Home Απόψεις Ο Πόλεμος είναι Ιμπεριαλιστικός

Ο Πόλεμος είναι Ιμπεριαλιστικός

154

γράφει ο Πλάτων Ρούτης proutis0107@rogers.com

Η παγκόσμια αφρόκρεμα της πλουτοκρατίας μαζί με τις κυβερνήσεις τους, αναπτύσσουν πυρετωδώς δραστηριότητες σε σχέση με τον πόλεμο που μαίνεται για τρεις εβδομάδες στην Ουκρανία και όπως γίνεται σε κάθε πόλεμο κάθε ένας περιμένει να αρπάξει ένα κομμάτι από την λεία. Αρχικά το ΝΑΤΟ εγκατάστησε στην Ουκρανία όχι μακριά από τα σύνορα με την Ρωσία, στρατιωτικές εγκαταστάσεις που ήταν στραμμένες προς την Ρωσία. Δεδομένου ότι η Ουκρανία δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ και προϋπήρχε μια συμφωνία να μην εγκαταστήσουν στρατιωτικές βάσεις που να απειλούν την Ρωσία, αυτό ήταν μία σοβαρή πρόκλησή προς στην Ρωσία. Το ΝΑΤΟ είναι αυτή η συμμαχία που ιδρύθηκε για να αντιμετωπίσει τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» και παρόλο που αυτός ο «κίνδυνος» έπαψε να υπάρχει με την πτώση του Σοσιαλισμού στην πρώην Σοβιετική Ένωση και το σύμφωνο της Βαρσοβίας διαλύθηκε, το ΝΑΤΟ εξακολουθεί όχι μόνο να υπάρχει από την ίδρυση του το 1949 αλλά και να επεκτείνεται παραπέρα σχηματίζοντας ένα κλοιό στρατιωτικών βάσεων γύρω από την Ρωσία.
Η Ρωσία απειλείται άμεσα από το ΝΑΤΟ και από τις στρατιωτικές του εγκαταστάσεις στα σύνορά της. Παράλληλα η αναβίωση των φασιστικών ναζιστικών ομάδων που έχουν λάβει και κρατική αναγνώριση από το κράτος της Ουκρανίας είναι ένας άλλος λόγος που σφίγγει τον κλοιό γύρο από την Ρωσία. Η Ουκρανία με την κατοχή των πυρηνικών εργοστασίων που έχει στο έδαφός της έργο της τότε Σοβιετικής εξουσίας, είναι μία επιπρόσθετη απειλή στη περιοχή. Κάτω από τέτοιες συνθήκες η Ρωσία επιτέθηκε ενάντια στην Ουκρανία στις 24 του Φλεβάρη.


