Home Απόψεις Τα θερινά τα Σινεμά

Τα θερινά τα Σινεμά

533

Απ’ την γενιά των γονιών μας μέχρι τη δική μας, ως τα 20-30 χρόνια μας, είχαμε μάθει τα καλοκαίρια να απολαμβάνουμε το θερινό σινεμά τις νύχτες. Νύχτες, που μέχρι τώρα για πολλούς έμειναν ανεξίτηλες μέσα στο μυαλό των ανθρώπων, και ας χάθηκαν οριστικά.

 Στην εμφάνιση της τηλεόρασης, ο κινηματογράφος πέρασε και αυτός την κρίση του. Ο κόσμος προτιμούσε να μείνει στο σπίτι για να απολαύσει τα έργα του.

 Με τα χρόνια που πέρασαν κορέστηκε αυτή η επιθυμία, κατάλαβε ότι η τηλεόραση μας έκλεινε όχι μόνο στα σπίτια μας αλλά και στους εαυτούς μας, αφού δεν υπήρχε επικοινωνία. Τα θερινά σινεμαδάκια επανήλθαν κάποια εποχή γιατί τί πιο ωραίο να απολαμβάνεις ένα έργο κάτω από το φως του φεγγαριού, τριγυρισμένος από αγιόκλημα και γιασεμιά, που πολλές φορές σκέπαζαν τους γύρω τοίχους. 

 Ευκαιρία δε, έβρισκαν και πολλοί από τα μπαλκόνια τους, αν το σινεμά ήταν στην πόλη μέσα, να απολαμβάνουν το έργο λαθραία. Πολλές φορές το δάπεδο ήταν στρωμένο με χαλίκια και οι καρέκλες ήταν πλαστικές. Δεν μας ένοιαζε η πολυτέλεια, μας ενδιέφερε να περνάμε καλά. 

 Σε άλλες χώρες ήταν drive in  που έβλεπαν το έργο μέσα από τα αυτοκίνητά τους. Τα βλέπουμε σε παλιά αμερικάνικα έργα, καμία σχέση με το δικό μας θερινό σινεμά, που ίσως και αυτό είναι επινόηση του Έλληνα και μπορεί να μην υπάρχει σε άλλες χώρες. Τώρα τη θέση τους πήραν τα σινεμά που η οροφή τους ανοίγει ή υπάρχει το aircondition ακόμα και η τρισδιάστατη οθόνη. 

 Η τηλεόραση ακόμα προβάλλει τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο και σήμερα μας φαίνεται αστείο το περιεχόμενό τους. Τότε ο κόσμος ήταν απλός και οι γνώσεις περιορισμένες που δεν παρατηρούσαν την προχειρότητα του έργου, αλλά έβλεπαν για να βλέπουν και όχι για να προβληματιστούν. Φυσικά, πάντα υπήρχε και το ηθικό δίδαγμα στο τέλος, όπου πάντα θριάμβευε το καλό και η τιμιότητα. 

 Κατά το τέλος του καλοκαιριού, πάντα, κρατούσαμε μια ζακέτα στο χέρι γιατί άρχιζαν τα μελτέμια.

 Στην πόλη μας υπάρχει μια μικρή χαρά γιατί ο δήμος φρόντισε να προσφέρει δωρεάν προβολή όλο το καλοκαίρι στην αυλή ενός παλιού αρχοντικού. Οι φίλοι του θερινού σινεμά είναι σταθεροί, καθώς και τα έργα επιλεγμένα και δεν παραλείπουν να γεμίζουν το χώρο δύο φορές την εβδομάδα. 

 Τριγυρισμένος ο χώρος από δέντρα απ’ το παλιό αρχοντικό να δεσπόζει και από την αύρα της θάλασσας που είναι δίπλα, δε μπορεί ο θεατής παρά να νιώσει χαρά και συγκίνηση. Λίγα καθίσματα, μια τεράστια οθόνη και ταξιδεύεις στον κόσμο του θεάματος κάτω από τα αστέρια.