Home Απόψεις Με την γίδα στην πλάτη

Με την γίδα στην πλάτη

193
0

γράφει ο Πλάτων Ρούτης proutis0107@rogers.com

Δεν είναι εύκολο πράγμα να μπορείς να κρύψεις εκατοντάδες χιλιάδες Ευρώ σε διάφορα μέρη ειδικά όταν αυτά είναι σε δεκάρικα, εικοσάρικα, άντε και πενηντάρικα. Για ένα φυσιολογικό άνθρωπο θα πρέπει να είναι πονοκέφαλος, πολλά λεπτά είναι που τα βολεύεις; Δεν τα πας στην τράπεζα σίγουρα γιατί το φοβάσαι μήπως και ρωτήσουν κάτι δύσκολες ερωτήσεις και τι τους λες;
Κάνεις αυτό που έκανε η αμαρτωλή πρωτόπλαστη Εύα με το μήλο που έδωσε στον Αδάμ κατά τας «γραφάς), για την κυρία Καϊλή μιλώ. Από ότι λέγεται, έκρυψε σε σπίτι ενός άλλου υπόπτου 600,000 ευρώ, άλλες πάλι εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε μία βαλίτσα σε δωμάτιο ξενοδοχείου στις Βρυξέλλες και κάτι ψιλά περίπου 150,000 ευρώ σε ένα διαμέρισμα που ανήκει σε ένα άλλο μέλος του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου. Έτσι λένε και η αστυνομία ψάχνει να βρει την αλήθεια για την πηγή των χρημάτων αλλά και την αμαρτωλή διαδρομή. Δεν είναι μόνο η Εύα όμως, το κορίτσι πήρε στο λαιμό της και κάτι άλλα άτακτα παιδιά.
Θα πρέπει να δεχτούμε ότι η Εύα σαν λαμόγιο δεν είναι έξω από τον κανόνα ότι «κάθε λαμόγιο είναι και αντικομουνιστής» γιατί έχει βιώσει όπως λέει η ίδια και η οικογένεια της την βία των κομμουνιστών. Αν αυτό βέβαια δεν ισχύει, μπορεί να εφεύρει μία φανταστική ιστορία. Έχει πει η κυρία Καϊλή Εύα για τον παππού της που τον σκότωσαν οι κομμουνιστές, καμιά δεκαριά μάλιστα χρόνια πριν γεννηθούν οι γονείς της. Υπάρχουν φορές που κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο, με συνέπεια να προκαλείται το λεγόμενο «ψυχικό τραύμα». Αυτό το γεγονός ότι ο παππούς της πέθανε πριν ακόμα γεννηθεί ο πατέρας της έχει δημιουργήσει μία συναισθηματική και ιδεολογική σύνδεση ανάμεσα στο μοντέρνο, μεταμοντέρνο και το μελλοντικό-μοντέρνο της προσωπικότητας του λαμόγιου της δημοκρατίας. (άρες μάρες κουκουνάρες). Ο παππούς ήταν το παραδοσιακό λαμόγιο που επί Κατοχής ασκούσε το ευγενές επάγγελμα του μαυραγορίτη, του καταδότη και του γερμανοτσολιά, σήμερα όμως η απόγονος του συνεχίζει την οικογενειακή παράδοση από τον παππού στην αμαρτωλή Ευρωπαϊκή Ένωση.
Δεν είναι αυτό το πρώτο αμάρτημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρωκοινοβουλίου της. Από την ίδρυση της αυτή η δράκα των καπιταλιστών δεν είχε άλλο σκοπό από την ενίσχυση του καπιταλισμού στην Ευρώπη για τεράστιες κερδοφορίες που φυσικά θα έβγαιναν από τους λαούς.
Η διαφθορά είναι ασύλληπτη και είναι στο εσωτερικό σε διάφορα επίπεδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα επίπεδα διαφθοράς παραπέμπουν σε χώρες του «Τρίτου Κόσμου» με επιχειρηματικά συμφέροντα σε βαθμό που δεν έχει προηγούμενο στην ευρωπαϊκή ιστορία. Τα τελευταία στοιχεία περιγράφουν μια τρομακτική κατάσταση, όπου περισσότεροι από 1700 χιλιάδες εκπρόσωποι πολυεθνικών (ομάδες πίεσης) τους αποκαλούν, σπαταλούν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για να επηρεάσουν τους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων ακόμη και στο ανώτατο θεσμικό επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Για πρώτη φορά μάλιστα οργανώσεις όπως η Διεθνής Διαφάνεια κατηγορούν το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, ευθέως ότι συμμετέχει στο μηχανισμό συγκάλυψης της διαφθοράς αρνούμενο να συνεργαστεί με ανεξάρτητους παρατηρητές.