Όλα όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ουκρανία, μαζί και η ανάμειξη άλλων κρατών μελών του ΝΑΤΟ με την ηθική υποστήριξη που της παρέχουν αν όχι στρατιωτική ακόμα, πρέπει να σταθμίζονται και να μετρούνται στις κλίμακες της ιστορίας, που γίνονται κατανοητά από την άποψη των προηγούμενων γεγονότων και που αποδίδουν με σαφήνεια το νόημα στα σημερινά γεγονότα. Ένα σημείο σύγκρισης είναι ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος που ευτυχώς δεν είμαστε και δεν ευχόμαστε να φτάσουμε σε αυτό το σημείο αλλά υπάρχουν σχετικές ομοιότητες. Αυτή η σχετικότητα δίνεται σε αυτά τα γεγονότα που είναι συγκρίσιμα μόνο όταν λάβουμε υπόψιν την χρονική διαφορά και την δυναμική των παικτών στην παγκόσμια σκακιέρα.
Ο αιματηρός Πρώτος Παγκόσμιος πόλεμος διήρκησε περισσότερα από τέσσερα χρόνια. Συνολικά τα θύματα αυτού του πολέμου ξεπέρασαν τα 22 εκατομμύρια. Σε αυτό τον πόλεμο είχαν εμπλακεί σχεδόν όλες οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις, η Τουρκία και άλλα Ασιατικά κράτη με αποτέλεσμα μετά από τα χρόνια του πιο αιματηρού πολέμου να έχει αλλάξει η πολιτική γεωγραφία του κόσμου.
Στον πρώτο πόλεμο το 1914 τα αίτια πρέπει να αναζητηθούν στις οικονομικές συνθήκες της εποχής και κυρίως να αναγνωρίσουμε ότι ήταν η εποχή που γίνονταν το πέρασμα της οικονομίας των ισχυρών κρατών από την φεουδαρχία και το εμπόριο (μπαξίσι) στον καπιταλισμό. Οι επεκτατικές βλέψεις των διαφόρων κρατών για να διευρύνουν τα κράτη τους και να τα δυναμώσουν οικονομικά με τις προσαρτήσεις άλλων περιοχών αλλά και ο ακράτητος εθνικισμός, είχαν σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία ανταγωνισμών μεταξύ τους. Τα ερωτήματα για το ποιος προκάλεσε τις αυξανόμενες εχθροπραξίες, ποιος έφταιγε, ποιος ήταν κακός και ποιος ήταν καλός ήταν το φλέγον ερώτημα. Ο ιστός των συμμαχιών, ο συγκλονιστικός Τύπος, τα υποκείμενα οικονομικά συμφέροντα και ο λυσσασμένος εθνικισμός της εποχής τροφοδότησαν μια ατέρμονη περιστροφή στρατιωτικής κινητοποίησης πολεμικής και τελεσίγραφα που οδήγησαν αδυσώπητα σε πόλεμο κλίμακας που δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ πριν. Αλλά έπρεπε να βρεθεί μία κάποια αιτία πολέμου και αυτή η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν σε σύγκριση με την (ολική καταστροφή) ένα ασήμαντο γεγονός, η δολοφονία του αρχιδούκα Φραγκίσκου- Φερδινάνδου.
Στην παρούσα συγκυρία τα βαθύτερα αίτια είναι η επεκτατική πολιτική του καπιταλισμού και η αναζήτηση νέων μορφών πρώτων υλών στο πλούσιο υπέδαφος της Ουκρανίας. Αιτία ήταν η αντιπαράθεση του ΝΑΤΟ με την Ρωσία, η στρατηγική περικύκλωσης της Ρωσίας και η πολιτική των οικονομικά δυνατών κρατών της ΕΕ και των ΗΠΑ στην αναζήτηση νέων πηγών ενέργειας και πρώτων υλών και η επεκτατική πολιτική των Ιμπεριαλιστών σε κράτη της πρώην Σοβιετικής εξουσίας. Ήδη στον 21ο αιώνα βλέπουμε ότι ο καπιταλισμός έχει φτάσει στο σημείο κορεσμού και δεν μπορεί να συνεχίσει να εξελίσσεται. Το σχέδιο του είναι να εισχωρήσει σε καινούργιες αγορές και να εκμεταλλευτεί τις πρώτες ύλες που υπάρχουν εκεί. Τα πλάνα του είναι να επεκταθεί σε καινούργιες καταναλωτικές αγορές που θα προστεθούν στις ήδη υπάρχουσες για να δημιουργηθεί ένας μεγάλος καταναλωτικός πληθυσμός.
Ας δούμε τις ομοιότητες με τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο: Το 1914 η οικονομία των ισχυρών κρατών περνούσε σε νέες δομές της οικονομίας δηλαδή του καπιταλισμού. Στον πόλεμο της Ουκρανίας ο άγριος καπιταλισμός εξελίσσεται σε ιμπεριαλισμό. Στην εξέλιξη του αυτή παρασέρνει και άλλα μικρότερα κράτη και δημιουργεί πολέμους που είναι «η επέκταση της πολιτικής του με άλλα μέσα».
Την εποχή του Πρώτου πολέμου απέναντι στην τρέλα και ενάντια στην πολεμική υστερία, σύμφωνα με την αναφορά του Λένιν, μια «ετερόκλητη ομάδα σοσιαλιστών, ειρηνιστών και επαναστατικών μαρξιστών» συναντήθηκε το 1915 στο Zimmerwald της Ελβετίας για να αναλύσει την προδοσία του διεθνισμού από την αριστερά και να ενωθούν γύρω από μια αντιπολεμική στρατηγική.
Λίγο μετά το συνέδριο Zimmerwald, ο Λένιν έγραψε «τον Ιμπεριαλισμό, το υψηλότερο στάδιο του Καπιταλισμού, εκεί εξήγησε με σαφήνεια την εποχή κατά την οποία συνέβη ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Αυτή του η μελέτη βοηθάει στην κατανόηση του σημερινού πολέμου.
Στη σημερινή κατάσταση που βρισκόμαστε, η καπιταλιστική Ρωσία είναι το κράτος που έκανε την εισβολή στην Ουκρανία απαντώντας στις προκλήσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Η τάξη των ολιγαρχών της Ρωσίας έχει κάθε συμφέρον να διατηρήσει την εξουσία της, τα προνόμια και τον πλούτο που έχει αποκομίσει με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, όπως επίσης να εκμεταλλεύεται τον μόχθο της εργατικής τάξης της Ρωσίας και συνεχίζει το πλιάτσικο στον φυσικό πλούτο της χώρας, αυτόν που οι πολίτες της ΕΣΣΔ δημιούργησαν.
Καθώς αυξάνονταν οι εντάσεις στην Ευρώπη, τα κράτη επέλεξαν πλευρές και οι επιλογές τους δεν ήταν καθόλου δύσκολες. Το ΝΑΤΟ και η ΕΕ έχουν ήδη επιβάλει στις χώρες μέλη τους να δείξουν την αμέριστη συμπαράστασή τους στην Ουκρανία στον πόλεμο ενάντια στην Ρωσία. Με μία σειρά προπαγάνδες, όλα τα τύμπανα της «ενημέρωσης» χτυπούν στον ίδιο μονότονο ρυθμό λες και η πηγή που βγαίνουν είναι η ίδια. Έχουν επιβάλει επίσης ένα καθεστώς λογοκρισίας όπως ήταν επόμενο για να δώσουν την εντύπωση ότι οι λαοί των χωρών του ΝΑΤΟ συμφωνούν με την πολιτική τους. Στο ζήτημα των εξοπλισμών έχουν ζητήσει από τις χώρες μέλη του ΝΑΤΟ την αύξηση του εξοπλιστικού προϋπολογισμού τους το λιγότερο 2% του ΑΕΠ. Ο Ιμπεριαλισμός εξοπλίζεται συνέχεια.


