Home ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΠΟΙΑ ΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΜΑΣ

ΠΟΙΑ ΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΜΑΣ

461

ΚΥΡΙΑΚΗ 30 IOYNIΟΥ: Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

 «Παρακαλώ υμάς, μιμηταί μου γίνεσθε»

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ

(Α΄Κορ. 4: 9 -16)

Επιμέλεια Κατηχήτριας κας Κόμησσας Πολυδούλη 

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ, στη σημερινή αποστολική περικοπή, καλεί τους Κορινθίους και όλους τους πιστούς, είκοσι και πλέον αιώνων, να τον έχουν σαν πρότυπο και να τον μιμηθούν, διότι κι εκείνος είχε σαν δικό του πρότυπο τον Ιησού Χριστό.

Πριν όμως μιλήσουμε γι’ αυτό το μοναδικό πρότυπο, πρέπει να ρίξουμε μία ματιά στα σημερινά πρότυπα, που μυριάδες άνθρωποι μιμούνται και αντιγράφουν. Ποια τα πρότυπα της εποχής μας; Ποιους μιμούνται, νέοι και ώριμοι, σήμερα; Άλλοι μιμούνται τα αστέρια του κινηματογράφου και αντιγράφουν την αμαρτωλή ζωή τους. Τα παιδιά αντιγράφουν τους γονείς. Τ’ αγόρια αντιγράφουν τους πατέρες των και τα κορίτσια τις μητέρες των. Καπνίζουν οι πατέρες των, καπνίζουν και τα παιδιά. βάφουν τα νύχια των οι μητέρες των, τα βάφουν και τα κορίτσια των. Άλλοι άνθρωποι μιμούνται τους απατεώνες και τους καταχραστές και εφαρμόζουν πιστά τις παράνομες ενέργειές τους. Κι άλλοι ακολουθούν τους κήρυκες της αρνήσεως και τους υποστηρικτές της ασύδοτης ζωής. Και συμφωνούν με τα πρότυπά τους, ότι σήμερα δεν έχομε ανάγκη από τον Θεό και τις θείες Του εντολές, ότι σήμερα μπορούμε να ζούμε χωρίς ηθικές αρχές και φραγμούς.

Και το κατάντημα αυτού του «μιμητισμού» το ζούμε τόσο έντονα, στην εποχή μας. Έξαρση του κακού, της αμαρτίας. Έξαρση της εγκληματικότητος.

***

Πρέπει να το καταλάβουμε. Πρέπει να καρφώσουμε τη ματιά μας στο Πρότυπο και τελειωτή, στον Κύριο και Θεό μας, και στα ιερά πρότυπα, που είναι οι Άγιοι. Οι Άγιοι δεν είναι για να τους έχομε μόνο στις εικόνες. Δεν είναι μόνο για να τους ζωγραφίζουμε στους τοίχους των εκκλησιών μας. Δεν είναι μόνο για να τους τιμάμε και να τους ανάπτουμε κερί. Όχι μόνο γι’ αυτά. Οι άγιοι είναι κυρίως για να τους μιμούμεθα. «Μνήμη μάρτυρος, μίμησις μάρτυρος».

Και πάνω απ’ όλους τους αγίους και μάρτυρες, τον «πρώτο μετά τον Ένα», τον Παύλο τον Απόστολο. Αυτός μας λέει: «Παρακαλώ υμάς μιμηταί μου γίνεσθε». Και το γράφει αυτό ο μεγάλος Απόστολος, διότι υπάρχουν μερικοί, που, αν τους παρουσιάσεις το ύψος του Ευαγγελίου, αν τους μιλήσεις για το μεγαλείο της θείας διδασκαλίας, αν τους πεις για τις αρετές που καλούμαστε να πραγματοποιήσουμε στη ζωή μας, αμέσως σου απαντούν: Καλά είναι αυτά, αλλά ποιος τα εφαρμόζει; Αυτά είναι υψηλές θεωρίες, ανεφάρμοστες όμως στη ζωή…

Ανεφάρμοστο το Ευαγγέλιο; Ουτοπία ο Χριστιανισμός; Είναι δυνατόν ο Κύριος να παρέδωσε εντολές, που δεν εφαρμόζονται; Ο Ίδιος ο Κύριος, που τα θεϊκά του χείλη κήρυξαν τις αθάνατες Αλήθειες, ο ίδιος ο Κύριος πρώτος τις εφάρμοσε αυτές στη ζωή Του. Υπήρξε το αιώνιο Πρότυπο της αρετής, της αγάπης, της αγιότητος. Μα ίσως πάλι κάποιος πει: Ο Χριστός είναι Θεός, εγώ είμαι άνθρωπος και δεν μπορώ να εφαρμόσω το Ευαγγέλιο. Σ’ αυτούς απαντάει ο Απ. Παύλος, που ήταν άνθρωπος, κι όμως εφάρμοσε κατά γράμμα το ευαγγέλιο. Γι’ αυτό και λέει: «Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς καγώ Χριστού» (Α΄Κορινθ. 11,1). Ο Απ. Παύλος προβάλλει στα πνευματικά του παιδιά τη ζωή του για μίμηση, που δεν είναι παρά μίμηση Χριστού.

Μιμηταί του Αποστόλου Παύλου. Δυσκολοκατόρθωτη πορεία. Πορεία που θέλει πολύ αγώνα και προσπάθεια και μόχθο και κόπο. Θέλει πολύ αγώνα για να τον μιμηθούμε στη φλογερή του αγάπη, που ένοιωθε για τον Χριστό. Να Τον μιμηθούμε στην αυταπάρνηση και στην αυτοθυσία, στα βάσανα και στα μαρτύρια, που υπέμεινε για την πίστη του. Να τον μιμηθούμε στον ιεραποστολικό του ζήλο, στους κόπους που κατέβαλε για να διαδώσει τη θεία Αλήθεια στα πέρατα του τότε κόσμου.

***

Εδώ προβάλλει το χρέος όχι μόνον των εργατών του Ευαγγελίου, αλλά και όλων όσων ασκούν έργο αγωγής και καθοδηγήσεως ψυχών. Πρέπει προτίστως να ζουν προσεκτική ζωή, διότι αυτή περισσότερο και προ των λόγων θα διδάσκει και θα παραδειγματίζει. Οι λόγοι αποδεικνύονται κενοί και ανενέργητοι, αν δεν συνοδεύονται από αγωνιστική ζωή και συνεχή προσπάθεια βιώσεως των διδασκομένων αληθειών. Πολύ σωστά ελέχθη ότι οι λόγοι παρορμούν, αλλά μονάχα τα παραδείγματα εμπνέουν και ελκύουν. Το να ζητάς αυτό που εσύ πρώτος δεν εφαρμόζεις, γίνεσαι αφορμή εξασθενίσεως ή και περιφρονήσεως της αρετής, ενός ιδανικού, κάποιας αξίας. Στον κοπιαστικό δρόμο του καθήκοντος πρέπει να προπορεύεσαι και όχι απλώς να τον δείχνεις.

Αυτό ακριβώς, που έκανε ο απόστολος καλούμεθα κι εμείς να μιμηθούμε. Να μιμηθούμε την άγια ζωή του. Για να μπορέσουμε στο τέλος της ζωής μας να επαναλάβουμε τα λόγια του: «Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα. λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος».