Home Community News Η Σιωπηλή Πανδημία

Η Σιωπηλή Πανδημία

512
0

Δύσκολοι καιροί και γκρίζοι, κανείς δεν έχει κάποιον να πει μια λέξη. Όχι ν’ ανοίξεις την καρδιά σου και να εμπιστευτείς τα μυστικά που σε βαραίνουν, αλλά ούτε μια λέξη. Ποιός άνθρωπος μπορεί να σε αφουγκραστεί, να σε δει στα μάτια, αλλά κι εσύ το ίδιο. Κλείνεσαι στον εαυτό σου, κι αυτό πολλές φορές σε “σκοτώνει”.
Πίσω από μία κλειστή πόρτα κανείς δεν γνωρίζει τί μπορεί να συμβαίνει, αν διαδραματίζεται κάτι πολύ σοβαρό, παρά αφού γίνει κάτι και θρηνήσουμε θύματα. Τα δε κανάλια, αδημονούν να το βγάλουν ως την πρώτη είδηση της ημέρας.
Η ψυχική υγεία είναι σε μια κατάσταση που τα τελευταία χρόνια απασχολεί πολύ τους Έλληνες, γιατί αυτά που συμβαίνουν είναι πρωτόγνωρα για την Ελλάδα. Όχι μόνο για τα άτομα που πάσχουν παρά τη θέλησή τους από μία ψυχική νόσο, αλλά και από την έξαρση της εγκληματικότητας στους νέους.
Πριν τα πενήντα χρόνια ήταν σχεδόν άγνωστο το επάγγελμα του ψυχολόγου, και αν κάποιος έπασχε από ψυχολογικά ή είχε κάποια ψυχασθένεια φρόντιζαν να το αποσιωπήσουν έξω από το οικογενειακό του περιβάλλον. Δεν τολμούσαν να πουν ότι επισκέπτονταν ψυχίατρο, ήταν όνειδος, και υπήρχε η προκατάληψη γιατί στο κοινωνικό περιβάλλον, προπάντων σε μία κλειστή κοινωνία, ελλόχευαν πολλοί κίνδυνοι. Οι άνθρωποι αρέσκονται να νιώθουν υπεράνω μπροστά σε ανήμπορους ανθρώπους.
Μην ξεχνάμε, στα πολύ παλιά χρόνια υπήρχε ο “τρελός του χωριού”, όπου πολλοί αρέσκονταν να τον πειράζουν και να γελάνε μαζί τους. Ακούγαμε στην Αμερική και στην Ευρώπη οι άνθρωποι είχαν και έχουν τον ψυχολόγο τους, πράγμα που για μας ήταν κάτι άγνωστο μέχρι πριν από χρόνια.
Ο Έλληνας, με τη ιδιοσυγκρασία που είχε, με το να ξέρει πως να ζει τη ζωή του, απ’ τις γειτονιές που μαζεύονταν μέχρι και στο πιο μικρό καφενεδάκι, ήταν από μόνη της μία ψυχοθεραπεία. Αυτά, με το πέρασμα του χρόνου έσβησαν σιγά-σιγά, η ζωή μας έγινε δύσκολη με αμέτρητες έγνοιες και φροντίδες για ένα αβέβαιο μέλλον, με απαιτήσεις που δεν μας αφήνουν να ασχοληθούμε με πιο ουσιώδη πράγματα.
Η εγκληματικότητα έχει πάρει εκτάσεις πανδημίας, από συμμορίες ανηλίκων μέσα και έξω από τα σχολεία και στην κοινωνία. Η τηλεόραση έχει σαν πρώτη είδηση τα καθημερινά κάθε είδους εγκλήματα, κυρίως στις μεγαλουπόλεις. Το δυσάρεστο είναι ότι τα παρακολουθούμε χωρίς να μας εντυπωσιάζουν, κι αυτό είναι οδυνηρό.
Η βία μέσα στο σπίτι μεταφέρεται και στα παιδιά, και αυτά, με τη σειρά τους στο σχολείο και κατόπιν στην κοινωνία. Δημιουργείται, έτσι, ένας φαύλος κύκλος με ολέθριες συνέπειες.
Ένα ψυχικά άρρωστο άτομο μέσα στο σπίτι δεν πρέπει να μας φέρνει ντροπή, να υποκρινόμαστε ότι δε συμβαίνει τίποτα. Για κοινωνικούς λόγους, αντίθετα, θα πρέπει να υπάρχει φροντίδα, κρατική μέριμνα από κοινωνικούς λειτουργούς μέχρι και ψυχολόγους, ακόμα και μέσα στα σχολεία.
Η εγκληματικότητα στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Αν δεν θέλουμε να γίνουμε Αμερική θα ήταν καλύτερα πρώτα οι γονείς να εκπαιδεύονται κι ύστερα τα παιδιά. Ας περιορίσουμε τα μικρά παιδιά απ’ τα κομπιούτερ όσο μπορούμε, μην τ’ αφήνουμε να ασχολούνται υπερβολικά για να νιώθουμε εμείς πιο ελεύθεροι. Ας τους διαβάσουμε ένα παραμύθι, ας τους δείξουμε τα χρώματα, ας τα μάθουμε να είναι πιο κοντά στη φύση, να φροντίζουν τα ζώα, ν’ ακούν μουσική.
Είναι πολύ δύσκολη η επιστροφή, αλλά μη μας φανεί παράξενο αυτά που συμβαίνουν σε άλλες χώρες σε λίγα χρόνια να τα δούμε κι εμείς στην πατρίδα μας.

Previous articleThe Importance of Being Earnest – Review of 2022 Shaw Festival Production
Next articleΟυ ψευδομαρτυρήσεις…