Home Απόψεις Κατάρα η Προσφυγιά

Κατάρα η Προσφυγιά

298

Γράφει ο Πλάτων Ρούτης

Σε ποια πέτρα σε ποιο χώμα
να ριζώσεις τώρα πια
κι απ’ το θάνατο ακόμα
πιο πικρή είσαι προσφυγιά

Προσφυγιά! Μια λέξη που κρύβει μέσα της πόνο και θλίψη, που είναι ταυτόσημη με την αδικία, τον πόλεμο και τον ξεριζωμό. Οι παππούδες μας θυμούνται τι τράβηξαν αναζητώντας την πατρίδα. Στην αφήγηση τους μας μετέφεραν διάφορες εικόνες από τον ξεριζωμό τους από την Σμύρνη και από άλλα μέρη της Μικράς Ασίας από την περίοδο του μεγάλου διωγμού το ’20. Μας μιλούσαν για την καταστροφή, την φωτιά την αγριότητα του πολέμου. Τα σπίτια τα εγκαταλελειμμένα και τις άδειες ψυχές. Για τους ανθρώπους που με βλέμμα θολό άφησαν την πατρίδα τους. Μας μετέφεραν εικόνες παιδιών που μη μπορώντας να καταλάβουν τι γινόταν ακολουθούσαν τους μεγάλους και έκλαιγαν γοερά.

1922-2020: Σχεδόν ένας αιώνας πολέμων και προσφυγιάς. Γιατί εμείς οι Έλληνες τα ζήσαμε αυτά και έχουν αφήσει στη γενιά μας ανεξίτηλα σημάδια. Για αυτό και η έμπρακτη Αλληλεγγύη που διαχρονικά χαρακτηρίζει το λαό μας απέναντι στους πρόσφυγες άλλων λαών.

Ο πρόσφυγας φεύγει από τον τόπο του, ζώντας τον μεγαλύτερο πόνο για αυτά που αφήνει πίσω του. Δεν είναι μόνο τα υλικά που αφήνει πίσω του αλλά και τα απομεινάρια της ψυχής του. Αποχαιρετώντας το χώμα που μεγάλωσε, την χώρα του, ο πρόσφυγας αποχαιρετά τη ζωή του. Εικόνες που έζησε μαζί με τα γνωστά του πρόσωπα και παίρνοντας φεύγοντας και τις αναμνήσεις από τους δικούς του που δεν είναι πια μαζί του αλλά και πάλι πολλές φορές κουβάλησε και τα κόκαλα των παππούδων του στο νέο τόπο της προσφυγιάς.

Αυτός πρόσφυγας αποχαιρετά το ηλιοβασίλεμα όπως το έβλεπε από τότε που γεννήθηκε και φεύγει με προορισμό την ελπίδα θέλοντας να ξεχάσει τις άσχημες εικόνες του πολέμου περιμένοντας ένα καλύτερο αύριο. Σε μια χωρά μακριά χωρίς πολέμους και κατατρεγμούς.

Στην Μικρασιατική καταστροφή χιλιάδες Έλληνες εκδιώχθηκαν από την Τουρκία και μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα, Υπάρχουν μαρτυρίες των ανθρώπων αυτών στην 1922 LIBRARY OF CONGRESS.   

Στεναχωριέμαι που δεν μπόρεσα να πάω πίσω στα Βουρλά. Να δω το σπίτι, το αμπέλι με τις σταφίδες, το αλώνι, τα σύκα μας. Μια μέρα ο αδερφός μου κατάφερε να πάει. Γνώρισε τους Τούρκους που ζούσαν εκεί. Τους κάλεσε να έρθουν να μας δουν στην Ελλάδα και ήρθαν. Όταν τους είδα έκανα να φύγω. Μου είπαν πως είμαστε αδέρφια και μου πρόσφεραν λίγο χώμα. Ήταν χώμα από τα Βουρλά. Δεν είχαμε να χωρίσουμε τίποτα μαζί τους. Ήταν άνθρωποι καλοί”.  

Η παραπάνω αφήγηση είναι από τα απομνημονεύματα της γιαγιάς Φιλιώς. Αποδιωγμένη από τη Μικρασία, μαζί με την οικογένειά της, ξένη σε μια νέα πατρίδα, εκατό χρόνια πριν, ένοιωσε στο πετσί της το δράμα της προσφυγιάς.

Ποιες συνθήκες, ιστορικές, κοινωνικές και πολιτικές οδήγησαν στο μεγαλύτερο ξεριζωμό που γνώρισε η Ελλάδα; Τι συνέβη μετά; Τι βρίσκουν οι άνθρωποι στους καινούριους τόπους; Ικέτης, αυτός που ζητάει άσυλο, βοήθεια, προστασία – στην αρχαιότητα πρόσωπο ιερό και σεβαστό από όλους. Ο πρόσφυγας – στη σύγχρονη κοινωνία χρησιμοποιείτε σαν είδος για να παίξουν στην πλάτη του πολιτικά παιχνίδια  οι μεγάλοι. Είτε είναι οι πρόσφυγες που έχουν ξεριζωθεί από την Συρία, Αφγανιστάν, Λιβύη και άλλα μέρη έχουν απαρνηθεί τις πατρίδες τους για να γλυτώσουν αυτοί και οι οικογένειες τους. Πρόσφυγες διασχίζουν τα Βαλκάνια οδοιπορώντας μέχρι να φτάσουν σε μέρος που θα τους δεχτεί.  Άνθρωποι στις βάρκες, πρόσφυγες  από την Ανατολική Ασία στοιβάζονται και πνίγονται σε σάπιες βάρκες αναζητώντας τον παράδεισο στη Δύση. Ξεριζωμός, διαφορετικοί τρόποι, ίδιο το βίωμα.

