Home Editorials Τα στερνά να τιμούν τα πρώτα

Τα στερνά να τιμούν τα πρώτα

1147

Τορόντο, 30/10/16
Κύριε διευθυντά, κύριοι της Συντακτικής Επιτροπής. Πρόσφατα σας είχα στείλει μια επιστολή και σας ευχαριστούσα όλους και τον καθένα ξεχωριστά που κατά καιρούς δημοσιεύσατε τα κείμενά μου στην εφημερίδα σας “Ελληνικός Τύπος” και σας υποσχέθηκα πως θα συνεχίσω να την διαβάζω όσο είμαι εν ζωή.  Σας είχα στείλει ενα κείμενο προς καταχώριση από την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου και δυστυχώς μέχρι σήμερα δεν έχει δημοσιευθεί, το γιατί δεν το γνωρίζω. Πριν δυο εβδομάδες περίπου έλαβα ένα τηλεφώνημα από μια συντροφιά απομάχων της Εθνικής Αντίστασης που ήθελαν να πάρουν την άδειά μου για να βάλουν το όνομά μου στην επιστολή που θα έστελναν στην εφημερίδα σας δίνοντας συγχαρητήρια στον κ. Τάσο Θεοδωρίδη για το άρθρο του στην εφημερίδα σας με τίτλο “Το Εθνι-
κό Απελευθερωτικό Μέτωπο και η σημασία του για τους ομογενείς. Με τη Σημαία επάνω στο βράχο της Ακρόπολης που ήταν γραμμένα επάνω σε αυτή ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ και κάτω από τη σημαία ο  Ήλιος με τα τρία γράμματα του Αγώνα: Ε.Α.Μ. Και τι ήταν και τι ήθελε το Ε.Α.Μ. έκδοση 30/9/16. Τους απάντησα ΝΑΙ να συμπεριληφθεί στη συντροφιά των απομάχων και το δικό μου όνομα. Το  έγραψαν και το έστειλαν χειρόγραφα για να το καταχωρίσετε. Δυστυχώς μέχρι σήμερα δεν έχει δημοσιευθεί. Χθες μου έστειλαν αντίγραφο της επιστολής τους με τα αρχικά των ονομάτων της συντροφιάς εν συνόλω 12. Όπως μου είπαν εαν χρειασθεί  να πληρώσουν τη δημοσίευση. Νομίζοντας οτι το κείμενο επειδή ήταν χειρόγραφο ίσως να ήταν η αιτία που δεν το δημοσιεύσατε και με παρακάλεσαν να το γράψω στο κομπιούτερ και να σας το στείλω με εμαιλ και να το καταχωρήσετε όπως έχει.
Όπως σας έγραφα και στην τελευταία μου επιστολή θα συνεχίσω να διαβάζω την Εφημερίδα
και αυτό κάνω. Το άρθρο αυτό το διάβασα και ‘γω  και με γύρισε πάρα πολλά χρόνια πίσω. Στα ΑΕΤΟΠΟΥΛΑ, στην ΕΠΟΝ, στο Ε.Α.Μ. ΕΛΑΣ στο ΕΛΑΝ και στη συνέχεια στο Δημοκρατικό Στρατό  Ελλάδας (Δ.Σ.Ε.) 1946-1949 που αντιστάθηκε στους Νεοαποικιοκράτες και στα ντόπια όργανά τους και έπεσαν μέχρι τον τελευταίο. Τους απομείναντες τους τέλειωσαν τα εκτελεστικά αποσπάσματα. Όπως π.χ. στη Τρίπολη από τον Απρίλη του 1949 μέχρι το τέλος του χρόνου εκτελέστηκαν 660 μαχητές του Δ.Σ. Π (Πελοποννήσου), πολλοί από τους οποίους είχαν πολεμήσει στον Αλαβανικό πόλεμο και στην Εθνική Αντίσταση κατά των κατακτητών 1941/1944 και από το 1946-1949 πολέμησαν τους Νεοαποικιοκράτες Αγγλοαμερικάνους. Στο χώρο των εκτελέσεων στη Τρίπολη φύτεψαν πευκάκια τα οποία μεγάλωσαν από το  χώμα που είχε ποτίσει από το αίμα των Αγωνιστών.  Θέλω και εγω προσωπικά να ειπώ ενα μεγάλο
ΕΥΓΕ στον κ. Τάσο Θεοδωρίδη γιατί με το άρθρο του αυτό χτυπά το καρφί ακριβώς στο κεφάλι παρόλο που δεν είναι εκείνης της Γενιάς.   Συγχαρητήρια. Δεν είναι μόνον αυτό το άρθρο,
αλλά και τα επόμενα δυο. Το ενα στην έκδοση της 21ης Οκτώβρη 2016 με κύριο άρθρο “Από το ‘Ουστ απο δω βρομιάρηδες’ στο ‘καλωσήλθατε συνάνθρωποι’ μια ανάσα δρόμος. Το δεύτερο άρθρο στην έκδοση της 28ης Οκτώβρη 2016 με κύριο θέμα: “Με ποιό δικαίωμα, σκέψεις με αφορμή την πρώτη επίσημη αναγνώριση της Απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης από τον Εφεδρικό Ε.Λ.Α.Σ την 30η Οκτωβρίου 1944.
Τέτοιου είδους ιστορικά γεγονότα θα πρέπει να γράφονται για να γνωρίζουν οι νέες γενιές την πάλη του Λαού μας κατά των επιδρομέων Φασιστών. Δυστυχώς όμως όλες οι ξενοκίνητες μεταπολεμικές κυβερνήσεις έθαψαν συνειδητά τον Αγώνα του Λαού μας 1941-1949 που δυστυχώς συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία
Με εκτίμηση Νικήτας Γεωργακόπουλος.

