Home Απόψεις Μαθήματα ζωής

Μαθήματα ζωής

339

Είναι ωραίο ο άνθρωπος να ζει μόνος του;

Όχι, από τη φύση του κοινωνικό ον.

Από τα πρώτα κιόλας βήματά μας βρισκόμαστε ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους. Οι πρώτες μας κοινωνικές επαφές που ξεκινούν απ’ το νήπιο και συνεχίζονται καθ’ όλη τη σχολική μας ζωή αρχίζουν σιγά-σιγά και οι πρώτες μας φιλίες. Φιλίες που με το πέρασμα του χρόνου ή ωριμάζουν και γίνονται σταθερές ή περνούν και χάνονται στη λήθη. Η μοναξιά, η ανάγκη για επικοινωνία, μας οδηγεί, πολλές φορές, σε ακατάλληλες, όπως αποδεικνύεται στην πορεία, συναναστροφές. Κάνουμε το λάθος να πιστεύουμε ότι και οι άλλοι είναι ή σκέπτονται σαν και μας.

  Πόσοι από εμάς δεν έχουν προδοθεί από υποτιθέμενους φίλους;

Εκεί είναι που πέφτουμε στο λάθος και έρχεται η απογοήτευση, ο θυμός, γιατί εσύ είχες κάθε καλή πρόθεση. Αλλά τα βάζεις με τον εαυτό σου και λες “πάλι πιάστηκα στα δίχτυα της προδοσίας”.

  Θέλουμε τους φίλους μας για να μοιραστούμε τη χαρά μας, για να κάνουν τον πόνο μας λίγο πιο υποφερτό – γιατί ο πόνος που μοιράζεται είναι μισός πόνος – για να εκπληρώσουν τις ανάγκες μας και όχι να γεμίσουν το κενό μας.

  Ο πραγματικός φίλος θα σε συμβουλέψει, θα σε αφουγκραστεί και όχι να σε ακούσει και με την πρώτη ευκαιρία θα μεταφέρει λόγια. Σε μια επιφανειακή σχέση κανείς δεν θα ασχοληθεί με τα λάθη μας, δεν θα δώσει σημασία στο πρόβλημά μας, το αντίθετο, αν έχει χαιρεκακία, θα το χαρεί και δε θα μοιραστεί τη χαρά μας. Όταν οι φίλοι αγαπιούνται πραγματικά γίνεται αισθητή η απουσία τους.

  Σε μία στιγμή παρεξήγησης μεταξύ φίλων δεν στρέφεται ο ένας κατά του άλλου, αλλά τρέχει ο ένας κοντά στον άλλο για να ανοίξουν οι καρδιές, ν’ ακουστούν, να μοιραστούν το πρόβλημα και να λυθεί. Αν με την πρώτη ευκαιρία, όπως γίνεται πολλές φορές στη ζωή μας, το πρόβλημα διογκώνεται και αντί να δει ο ένας στην καρδιά του άλλου, αλλά στάζει δηλητήριο, τότε είναι μια ουτοπία, νοιώθεις προδομένος, ταπεινωμένος και λες “Πήρα άλλο ένα μάθημα ζωής”.

  Μέσα σε πολλούς δεν μπορεί να υπάρχει φιλία, αν βρούμε έναν είμαστε ευτυχισμένοι. Ας θυμηθούμε τα λόγια του Αριστοτέλη: Φιλία είναι δύο σώματα με μία ψυχή.

  Μέσα στη γλύκα της φιλίας πρέπει να υπάρχει γέλιο και μοίρασμα χαράς. Δυστυχώς, φτάνουμε στο σημείο να λέμε “Θεέ μου, φύλαγέ με από τους εχθρούς μου, γιατί τους εχθρούς μου τους φτιάχνω μόνος μου”.