κάτω από την πύλη και να υπάρχει ένας πανικός. Oι φοιτητές καλούσαν απελπισμένα από τα μεγάφωνα για ιατρική βοήθεια και ασθενοφόρα.
Οι φωνές των πληγωμένων ακούγονται να σκίζουν τον χρόνο άφθαρτες για να μην υπάρξει η λήθη που μας θέλουν κάποιοι να ξεχάσουμε τους αγώνες του λαού μας.
«Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγη ώρα και θερίσανε πλήθος τα θηρία».
Η ενέργεια αυτή του τανκ μπορεί να γκρέμισε την πύλη του πολυτεχνείου, δεν μπόρεσε όμως να γκρεμίσει τη θέληση της συντριπτικής πλειονότητας του Ελληνισμού να βάλει τέλος στην καταπίεση, να διώξει τη χούντα. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου έχει σημαδέψει το χρόνο. Είναι η ζώσα μνήμη που αντιστέκεται στη φθορά του χρόνου και σε κάθε μορφή εξουσίας. Το Πολυτεχνείο έχει υπάρξει αληθινά και ότι είναι αληθινό δεν γίνεται να χαθεί θα το βρούνε μπροστά τους όσοι δεν έχουν μνήμη και γνώση. Είναι σταθμός ανεφοδιασμού για την συνέχεια.
Οι νέοι μπορούν να συνεχίσουν από εκεί που δεν μπορέσαμε να φτάσουμε εμείς.
Το Πολυτεχνείο ζει και αντιστέκεται από μόνο του και από γενιά σε γενιά γίνεται και πιο λαμπρότερο.
Είναι γνωστό ότι θέλουν να καταργηθεί η διαδήλωση που ξεκινάει απο το Πολυτεχνείο και καταλήγει στην Αμερικάνικη πρεσβεία που είναι μοναδικό γεγονός σε παγκόσμιο επίπεδο.
Οσο θα υπάρχει αδικία, ανελευθερία και ιμπεριαλιστική πολιτική ο αγώνας θα συνεχίζεται.
Για να πάρουνε τα όνειρα εκδίκηση.
Πλάτων Ρούτης