——————————————————————————————————————————————————-ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ
ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ ΤΟΡΟΝΤΟ
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΚΥΡΙΕ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ
Σ’ευχαριστούμε από καρδιάς για τα ολόσωστα και θαρραλέα γραφόμενά σου, σχετικά με το
Πανελλήνιο Πατριωτικό Κίνημα Ε.Α.Μ. Πάνω στο ακριβοδίκαιο άρθρο της διευθύντριας του
Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών “ΕΛΛ. ΤΥΠΟΣ, 30/9/16, Σελ. 7 ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ”
Σ’ευχαριστούμε ειλικρινά για λογαριασμό πολλών συμπατριωτών. Καιρός να μάθουν οι
νεοέλληνες επιτέλους την αληθινή ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.
Ίσως να δουν πιο καθαρά σαν βγουν απ’ τα σκοτάδια. Στη Δύση δε Φωτίζει.
Ίσως κατανοήσουν τελικά πως η κρίση (παρακμή) κακοδαιμονία τελικά στη Πατρίδα μας δεν είναι τωρινή, άρχισε η γάγγραινα από το 1944 και οφείλεται στα σάπια θεμέλια ενός αρρωστη-
μένου, κίβδηλου και αντιλαϊκού οικοδομήματος που χτίστηκε καταναγκαστικά πάνω  στις πλάτες ενός περήφανου, πολύπαθου Λαού και ποτίστηκε από το αίμα των αθώων παιδιών του. Χτίστηκε ενα ξενοκίνητο και πάντα ανασφαλές Κράτος  που κυνήγησε άδικα, κακοποίησε (έθαψε) απάνθρωπα κι έδιωξε άσπλαχνα τους πιο τίμιους αγωνιστές της Λευτεριάς, τους πιο καλούς πολίτες, τους αληθινούς πατριώτες, αντί να τιμωρήσει τους ξενόδουλους προδότες και τους μαυραγορίτες (σημερινούς δανειστές) όπως έπρεπε να είχε κάνει. Αντί αυτού γέμισαν τις φυλακές και τα νησιά με εξόριστους Αγωνιστές, που πολλοί από αυτούς πέθαναν στον τόπο εξορίας τους.  Εκτός αυτού, έστειλαν χιλιάδες στο εκτελεστικό
απόσπασμα.  Τα κόκκαλα των μαχητών που έπεσαν για την απελευθέρωση της Πατρίδας μας από τους Ναζί θα τρίζουν από οργή. Το ξενοκίνητο Κράτος δεν έκανε αυτό που έπρεπε και το πληρώνουμε τώρα βαρύτατα.  Εμείς, μια συντροφιά απομάχων κι όλοι πάνω από τα ογδόντα (80) θλιβόμαστε, τα εγγόνια  μας σκεφτόμαστε, στα παιδιά μας στρεφόμαστε.  Εμείς τα παιδιά της κατοχής και τα νιάτα του πολέμου είμαστε ακόμα ζωντανοί. Θυμόμαστε, βουρκώσαμε. Ν’ασαι καλά αδελφέ μας. Είμαστε ακόμα ζωντανοί, θυμόμαστε, πονάμε,  η χώρα έκλαψε πολύ, το Κράτος; Δεν θυμούμα-στε… Πετούσαμε. Αετόπουλα της εποχής εκείνης τώρα Αετοί χωρίς φτερά στον κάμπο της οδύνης. Νάσαι καλά λεβέντη μας με κρύσταλλο γραφίδα, εξήγησες ξεκάθαρα το ΕΠΟΣ στην ΠΑΤΡΙΔΑ.
Δεν ξέρει ο κόσμος Τάσο μου και δεν καταλαβαίνει γιατί η ρίζα του κακού δεν χάνεται, δεν
βγαίνει αν δεν ξυπνήσει ο Λαός από την μαύρη πλάνη να μάθει, να συλλογιστεί: Ποιός έκανε
Αντίσταση; Και τι πρέπει να κάνει να ζήσει πια σαν Άνθρωπος, να βγεί απ’ τη Χοάνη του Φασι-
σμού, του Ναζισμού κι Αγγλοαμερικάνοι…
Μ’ εκτίμηση και μεγάλο πόνο για λογαριασμό των Απομάχων.
Ν.Γ. Β.Α
Δ.Χ. Γ.Κ
Κ.Δ. Κ.Κ.
Γ.Λ. Χ.Π.
Ν.Κ. Ι.Υ.
Κ.Β. Α.Μ.
Δεν είμαστε μόνο οι δώδεκα (12) αλλά και αρκετοί άλλοι κάτοικοι του Τορόντο

