Home Απόψεις Σαν να άνοιξε ένα πανάρχαιο βιβλίο

Σαν να άνοιξε ένα πανάρχαιο βιβλίο

511

Μέσα από τις εικόνες που ξεπροβάλουν ο νους ταξιδεύει και τα μάτια δεν χορταίνουν να βλέπουν τα τοπία και τα κτίρια με την παλιά τους αρχιτεκτονική διατηρώντας το παρελθόν. 

Αυτοί που με την πρώτη ευκαιρία μπορούν και ταξιδεύουν σε χώρες από άκρη σε άκρη της γης, είναι οι τυχεροί της ζωής και θα πρέπει να νιώσουν ευγνώμονες.

  Χώρες με πολιτιστική κληρονομιά που κουβαλάν ανά τους αιώνες  και φροντίζουν να παραμένει αναλλοίωτη με το πέρασμα του χρόνου. 

  Σήμερα, αν κάποιος δει τον πλανήτη μας από ψηλά, βλέπει μια ομοιόμορφη εικόνα κυρίως των μεγαλουπόλεων και όχι μόνο που σε θλίβει. Κυρίως στις μεγαλουπόλεις, που νομίζεις ότι όλες έχουν βγει με καρμπόν. Ακούμε να λένε με τόση περηφάνια για τα ψηλότερα κτίρια του κόσμου. Τι αλαζονεία, εκεί όπου ο άνθρωπος δείχνει τόσο μικρός και απροστάτευτος. 

  Υπάρχουν κράτη που η ιστορία τους ξεκινά πριν τριακόσια χρόνια  οπού η δυνατότητά τους στο να  αναδημιουργήσουν μια αρχιτεκτονική ομορφιά ήταν δύσκολη. Όπως οι άποικοι της Αμερικανικής ηπείρου, στην Ν. Αμερική που αποικήθηκε από τους Ισπανούς και Πορτογάλους οπού μετέφεραν την δική τους κουλτούρα και διατηρούν ακόμα και σήμερα την γραφικότητα στα  αρχιτεκτονικά κτίρια όπου κατόρθωσαν να τα διασώσουν και να γίνονται πόλος έλξης για την ιστορία τους, και για αυτούς που έζησαν μέσα.

    Ένα ταξίδι στη χώρα της Ευρώπης ακόμα και μέσα από την διαδρομή της τηλεόρασης μας αφήνει άφωνους με το πόσα τέτοια διατηρητέα κτίρια υπάρχουν από ανάκτορα, πλατείες, ιστορικά σημεία αναφοράς, οπού συγκεντρώνονταν από τους λόγιους μιας πόλης μέχρι και τον πιο απλό άνθρωπο. 

  Με αυτόν τον τρόπο μπορείς να δεις τις συνήθειες των καθημερινών ανθρώπων μέχρι και των βασιλιάδων τους. Ο χρόνος εκεί σταματά. 

  Όσα είχαν καταστραφεί από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο φρόντισαν σε πολλές πόλεις να τα επαναφέρουν στην αρχική τους κατάσταση. Λέγεται ότι η Νυρεμβέργη είχε ισοπεδωθεί από τους βομβαρδισμούς, όμως οι κάτοικοι αγαπούσαν την πόλη τους, οπού φρόντισαν να την ξανά  χτίσουν όπως ήταν. Οι παραδουνάβιες χώρες όπως η Ουγγαρία, οπού  η Βούδα και η Πέστη χωρίζεται από τον Δούναβη, έχουν μια παραμυθένια ομορφιά  που ο επισκέπτης είναι καθηλωμένος, εκστατικός.  Στην χώρα μας δυστυχώς είναι πολύ λίγα τα κλασικά κτίρια που σώζονται κυρίως στην Αθήνα οπού το μάτι του ανθρώπου έχει χορτάσει τσιμέντο σε μια πόλη που έχει χωρητικότητα για δύο εκατομμύρια και κατοικούν πέντε. 

  Ευτυχώς σε αρκετά νησιά μας διατηρείται ακόμη αυτή η γραφικότητα των παλιών κτιρίων και κλασικών σπιτιών όπως στην Λέσβο, που ευτυχώς δεν πρόλαβαν να γίνουν όλα πολυκατοικίες.

Τα Επτάνησα είναι αυτά που κρατούν το χρώμα τους, την γραφικότητα από τους αποικιοκράτες οπού άφηναν το δικό τους αποτύπωμα αρχιτεκτονικής.

  Αν μπορούσε το κράτος να αξιοποιούσε ότι ακόμα έχει μείνει σαν ιστορικό μνημείο, δεν θα είχαμε να ζηλέψουμε τίποτα από τους ξένους που μας επισκέπτονται. Ένα καλό παράδειγμα για την πόλη της Αθήνας θα ήταν ο χώρος στο Τατόι, η αναπαλαίωση, τα εκθέματα που υπάρχουν ακόμα, είναι ένας πόλος έλξης και αξιοποίησης, πέρα από κάθε προκατάληψη. Ένα από τα λίγα αυτά παραδείγματα, είναι το σπίτι της Μπουμπουλίνας στις Σπέτσες που πρόβαλε τις μέρες αυτές η τηλεόραση, οπού ευτυχώς σώθηκε με την παρέμβαση του Υπουργείου πολιτισμού, αφού ήταν ερείπιο και γεμάτο με θησαυρούς της εποχής, αλλά και με έντονη την παρουσία της γυναίκας που έζησε μέσα. Όλα είχαν την θέση τους στο σπίτι όπως και στην καρδιά μας.