Όπως αναμφίβολα θα επιβεβαίωνε ο Λένιν αν ζούσε σήμερα, ο πόλεμος στην Ουκρανία που ξεκίνησε η Ρωσία και τον εξακολουθεί, αποτελεί συνέχεια της σειράς θρασύτατα «ιμπεριαλιστικών» πολέμων με άλλα μέσα που χαρακτηρίζουν τον εικοστό πρώτο αιώνα. Οικονομικές κυρώσεις, πολέμους κατά της Κούβας, της Βενεζουέλας, του Ιράν και άλλων κρατών και «καυτούς» πολέμους στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Συρία και άλλα που αποτελούν στόχο των «μεγάλων δυνάμεων».
Η ρωσική κυβέρνηση, με τα δικά της συμφέροντα και τη διεστραμμένη αντι-λενινιστική και μεγάλη εθνικιστική ιδεολογία, ξεκίνησε μια βάναυση εισβολή, προκαλώντας τρομερό κόστος στην εργατική τάξη τόσο της Ουκρανίας όσο και της Ρωσίας. Αυτό είναι ένα αναμφισβήτητο γεγονός και κατάπτυστο.
Για τις ΗΠΑ, την πιο επίμονη «μεγάλη δύναμη» που πιέζει τη Ρωσία, διακυβεύονται:
(1) αγορές για τη στρατιωτική βιομηχανία: αντιαρματικά όπλα, όπλα αεράμυνας, F-35 και άλλες προηγμένες αγορές όπλων
(2) αγορών για την ενεργειακή βιομηχανία: ιδιαίτερα η εκρίζωση της βιομηχανίας φυσικού αερίου από τους αγωγούς χαμηλού κόστους της Ρωσίας έως τις εισαγωγές υδροηλεκτρικού φυσικού αερίου υψηλότερου κόστους, τα προϊόντα της αμερικανικής επανάστασης.
Ήδη, οι ΗΠΑ έχουν κερδίσει μαζικές αγορές όπλων για να αντικαταστήσουν τα όπλα που δώρισαν στην Ουκρανία άλλες υπερ-εθνικιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Τόσο η Γερμανία όσο και η Γαλλία έχουν δεσμευτεί για τεράστιες αυξήσεις στους αντίστοιχους στρατιωτικούς προϋπολογισμούς τους, οι οποίοι θα ενεργοποιήσουν περαιτέρω την αμερικανική πολεμική βιομηχανία (η Φινλανδία πιέζει τώρα να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ).
Η Γερμανία δεσμεύτηκε για έναν νέο, δαπανηρό τερματικό σταθμό Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου για την παραλαβή υγροποιημένου φυσικού αερίου στο μέλλον, απομακρύνοντας το φθηνότερο, αποδοτικότερο αέριο που διατίθεται από τη Ρωσία. Οι δυτικοευρωπαίοι σύμμαχοι των ΗΠΑ εκφοβίστηκαν ή εκβιάστηκαν για να παραμερίσουν τα δικά τους ιμπεριαλιστικά συμφέροντα για να συμμορφωθούν με τον πόλεμο που επιχείρησαν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και διώχθηκαν (ή αποσύρθηκαν) από τη Ρωσία. (MacDonald, Coca-Cola, Pepsi, 3M, Adidas) και πολλές άλλες ακόμα Αμερικάνικες εταιρείες.
Ο Λένιν «απέδειξε ότι ο πόλεμος του 1914-18 ήταν ιμπεριαλιστικός (δηλαδή, ένας προσαρτημένος, αρπακτικός, λεηλατικός πόλεμος) και από τις δύο πλευρές. Ήταν ένας πόλεμος για τη διαίρεση του κόσμου, για τη διχοτόμηση και το διαχωρισμό των αποικιών, τις «σφαίρες ενδιαφέροντος» του χρηματοοικονομικού κεφαλαίου κ.λπ.» [Πρόλογος του Λένιν στις γαλλικές και γερμανικές εκδόσεις του ιμπεριαλισμού].
Στην εποχή μας, ο θάνατος της Σοβιετικής Ένωσης, η λεγόμενη «παγκοσμιοποίηση», η ψευδής αντίληψη της παρακμής του έθνους-κράτους, το «τέλος της ιστορίας» και άλλες πραγματικές και φανταστικές αλλαγές στον παγκόσμιο καπιταλισμό θεωρήθηκαν από μια ανώριμη ή ευκαιριακή δυτική αριστερά για να σηματοδοτήσουν την ασχετοσύνη της σκέψης του Λένιν.