——————————————————————————————————————————————————

Ανοιχτή επιστολή προς τους περήφανους,  Αιώνιους Αγωνιστές της Τιμής μας.

Αγαπημένοι μου Ήρωες της Εθν. Αντίστασης
Θα ήθελα να γνωρίζω το πλήρες όνομα του καθενός σας, αν και υποψιάζομαι πολλούς από σας που σας έχω γνωρίσει κατά καιρούς. Η επιστολή σας με χαροποίησε αλλά και μου προξένησε τη δέουσα θλίψη. Με χαροποίησε διότι δείχνει πως κάτι μπορώ να προσφέρω και γω σε όσους έχουν δώσει τα πάντα για τα ιδανικά τους. Λύπη γιατί ακόμη και σήμερα, επιλέγετε να  είστε “ανώνυμοι” ή με “αρχικά” τη στιγμή που οι κιοτήδες, οι δοσίλογοι και οι προδότες έχουν τρανταχτά ονόματα που τα γνωρίζουμε όλοι και θα τα γνωρίζουν γεννεές επί γενεών στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτε- ρικό.
Θα μπορούσε να είναι κάποιος από τους παππούδες μου ανάμεσά σας, αλλά βλέπετε κάποια “κοράκια” πρόλαβαν να τους κόψουν φέτες και τους δυο, να τους “στουμπώσουν” σε τσουβάλια που τα παράτησαν αιμόφυρτα, πριν λαλήσει ο πετεινός, στα κατώφλια των δυο γιαγιάδων μου, αφήνοντας τη μια με 7 ορφανά και την άλλη με δυο. Η “αμαρτία” τους; Ήθελαν και αυτοί όπως εσείς μια λεύτερη πατρίδα, χωρίς ξενόδουλα αφεντικά και πρόθυμα τσιράκια. Τους “έφαγαν” όμως αυτά τα τσιράκια, που ήταν και συγγενείς τους, όπως πρόσφατα ανακάλυψα. Ίσως όμως αν ζούσαν οι δυο παπούδες που συνειδητά έδωσαν τα νιάτα, τη περιουσία και τη ζωή τους στον αγώνα για τη λευτεριά της Ελλάδας απ’ τ’αποχτηνωμένα φασιστοειδή δίποδα του ‘44, να  μην είχα χαράξει τη δική μου πορεία και να με αγνοούσατε εσείς σήμερα. Ίσως να είχα βολευτεί και ‘γω πίσω απ’ την “επίσημη” διαστροφή της ιστορίας που  έχουν γράψει οι δοσίλογοι και οι κιοτήδες και σχεδόν έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν ανιστόρητους και ανίκανους να κρίνουν “πολίτες” που δήθεν βρίσκουν “μπερδεμένη” τη μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδας  που ξεπηδά από όλες τις “χαραμάδες” της ζωής μας, συμπεριλαμβανομένων και των δικών σας ιστοριών.
Και σας ρωτώ: Πόσο μπερδεμένος μπορεί να είναι  ένας ξεκάθαρος λόγος, όπως ο χαιρετισμός του Άρη  το ‘42 στη Δομνίστα, όπου με δυο λόγια “ξεπέταξε”  την ιστορία των τελευταίων 150 χρόνων της Ελλάδας;  Σας ομολογώ, πως όταν τον διάβασα, πριν 20 περίπου
χρόνια, υποψιάστηκα πως ο,τι μαθαίναμε στο σχολείο  ήταν αρλούμπες. Όταν πριν μερικά χρόνια τον ξαναδιάβασα, νόμιζα πως τον ήξερα απ’ έξω, πως μιλούσε προφητικά για το σήμερα, για τη ξενόδουλη Ελλάδα, τη καταχρεωμένη με τα τόσο πρόθυμα υποστατικά,
τις ορντινάτσες των ξένων. Μεταφέρω εδώ λοιπόν την  αρχή του, και διαβάστε το με τη δέουσα κατάνυξη:
“ Γειά σας αδέρφια. Παιδιά της Ελλάδας μας είμαστε όλοι κι όλοι μαζί πρέπει να πολεμήσουμε για να  διώξουμε απ’ το τόπο μας τον ξένο κατακτητή…Δέν υπάρχει τούτη την ώρα κράτος ελληνικό. Το παλιό  κράτος τό’ χουν τώρα στα χέρια τους Φρατέλλοι και Ούνοι. Το κουβέρνο που φτιάξανε μερικοί που δεν  ‘νομάζουν μήτε θεό μήτε πατρίδα, κι ας καμώνονται τους θρήσκους και τους πατριώτες, οι κατακτητές το διαφεντεύουν. Αυτοί κάνουν κουμάντο με τα τσιράκια τους. Τίποτα καλό δεν έχουμε να περιμένουμε απ’ αυτούς. Το βιος σας θα σας το παίρνουν και τη ζωή σας θα βασανίζουν. Διάτες τους θα εκτελούν και οι χωροφυλάκοι….Ελάτε όλοι μαζί να τσακίσουμε τον τύραννο κατακτητή. Ώσπου να τον μαζέψει ο λύκος κι η αλεπού, να πάρει πόδι από την ιερή τούτη γη, κι αφέντης μόνος σ’αυτήν να μείνει ο ίδιος ο ελληνικός λαός…” Άρης Βελουχιώτης, σελ. 191, “Ο  αδελφός μου ο Άρης”, Μπάμπης Κλάρας, εκδόσεις
ΚΨΜ, Αθήνα 2015.

