Home ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ Η ΠΑΓΙΔΑ

Η ΠΑΓΙΔΑ

722

«Ούτως ο θησαυρίζων εαυτώ και μη εις Θεόν πλουτών»
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ
(Κατά Λουκάν, κεφ. 12: 16-21)

Η ΠΑΓΙΔΑ

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ του άφρονα πλουσίου, δείχνει πολύ φανερά, πως ο πλούτος μπορεί να γίνει αιτία καταστροφής για τον άνθρωπο. Πραγματικά, είναι μια παγίδα στην οποία πέφτουν όλοι όσοι θησαυρίζουν για τον εαυτό τους και απολαμβάνουν εγωιστικά τα αγαθά τους.

Α) ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ
Είναι πολλοί δυστυχώς εκείνοι που «εμπίπτουν εις παγίδα του διαβόλου», καθώς λέει ο Απόστολος Παύλος. Ένας απ’ αυτούς είναι και ο σημερινός πλούσιος. Ο πλούτος τον ζάλισε, του θόλωσε το νου, του έβαλε θηλειά στο λαιμό και τον έπνιξε με το χρυσό σχοινί του. Είχε στα χέρια του τη γέφυρα –πόσα και πόσα καλά μπορούσε να κάνει- που θα τον μετέφερε στη χαρά και την ευτυχία. Από τον φοβερό όμως ατομισμό του, την έσπασε. Έπεσε μέσα στο χάος μαζί της. Τα ίδια έπαθε και ένας άλλος πλούσιος όπως ακούσαμε σε μία άλλη παραβολή. Γίνεται σκάνδαλο και χάνεται στον Άδη τελικά.
Τόση τρομερή παγίδα είναι ο πλούτος, που όπως μας δείχνει και η περίπτωση του πλουσίου νεανίσκου, εξατμίζει και τις καλύτερες διαθέσεις του ανθρώπου, πνίγει τους ωραίους οραματισμούς, καταλύει τις ευγενείς φιλοδοξίες, ψαλιδίζει τα όνειρα της ψυχής μας. Αλήθεια, πόσοι άνθρωποι στα νεανικά τους χρόνια έκαναν ωραία σχέδια για την αυριανή κοινωνία, εξ αιτίας της αδιαφορίας των περασμένων γενεών. Όλη όμως εκείνη η ιερή αγανάκτηση κατά του ατομισμού των πλουσίων, εξαφανίσθηκε μόλις οι ίδιοι απέκτησαν υλική άνεση ή και επλούτισαν. Καθώς βάρυνε το πορτοφόλι, βάρυνε και η καρδιά τους. Και όχι μόνο σταμάτησαν να μιλάνε για τα παλιά κι αγιασμένα εκείνα σχέδιά τους, αλλά ακόμη άρχισαν να δρουν καταπιεστικά προς τους άλλους, προς τους «ελαχίστους». Έπεσαν στην παγίδα.
Όλα αυτά σημαίνουν πως πρέπει να μείνουμε φτωχοί; Δεν είπε κανείς κάτι τέτοιο. Ο Χριστιανός είναι δημιουργικός. Οφείλει όμως όταν αποκτήσει πλούτο να μην «θησαυρίζει εις εαυτόν» αλλά να είναι ο «εις Θεόν πλουτών».

Β) ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ
Έτσι θα είναι οι πλούσιοι χρήσιμοι στην κοινωνία. Θα αυξάνουν ίσως τα πλούτη τους, μα θα αυξάνουν και οι αρετές τους. Θα είναι πλούσιοι και σε χρήματα, αλλά προ πάντων σε ό,τι ευαρεστείται ο Κύριος. Δεν θα μοιάζουν με αυτούς που πίνουν το αίμα των φτωχών. Θα μιμούνται τον Αβραάμ που ήταν στοργικός πατέρας των ορφανών. Είχε πλούτη ο Αβραάμ, που θα τα ζήλευαν πολλοί σημερινοί πλούσιοι. Τα είχε όμως όχι για να τα σπαταλά σε ασωτίες και επιδείξεις, αλλά για να δημιουργεί έργα μεγάλα και αιώνια. Το σπίτι του ήταν λιμάνι κάθε χτυπημένης ψυχής. Τίποτε δεν είχε δικό του. Ούτε κι αυτό το μονάκριβο παιδί του. Κι αυτό όταν του το ζήτησε ο Θεός, το πρόσφερε.
Ένας πλούσιος που θα ζήσει κοντά σε τυφλούς και η αγάπη του θα δημιουργήσει σ’ αυτούς ένα είδος οράσεως, μπορεί να πει κανένας πως δεν είναι χρήσιμος; Κάποιος άλλος που θα χτίσει ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα και θα το επιβλέπει ο ίδιος δεν θα είναι στήριγμα της κοινωνίας; Και το σπίτι εκείνο που τρέχουν οι σύγχρονοι Λάζαροι, οι αδύνατοι και ανυπεράσπιστοι και βρίσκουν ζεστασιά τα παγωμένα μέλη τους και στοργή η φοβισμένη τους καρδιά, δεν είναι παράδεισος που φέρνει ευλογία στη γη;
Ο μακάριος Ιώβ που ήταν «οφθαλμός τυφλών και πους χωλών και πατήρ αδυνάτων» (Ιώβ 29:15-16) μπορεί να πει κανείς ότι δεν υπήρξε χρήσιμος πλούσιος; Πόσους τέτοιους δεν έχει να παρουσιάσει η ευλογημένη χορεία των αγίων μας! Πόσοι πλούσιοι, που πρόσφεραν τις περιουσίες τους και έγιναν προστάτες και ευεργέτες τόσον και τόσων ταλαιπωρημένων!

Αδελφοί, όχι μονάχα οι πλούσιοι, αλλά και ο καθένας μας όταν «πλουτή εις Θεόν», δεν πέφτουμε στην παγίδα του πλούτου. Όταν τα υλικά αγαθά, τα χρήματα, τα χρησιμοποιήσουμε για τις ανάγκες μας, αλλά δεν ξεχνάμε και τις ανάγκες των άλλων. Τότε δε θα έχουμε τον κίνδυνο να χαρακτηρισθούμε άφρονες, αλλά φρόνιμοι οικονόμοι.