Αλλά το έθνος-κράτος δεν ήταν ποτέ πιο σχετικό από σήμερα. Ο μονοπωλιακός καπιταλισμός εξακολουθεί να κυριαρχεί στην παγκόσμια οικονομία, επεκτεινόμενος εκρηκτικά στον 21ο αιώνα που μαστίζεται από την κρίση. Το χρηματοοικονομικό κεφάλαιο δεν έχει γνωρίσει ποτέ τόσο την αποφασιστική επιρροή όσο και το μερίδιο των κερδών που απονείμει στις πιο προηγμένες καπιταλιστικές χώρες. Και ο διχασμός του κόσμου «ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις» είναι σήμερα πιο έντονος από οποιαδήποτε άλλη στιγμή από τη δεκαετία του 1950 και το τότε μεγάλης κλίμακας λαϊκό κίνημα για την απελευθέρωση από την κλασική αποικιοκρατία. Ο ιμπεριαλισμός του Λένιν δεν θα μπορούσε να είναι πιο κατάλληλος για την κατανόηση του σημερινού κόσμου.
Κατά συνέπεια, οι «ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι», όπως τους περιγράφει ο Λένιν, συμβαίνουν όλο και συχνότερα μετά τον θάνατο της Σοβιετικής Ένωσης.
Όπως σε όλους τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, όλοι οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, οι μεγάλοι χαμένοι είναι οι εργατικές τάξεις της Ουκρανίας και της Ρωσίας.
ΤΙΜΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ
ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

Η Οργάνωση Εθνικής Αντίστασης τιμά τον ξεσηκωμό του ηρωικού 1821.
Παίρνουμε μέρος στην παρέλαση στην Danforth Av. Στις 27 του Μάρτη
Ημέρα Κυριακή στις μία η ώρα.
Τόπος συνάντησης Danforth Av και Donlands Av.

Previous articleRoasted Beets With Greek Yogurt, Pistachios and Chives
Next articleΟυ ψευδομαρτυρήσεις…