Με το “λυχνάρι” της δικής μου εμπειρίας από την πείρα μου διδάσκοντας σύγχρονα ελληνόπουλα, θυμήθηκα πώς αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα τα δικά μας τα παιδιά, όταν έρθουν αντιμέτωπα με την αλήθεια που είναι πικρή: Απλά, εφευρίσκουν ένα ψέμμα και επιμένουν να πιστεύουν σ’αυτό ό,τι και να τους παρουσιάσεις, όσο και να τους αποδείξεις το αντίθετο.  Ακριβώς έτσι αντέδρασε και το παρακράτος μετά τη Κατοχή, οι ένοχοι πολιτικοί που είχαν δραπετεύσει στην Αίγυπτο και όλος ο δοσίλογος κόσμος που είχε υποδεχθεί με “χαρά” τους Ναζί και τους Ιταλούς Φασίστες στην Ελλάδα ενώ μετά την  απελευθέρωση φλέρταραν όλοι αυτοί με τους Αγγλοαμερικάνους διεκδικώντας το κενό που άφηναν οι (παλιοί) κατακτητές φεύγοντας. Το παρακάτω απόσπασμα είναι ενδεικτικό της εποχής, έχει σκληρές περιγραφές (όπως αρμόζει στην αλήθεια) και αποδεικνύει πώς οι παρακρατικοί ξέθαβαν πτώματα, τα ακρωτηρίαζαν για να τα παρουσιάσουν σαν “έκτροπα” που τέλεσε  το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, παρά τη διεθνή κατακραυγή από μια σοκαρισμένη κοινή γνώμη που είχε καταλάβει τι μακάβρια σκηνοθεσία “μαγειρευόταν” στην Ελλάδα. Σφίξτε το στομάχι σας και
διαβάστε:
Στην εποχή μας είναι κοινός τόπος οι μέθοδοι χειραγώγησης της κοινής γνώμης ακόμη κι αν παρουσιάζονται φωτογραφίες ή τηλεοπτικές εικόνες είναι πολύ πιθανό να μην αντιστοιχούν σε πραγματικά γεγονότα. Τότε όμως μια τέτοια  επιχείρηση παραπλάνησης ήταν πρωτόγνωρη, για αυτό έγινε αμέσως πιστευτή και έκανε βαθιά εντύπωση. Στα Δεκεμβριανά, εκτός από τους νεκρούς των συγκρούσεων υπήρξαν και χιλιάδες θύματα των αγριοτήτων που διεπράχθησαν εκατέρωθεν. Σκοτώθηκαν αθώοι από βόμβες, ρουκέτες και αδέσποτες σφαίρες, συνελήφθησαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν άνθρωποι, που τους βάραιναν μόνο υποψίες, έγιναν αντεκδικήσεις και ξεκαθαρίσματα πολιτικών και προσωπικών διαφορών.
 Στη κυβερνητική πλευρά, οι αφιονισμένοι χωροφύλακες και ταγματασφαλίτες εκτελούν εν ψυχρώ τους ελασίτες που αιχμαλωτίζονται ή τους ύποπτους που συλλαμβάνουν μπροστά  
