Home Απόψεις Ξένοι στον Τόπο μας

Ξένοι στον Τόπο μας

1236

Μπορεί να πέρασαν μέρες και έπαψαν πια τα κανάλια να ασχολούνται με τη Μόρια (ποιός να το φανταζόταν ότι ένα χωριό της Λέσβου, θα ακουγόταν στα πέρατα του κόσμου), αλλά η καμένη γη μας θυμίζει ακόμα αυτά που κανείς δεν θα πίστευε πριν από μερικά χρόνια ότι θα βιώνανε το χωριό και οι κάτοικοί του. Όσοι από αυτούς, δηλαδή, πίστευαν ότι το επερχόμενο κακό ήταν πολύ κοντά, θα χτυπούσε τις πόρτες μας και θα διατάρασσε την ήσυχη ζωή τους – πλην βέβαια ορισμένων που δεν ίδρωνε το αυτί τους, χώνοντας το κεφάλι τους σαν την στρουθοκάμηλο στην άμμο, φοβούμενοι μην χάσουν το βόλεμά τους.

 Η χώρα μας, και ιδιαίτερα η Λέσβος, αλλά πάνω από όλα τα χωριά γύρω από το ΚΥΤ, πλήρωσαν το τίμημα του εμπορίου “επιχείρηση λαθρομετανάστευση” με ό,τι αυτό συνεπάγεται, μέχρι που ένα βράδυ οι φόβοι μας βγήκαν αληθινοί και το ΚΥΤ έγινε παρανάλωμα του πυρός. Κρύος ο ήχος της καμπάνας τα μεσάνυχτα, όταν ξέρεις ότι για κάτι κακό χτυπά. Σε ετοιμότητα οι κάτοικοι της Μόριας, θεατές της συμφοράς. Χωρίς να μπορούν να κάνουν κάτι έβλεπαν τις φωτιές, πύρινες γλώσσες, να υψώνονται από παντού γύρω και μέσα στο ΚΥΤ. Τα πυροσβεστικά που έσπευσαν δέχτηκαν λιθοβολισμό, ενώ τα υπόλοιπα ήταν στην Άντισσα για άλλη φωτιά ταυτόχρονα.

 Σε λίγο βλέπανε κατά χιλιάδες να περνούν μέσα από το χωριό, με προορισμό τη Μυτιλήνη, έτοιμοι προς αναχώρηση. Τους σταμάτησαν στο σημείο του Καρά Τεπέ (Μαυροβούνι). Ευτυχώς πρόλαβαν και έχτισαν σκηνές για να μαζευτούν. Δεν είναι μόνο δική τους επιθυμία να φύγουν αλλά και δική μας, και είναι άξιον απορίας γιατί έπρεπε να φτάσουμε σε αυτό το σημείο για να ενεργοποιηθούν κάποιες δυνάμεις; Το θέμα, όμως,  δεν είναι να τακτοποιηθούν στην ενδοχώρα αλλά στον τελικό προορισμό τους, όποιος και αν είναι αυτός.

 Πολλές φορές, αναλογιστήκαμε αν αυτές οι χιλιάδες είχαν μπει στο χωριό, ή μέσα στην πόλη τί επακόλουθα θα υπήρχαν. Στην τελευταία μας διαμαρτυρία, κάποιος είπε δύο λέξεις που κλείνουν μέσα τους, νομίζω, το μεγαλείο της ψυχής: Τους περιθάλψαμε, τους ντύσαμε, τους δώσαμε τροφή, τους συμπονέσαμε, και να η ανταπόδοση. Να φύγουμε εμείς από τον τόπο μας; να πάμε που; Με λίγα χρήματα, όπως και να ‘ναι, ζούμε, θα τα καταφέρουμε. Χωρίς πατρίδα ζούμε; ΟΧΙ. Γιατί έπρεπε να φτάσουμε σε αυτή την κατάσταση και ποιοί είναι οι υπεύθυνοι; Επιτέλους, ας αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους, αυτές που αναλογούν στον καθένα, απ’ την ΕΕ μέχρι και τον τελευταίο πολιτικό. Ποιός είπε ότι το να αγαπάς την πατρίδα σου, να θες να προστατέψεις το σπίτι σου, την οικογένειά σου, σημαίνει ότι είσαι των άκρων;