Όπως προέκυψε από τη σχετική συζήτηση των τελευταίων εβδομάδων, το ευρωκοινοβούλιο επιχειρεί το τελευταίο διάστημα να εξασφαλίσει ότι οι έλεγχοι θα πραγματοποιούνται από όργανα της ΕΕ και όχι από τρίτους παρατηρητές – στη λογική Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει και ο Γιάννης ελέγχει και το λογαριασμό. Ουσιαστικά οι Ευρωπαίοι κομισάριοι και το ευρωκοινοβούλιο επιθυμούν να ελέγχονται μόνο από όργανα όπως η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης, η οποία στο παρελθόν έχει κατηγορηθεί ότι οργάνωσε την επιχείρηση συγκάλυψης τεράστιων σκανδάλων στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό. Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση του πρώην επιτρόπου Υγείας Τζον Ντάλι ο οποίος φέρεται να μεσολάβησε σε υπόθεση δωροδοκίας ύψους 80 εκατομμυρίων ευρώ για λογαριασμό του λόμπι της καπνοβιομηχανίας. Την υπόθεση ανέλαβε τότε η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης, που κατηγορήθηκε ότι έκανε ότι περνούσε από ο χέρι της ώστε να μην υπάρξουν συνέπειες για τους υπεύθυνους αξιωματούχους της ΕΕ.
Το αποτέλεσμα είναι ότι σήμερα ζουν και εργάζονται στις Βρυξέλλες τουλάχιστον 15.000 «λομπίστες», οι οποίοι συναντώνται εν κρυπτό με Ευρωπαίους αξιωματούχους και καθορίζουν ακόμη και τις μικρότερες λεπτομέρειες της ευρωπαϊκής πολιτικής, χωρίς ποτέ κανένας να γνωρίζει τις συζητιέται πίσω από τις κλειστές πόρτες. Οι φήμες για χρηματισμό ευρωβουλευτών και άλλων αξιωματούχων είναι το καθημερινό θέμα συζήτησης στους διαδρόμους των Βρυξελλών χωρίς κανένας όμως να γνωρίζει ή να θέλει να μάθει το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος. Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν από μερικά χρόνια η βρετανική εφημερίδα Sunday Times χρειάστηκε μόλις μερικές ημέρες για να ξεσκεπάσει μια τέτοια περίπτωση στέλνοντας δημοσιογράφους της να προσποιηθούν ότι προέρχονται από κάποιο λόμπι και θέλουν να εξαγοράσουν κάποιο ευρωβουλευτή. Μέσα σε λίγες ημέρες είχαν εντοπίσει το πρώτο τους θύμα στο πρόσωπο του Αυστριακού Ερνστ Στράσε, ο οποίος δέχθηκε μπροστά σε κρυφή κάμερα να λάβει 100.000 ευρώ σαν αμοιβή για να προωθήσει συγκεκριμένες τροπολογίες. Ο Στράσε καταδικάστηκε τον Ιανουάριο του 2013 σε τέσσερα χρόνια φυλάκισης αφήνοντας όλους να αναρωτιούνται πόσοι δεκάδες οι εκατοντάδες άλλοι ευρωβουλευτές είναι ελεύθεροι απλώς επειδή δεν έτυχε να χτυπήσουν τη δική τους πόρτα οι δημοσιογράφοι των Sunday Times.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι σε κάθε υπάλληλο της ευρωπαϊκής ένωσης, που ασχολείται με ζητήματα τραπεζών, αντιστοιχούν τέσσερις εκπρόσωποι λόμπι οι οποίοι επιχειρούν να επηρεάσουν τις αποφάσεις του, πάντα σε βάρος των Ευρωπαίων φορολογούμενων. Χωρίς αυτή τη συνεχή πίεση είναι αμφίβολο εάν οι τράπεζες θα είχαν καταφέρει να μετατρέψουν τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2008 σε δημοσιονομική αναγκάζοντας όλες τις κυβερνήσεις της ΕΕ να «διασώσουν» τα τραπεζικά ιδρύματα στέλνοντας εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες στη φτώχεια, την εξαθλίωση και πολλές φορές στο θάνατο.