στα αδιάφορα μάτια των Άγγλων. Εισβάλλουν στα νοσοκομεία και εξολοθρεύουν μέχρις ενός τους τραυματίες ελασίτες. Μαζικές εκτελέσεις πολιτών και μαχητών γίνονται στα Παλιά Ανάκτορα και στον Εθνικό Κήπο. Από όπου αποσύρεται ο ΕΛΑΣ “στους τομείς που εκκενώνει, Βρετανοί, χωροφύλακες, αστυνομικοί και Εθνοφυλακή κανουν μαζικές συλλήψεις  
και συνοπτικές εκτελέσεις”

(Κέδρος)

Οι Άγγλοι δεν υστερούν … σε βαρβαρότητα. Για παράδειγμα , όλοι ξέρουν τι έγινε στο νοσοκομείο “Σωτηρία” που πήρε φωτιά: “Οι φυματικοί βγαίνουν ανεμίζοντας τα σεντόνια τους για λευκές σημαίες, αλλά οι Άγγλοι που δεν καταλαβαίνουν απ’ αυτά τους θερίζουν σαν πράσα”. (Χουλιάρας)

Βέβαια αυτά καλύφθηκαν από την κυβέρνηση και τους Άγγλους εμπειρογνώμονες. Το θέμα τους ήταν οι άλλοι, οι στασιαστές,  τα εγκλήματα εκείνων έπρεπε να διογκωθούν και να προβληθούν…. Περισσότεροι από 1.500 ελασίτες σκοτώθηκαν στις μάχες και θάφτηκαν πρόχειρα, αλλά ούτε ένας τάφος αντάρτη δεν “ανακαλύφθηκε”. Λογαριάστηκαν κι αυτοί στους “σφαγιασθέντες” από τον ΕΛΑΣ.
Όμως αυτό δεν ήταν αρκετό. Οι μεγάλοι αριθμοί θυμάτων δημιουργούν εντύπωση αλλά  
χρειάζεται κατι πιο εντυπωσιακό κάτι που να συγκλονίσει την ελληνική και διεθνή κοινή  γνώμη. Κεντρική ιδέα της εκστρατείας θα γίνει η μακάβρια “πτωματολογία”. Κατά τη διάρκεια των μαχών το Α’ Νεκροταφείο ήταν πεδίο μάχης,  γιαυτό περίπου 2500 νεκροί είτε από φυσικό είτε από βίαιο θάνατο, αριστεροί και δεξιοί, ενταφιάζονται στον Εθνικό Κήπο, όπου ποτέ δεν πλησίασε ο ΕΛΑΣ. Τις νύχτες συνεργεία ξεθάβουν από τον Εθνικό Κήπο πτώματα δεξιών και αριστερών και με φορτηγά τα μεταφέρουν σε επιλεγμεα σημεία. Εκεί άλλα φρικιαστικά συνεργεία πιάνουν δουλειά: “Κατεργάζονται τους νεκρούς τεμαχίζουν τα άψυχα σώματα  
και “στήνουν” τα θύματα των κόκκινων βασανιστών. Ένας κουβάς με βγαλμένα μάτια βγαί-
νει από τούτο το εφιαλτικό εργαστήριο. Την επομένη, φωτογραφίζεται και σχολιάζεται από τον διεθνή τύπο”.

