Home Community News Καραβάκι μου ξεκίνα

Καραβάκι μου ξεκίνα

912

Ώρα 8 το πρωί και στο τελωνείο ο κόσμος έχει μαζευτεί και έχει γεμίσει ο χώρος. Όχι ότι είναι πολύς όπως συνηθίζεται κάθε Πέμπτη, αλλά φτάνει να γεμίσει δυο καραβάκια του Jale. Στο πορτοφόλι μου λίγα χρήματα για τον καφέ και για να κινηθώ άνετα εκεί που σκέπτομαι να πάω.
Παρατηρώ τους γύρω μου όπως και άλλες φορές, άλλοι με άδεια σακ-βουαγιαζ ή μικρές βαλίτσες με ρόδες, ότι μπορεί ο καθένας να πάρει μαζί του να για να το γεμίσει.
Το καράβι ξεκίνα ακριβώς στις 9. Ανοίγεται στο πέλαγος και η Μυτιλήνη αρχίζει να αχνοφαίνεται, τα νερά του Αιγαίου μας σε τραβούν σαν μαγνήτης ακόμα κι έτσι θες να βουτήξεις και να σ’ αγκαλιάσουν. Παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου, ένα πολύβουο μελίσσι, που δεν σταματά πάρα αφού φτάσουμε στο λιμάνι του Αϊβαλή μετά από μία ώρα.
Μ’ ένα μικρό λεωφορείο παίρνουμε τον δρόμο για την πόλη. Γνώριμοι πια οι δρόμοι και τα καταστήματα. Σε δέκα λεπτά είμαστε στην παραλία του Αϊβαλή, γεμάτη από κόσμο Έλληνες και Τούρκοι, για να πιούμε τον καφέ μας.
Μία μπάντα με κόκκινη και μαύρη στολή παίζει μουσική. Βλέπουμε να χορεύουν ένα ταγκό, μετά ακούμε ένα δικό μας τραγούδι το «Μίλησε μου». Απορέσαμε αλλά και μας άρεσε γιατί πιστέψαμε ότι κάποια γιορτή θα έχουν. Όλος ο κόσμος τους χειροκροτούσε. Παρατήρησα ότι ο τόπος ήταν κατακόκκινος από σημαίες και αφίσες με τον Ατατούρκ. Μερικοί με στρατιωτικές στολές και άλλοι με μαύρα κουστούμια και γραβάτες με τον Ατατούρκ. Η απορία μου λύθηκε μετά από λίγα όταν ρωτήσαμε ένα Τούρκο «τι γιορτή έχετε σήμερα;» «Γιορτάζουμε τον Κεμάλ που έκανε πόλεμο». Η απορία μας λύθηκε αμέσως. Γιορτάζουν τον διωγμό μας, την σφαγή μας, τον ξεριζωμό μας. Και ‘μείς σαν να μη συμβαίνει τίποτα ήρθαμε να τους αφήσουμε τα λεφτά μας, αντί να προσκυνήσουμε τα άγια τούτα χώματα.
Ε βέβαια, αφού τώρα έπεσε η αξία της Τουρκικής Λίρας δεν είναι μια καλή ευκαιρία να μπουκάρουμε στα καταστήματα τους και στα παζάρια και αδειάσουμε τα ράφια τους από κάθε είδους σαβούρα;
Όσο για την Πέμπτη που γίνεται το παζάρι, δεν το συζητάμε ότι μπορεί να φανταστεί κανείς , από καρφίτσες μέχρι οικοδομικά υλικά. Όλοι βέβαια κάτι έχουμε πάρει σαν ένα μικρό ενθύμιο, όμως είναι να μαυρίζει η ψυχή αυτών που καταλαβαίνουν και βλέπουν λίγο πιο πέρα από τη καθημερινότητα.
Τουλάχιστον αυτή η μέρα ας μην ήταν αφιερωμένη στον καταναλωτισμό αλλά στην ενθύμηση και στον καταναλωτισμό, για τις ψυχές που χάθηκαν για αυτούς που ξεριζώθηκαν.
Περπατήσαμε στην παραλία όπου δεσπόζει ένα μεγάλο άγαλμα του Ατατούρκ και δίπλα του σε μαύρο μάρμαρο μια πλάκα με αναπαράσταση τους Τούρκους με τα όπλα παρατεταμένα να πυροβολούν τους Έλληνες κάτω από ένα δέντρο Ελιάς. Αναρωτήθηκα αν πόσοι από μας που έρχονται κάθε μέρα για να κάνουν τις αγορές τους έχουν προσέξει αυτή την εικόνα. Περπατώ στα πλακόστρωτα δρομάκια της πόλης και βλέπω τα κλειστά σπίτια με τις δίφυλλες τις πόρτες τους και τα σκαλιστά κάγκελα, να περιμένουν μ’ ένα παράπονο κι ένα γιατί.
Και στα όμορφα και γραφικά Μοσχονήσια που σήμερα λέγονται Αλί Μπεή, να δεσπόζει η Εκκλησιά του Ταξιάρχη με τον τεράστιο Τρούλο που τώρα ευτυχώς έγινε μουσείο και τόσα άλλα μνημεία μας, όπως η Παναγιά η Φανερωμένη με το Άγιασμα. Το απόγευμα αγναντεύοντας τη θάλασσα κι απέναντι την θολή φιγούρα της Μυτιλήνης και την Κορφή του Ολύμπου στην Αγιάσο, σκεφτόμουν άραγε μπορεί σήμερα να βάλει ανθρώπου νους την μέρα που ανέτειλε ο ήλιος κι έλουζε τα σπίτια και τους ανθρώπους τούτου του τόπου ότι θα ήταν η τελευταία τους μέρα; Άραγε όταν έμπαιναν στις βάρκες μέσα ήξεραν ότι θα ήταν η τελευταία φορά που αντίκριζαν απ’ την θάλασσα τα σπίτια τους και τ’ άγια χώματα;
Ο χρόνος αδυνατίζει την μνήμη των ανθρώπων και το γκρίζο πέπλο της λήθης πέφτει από γενιά σε γενιά
Ο άνθρωπος προσαρμόζεται απ ’τη φύση του σε καινούργιες καταστάσεις γιατί η ζωή συνεχίζεται.
Μπορεί «τα παιδιά μας» που βρέθηκαν για έξι μήνες στις φυλακές της Αδριανούπολης να μας έκοψαν για λίγο την φόρα της κατανάλωσης στην γειτονική χώρα , άλλα ήταν κάτι προσωρινό. Τα εκατό ευρώ δικά μας είναι ο μισός μισθός τους.
Θα μου πείτε, τι πρέπει να γίνει μήπως, κι αυτοί δεν έρχονται για τουρισμό σε μας; Κανένας δεν αμφιβάλει ότι οι λαοί πρέπει να ζουν αδελφωμένοι μεταξύ τους γιατί αδελφοσύνη σημαίνει ελευθερία, σεβασμός στο πολιτισμό, στην θρησκεία, στις ιδέες αλλά να υπάρχει και ένα μέτρο αυτοσυγκράτησης.
Στο τελωνείο μας είπαν είναι τραγική η κατάσταση. Η αγορά του τόπου μας αιμορραγεί. Δεν φταίει ο κόσμος μόνο που λειτουργεί χωρίς φραγμό αλλά και το ίδιο το κράτος που δεν παίρνει τα κατάλληλα μέτρα.