Οι θέσεις που πήραν τα ελληνικά κόμματα στο ευρωκοινοβούλιο ήταν μόνο επιδερμική. Έξυσαν με μία κοσμοπολίτικη κριτική την Εύα Καϊλή στην επιφάνεια και δεν προχώρησαν στα ενδότερα γιατί ξέρουν ότι υπάρχει μπόχα. Το μόνο κόμμα που έχει καθάριες θέσεις στο θέμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης γενικότερα από την αρχή της είναι το ΚΚΕ. Ο ομιλητής από την Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ Κώστας Παπαδάκης παρενέβη με την τοποθέτηση του ανέφερε τα εξής: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η μήτρα που γεννά τη διαφθορά με επίκεντρο το Ευρωκοινοβούλιο, είναι η ίδια η ΕΕ του κεφαλαίου. Σ’ αυτό το έδαφος εκδηλώθηκε το σκάνδαλο χρηματισμού με την Καϊλή, κι άλλους πρώην και νυν ευρωβουλευτές.
Το ψήφισμά σας για το ξέπλυμα του Κατάρ, εγκρίθηκε χωρίς καν ονομαστική ψηφοφορία. ΕΕ, Λαϊκό Κόμμα και Σοσιαλδημοκράτες, πάνω στους τάφους χιλιάδων νεκρών εργατών στα κάτεργα του Κατάρ ανακαλύπτατε “υποδειγματικές εργασιακές μεταρρυθμίσεις”, με συνήγορο τον επικεφαλής των εργατοπατέρων της “Διεθνούς Συνδικαλιστικής Συνομοσπονδίας”(ITUC) που είναι επίσης διωκόμενος.
Οι καπιταλιστές του Κατάρ, μέχρι χθες “στρατηγικοί εταίροι” για την “εναλλακτική ενεργειακή επάρκεια” της ΕΕ και με απελευθερωμένη VISA, έγιναν τώρα “αυταρχικό καθεστώς που επιτίθεται στην ευρωπαϊκή δημοκρατία”.
Όσοι κάνουν πως ανακάλυψαν τώρα τα λόμπι, που πρωταγωνιστούν σ΄ αυτό τον βούρκο πλάι σε ύποπτες ΜΚΟ και στα κατά παραγγελία ψηφίσματα της Υποεπιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πλασάρουν νέα παραμύθια περί διαφάνειας, “καλών” λόμπι και “κωδίκων δεοντολογίας”.
Οι λαοί πρέπει να βγάλουν συμπεράσματα. Καμιά εμπιστοσύνη στην ΕΕ και το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα που υπηρετεί, δεν διορθώνονται μόνο ανατρέπονται με την πάλη των λαών».
Πάει πολύ βαθιά η σήψη στην ΕΕ το μαχαίρι δεν την φτάνει να την καθαρίσει. Η ελίτ της Ευρωλαγνίας ανησυχεί. Μέσα σε αυτό τον βούρκο που βρίσκονται κάτι σοσιαλιστές, κάτι ηγέτες συνδικαλιστικών οργανώσεων και μερικοί που σκίζονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Τα συντριπτικά στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας δείχνουν ότι η Εύα πιάστηκε όχι μόνο με την γίδα στην πλάτη αλλά με όλο το κοπάδι. Κανείς δεν θα πρέπει να έχει πέσει από τα σύννεφα γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι από τον χαρακτήρα της η Ένωση των Καπιταλιστών που ληστεύουν τους λαούς της Ευρώπης αλλά και αλλού.

Previous articleΜια μέρα στην Πρεσβεία της Ελλάδας
Next articleΖητήματα Ελληνοτουρκικών Σχέσεων