Δεν θα δυσκολευτούμε να βρούμε τους υπαιτίους στο δράμα των προσφύγων. Έχουν οι υπαίτιοι όνομα και τους ξέρουμε. Μια ματιά στη Ανατολική Μεσόγειο θα δούμε τις μεγάλες εταιρείες μονοπώλια του πετρελαίου και του φυσικού αερίου και πλάι τους οι σημαίες των κρατών στα πολεμικά πλοία που τους υποστηρίζουν. Οι  χώρες γύρω από την Ανατολική Μεσόγειο και μέχρι τον Περσικό κόλπο είναι στη φωτιά του πολέμου η ακόμα διατηρούν καταπιεστικά καθεστώτα για την επιβολή αυταρχικών αντιλαϊκών νόμων υπέρ των μεγάλων αφεντικών τους.

Στη Ευρώπη η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει υπογράψει συμφωνίες όπως του Δουβλίνου και της Λισσαβόνα που περιορίζει και φυλακίζει τους πρόσφυγες σε νησιά φυλακές στην Ελλάδα.

Η κυβέρνηση του Κυρ. Μητσοτάκη έδειξε τον αυταρχισμό και το άσχημο πρόσωπο της.  Έχει μετατρέψει κυρίως τρία νησιά του Αιγαίου σε φυλακές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Από τις αρχές της εβδομάδας ο λαός της Λέσβου και της Χίου βρίσκεται αντιμέτωπος με την αγριότητα των ΜΑΤ των δυνάμεων καταστολής για να προχωρήσει η κατασκευή των κλειστών κέντρων-φυλακών εφαρμόζοντας την πολιτική και της συμφωνιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση είναι που πυροδοτεί τις δίκαιες αντιδράσεις των κατοίκων των περιοχών που υπερασπίζονται με κάθε τρόπο το δίκιο τους στη γη τους την αξιοπρέπειά τους, τους συνανθρώπους τους. Σε λιμάνια και χωριά, οι χιλιάδες κάτοικοι των νησιών βγήκαν στους δρόμους. Με απεργίες και μαζικές διαδηλώσεις απαιτούν να αποσυρθούν αμέσως οι δυνάμεις καταστολής από τα νησιά, να γίνουν εδώ και τώρα αποδεκτά όλα τα δίκαια αιτήματά τους.

Ο στρατός και οι δυνάμεις καταστολής τα ΜΑΤ έχουν δείξει το πιο αποτρόπαιο πρόσωπό τους ενάντια σε νησιώτες που αντιστέκονται στις φυλακές νησιά. Σε ένα χώρο μόνο στη Μόρια στη Μυτιλήνη έχουν στοιβάζει 15 χιλιάδες ζωές σε μέρος που έχει γίνει για μόλις 3000.  Αν η κυβέρνηση δεν σταματήσει τώρα την καταστολή αν δεν αποσύρει τα ΜΑΤ που μέχρι και αληθινές σφαίρες χρησιμοποίησαν ενάντια σε Έλληνες διαδηλωτές η κυβέρνησή έχει τεράστιες ευθύνες.

Οι κυβερνητικές εκκλήσεις για ηρεμία μόνο ως πρόκληση μπορεί να εκληφθούν, όταν τα ΜΑΤ συμπεριφέρονται ως δυνάμεις κατοχής, χτυπούν αδιάκοπα, βανδαλίζουν αυτοκίνητα, πυρπολούν τα δάση της περιοχής, όταν μάλιστα υπάρχει εμμονή σε ένα σχέδιο επικίνδυνο που έχει συναντήσει καθολική αντίδραση. Ο λαός των νησιών έχει κάθε δικαίωμα να αντιπαλεύει μια πολιτική που στρέφεται εναντίον τόσο του ίδιου όσο και των προσφύγων, όπως επίσης έχει δικαίωμα να αντιστέκεται στον κυβερνητικό αυταρχισμό που επιδιώκει να επιβάλει αυτή την πολιτική με τα ΜΑΤ και τη βία».

«Δια πυρός και σιδήρου» η κυβέρνηση επιχειρεί να διαιωνίσει την πολιτική του διπλού εγκλωβισμού, μετατρέποντας τα νησιά σε φυλακές προσφύγων για λογαριασμό της ΕΕ. Η πολιτική αυτή, που πάει χέρι χέρι με την ένταση της καταστολής, είναι συνέπεια της Συμφωνίας Τουρκίας – ΕΕ και του Κανονισμού του Δουβλίνου, που εφαρμόζει η κυβέρνηση και στηρίζουν ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΙΝΑΛ και άλλα κόμματα.

Δεν θα της περάσει! Απέναντι θα βρίσκει όχι μόνο τους νησιώτες, αλλά και όλο το λαό, που πρέπει να δυναμώσει τον αγώνα για απεγκλωβισμό προσφύγων και μεταναστών, με αποχώρηση από τη Συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας και τον Κανονισμό του Δουβλίνου, για τη μεταφορά τους σε αξιοπρεπείς εγκαταστάσεις στην ηπειρωτική Ελλάδα, γρήγορη εξέταση του ασύλου και άρση κάθε εμποδίου προς τις χώρες προορισμού, πλήρη ιατροφαρμακευτική φροντίδα και εκπαίδευση για τα προσφυγόπουλα και τους γονείς τους. Αυτή είναι η μόνη λύση στο αδιέξοδο.