Home DNA της Εβδομαδας (Ηλίας Κουτίνας) Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

353

Ω!, αλήθεια πόσο θα ήθελα να μην είχα ανοίξει καθόλου το κινητό μου το βράδυ του Σαββάτου. Ίσως τίποτα να μην είχε συμβεί και το επόμενο πρωί να ξημέρωνε μια συνηθισμένη Κυριακή. Μια Κυριακή με τον Σταύρο ανάμεσα μας. Να τηλεφωνιόμαστε και να λέμε τα δικά μας.

Δυστυχώς όμως το άνοιξα και η είδηση με κτύπησε σαν κεραυνός. Η φωτογραφία του χαμογελαστού αυτού παιδιού, στην ανάρτηση του Κώστα, με τίποτα δεν προμήνυε το θλιβερό νέο του θανάτου που την ακολουθούσε. Το μόνο που μπόρεσα να ψεlλίσω, ήταν ένα άψυχο και με έντονο τραυλισμό, “δεν είναι δυνατόν, δεν είναι αλήθεια”.

¨Αδερφέ, ο Σταύρος έφυγε”. ακούστηκε αδύνατη και πνιγμένη μέσα σε λυγμούς από την άλλη άκρη του τηλεφώνου, η φωνή του Κώστα. Το αρχικό μούδιασμα μετατράπηκε αμέσως σε θυμό. Γιατί και με ποιο δικαίωμα η ζωή αποφασίζει τόσο ψυχρά να πάρει από κοντά σου έναν νέο άνθρωπο που ποτέ δεν ζήτησε τίποτα για τον εαυτό του, αλλά που έδωσε τόσα πολλά σε όλους μας όλα αυτά τα χρόνια που είχαμε τη χαρά να τον έχουμε κοντά μας. Έναν άνθρωπο που τώρα ξεκίναγε τη καλύτερη φάση της ζωής του.

Ο Σταύρος ήταν ένας και μοναδικός. Αυτό που οι Λατίνοι ονόμαζαν sui generis. Όσοι από εμάς τον γνωρίσαμε και τον ζήσαμε στους κόλπους της Κοινότητος μπορούμε να το επιβεβαιώσουμε. Πανταχού παρών, όχι από καθήκον, αλλά από μια πηγαία προθυμία, εφοδιασμένος με έναν αστείρευτο ενθουσιασμό, και ένα χαμόγελο που πρόδιδε την παιδική του αθωότητα.

Ο Σταύρος δεν επεδίωξε ποτέ ρόλο πρωταγωνιστή. Ήταν όμως “οι πλάτες” στις οποίες στηριχτήκαμε πολλοί, είτε αυτό ήταν το Πολιτιστικό, το θέατρο Νεφέλη, το τμήμα Συλλόγων, η Παναγία, το τουρνουά γκολφ, και το κυνήγι των δωρεών. Για την μεγάλη αγάπη του, την Κοινότητα, ο Σταύρος δεν είχε ενδοιασμό να γίνει ακόμα και ζητιάνος. Φωτιά έβαζε στο τηλέφωνο του όταν άρχιζε την εκστρατεία συλλογής δωρεών. Κανείς δεν μπορούσε να του αρνηθεί.

Στο πάνθεον των εθελοντών της Ελληνικής Κοινότητας Τορόντο, ο Σταύρος Μενεγάκης παίρνει δικαιωματικά τον θρόνο. 

 Ένας αψεγάδιαστος άνθρωπος, ένας τέλειος σύζυγος, πατέρας, παππούς, αδερφός, φίλος, δεν είναι πια ανάμεσα μας. 

Πόνος και θυμός τα συναισθήματα μου.

Αντίο φίλε και αδερφέ, θα ζεις για πάντα στη μνήμη μας. 

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε υποδέχθηκε.