(Eudes).

Ο βρετανός στρατιωτικός Kolin Right επιβεβαιώνει το ανοσιούργημα: “Άνθρωποι που πέθαναν από φυσικό θάνατο ξεθάφτηκαν. Τους έκοψαν μύτες και αυτιά, τους έβγαλαν τα μάτια, τους ξερίζωσαν τα γεννητικά όργανα. Ύστερα τους παρουσίαζαν σαν πτώματα θυμάτων του ΕΛΑΣ. Παρουσιάστηκαν άτομα που δήλωσαν ενόρκως ότι έγινε σύληση των τάφων των συγγενών τους.

(Richter)
 

Οι κάτοικοι της Αθήνας τρέχουν παντού για τους δικούς τους. Ψάχνουν συγγενείς και φίλους. Σε μια γυναίκα δείχνουν τον άντρα της στο νεκροτομείο, πλάι στα άλλα πτώματα με  τη μαύρη τρύπα από σφαίρα στον κρόταφο. Όμως δεν της επιτρέπουν ακόμη να τον πάρει. Τη μεθεπομένη την ειδοποιούν από την Αστυνομία πως ο άντρας της βρέθηκε. Την οδηγούν σε ένα άλλο πρόχειρο νεκροτομείο, “όπου της ξεσκεπάζουν ένα πτώμα φριχτά ξεσκισμένο και κομματιασμένο. Αφού υποστεί αυτό το θέαμα διαμαρτύρεται. Δηλώνει πως αναγνώρισε το πτώμα του άντρα της δύο μέρες νωρίτερα και πως ήταν ανέπαφο. Οι αντεροβγάλτες έχουν τόσο φόρτο εργασίας που δεν τους μένει καιρός να ξεχωρίζουν και να βάζουν στην  
πάντα τ’αναγνωρισμένα πτώματα.

(Eudes).

Το γκραν γκινιόλ ετοιμάστηκε, ήρθε στις 22 Ιανουαρίου από  τη Μεγάλη Βρετανία η κατάλληλη επιτροπή υπό τον σερ Ουόλτερ Σίτριν να ερευνήσει τις καταγγελίες για εγκλήματα του  
ΕΑΜ. Ο Άγγλος σερ δεν κουράστηκε πολύ για να “ανακαλύψει” τους αιμοβόρους δολοφόνους. Τον οδήγησαν στο Περιστέρι, όπου είχαν μεταφερθεί τα πτώματα από άλλες περιο-
χές σε ομαδικούς τάφους αφού προηγουμένως είχαν υποστεί  τη φρικιαστική επεξεργασία διαμελισμού για να τραβηχτούν οι απαραίτητες φωτογραφίες.  
 Η έκθεση Σίτριν θα κάνει το γύρο του κόσμου. Στη Μεγάλη Βρετανία, στις ΗΠΑ, στον Καναδά κ.α. οι δημοκρατικοί πολίτες σαστίζουν. Τα χάνουν μπρος στις φωτογραφίες του ζόφου που τους σερβίρουν και μεταστρέφονται ή σιωπούν. “Η ‘καπηλεία πτωμάτων’ που έγινε μετά την αποχώρηση του ΕΛΑΣ από την Αθήνα προκαλεί την αγανάκτηση καθε τίμιου ανθρώπου. Η αστυνομική σκηνοθεσία της εκταφής ακρωτηριασμένων πτωμάτων ανθρώπων που είχαν πε-
θάνει πολύ φυσιολογικά και είχαν ταφεί απολύτως αρτιμελείς  αλλού από εκεί όπου έγινε η “εκταφή” τους […] είναι πράγματα πασίγνωστα κι αποτελούν σήμερα κοινή συνείδηση”(Λεονταρίτης).
 Στην Ελλάδα ξεκινάει μια τεράστια αντιεαμική καμπάνια  που θα συντηρηθεί επί δεκα-
ετίες με όλα τα δυνατά μέσα.  
…..έπρεπε να πειστούν όλοι  οτι το ζήτημα δεν ήταν πολιτικό, δεν πολέμησαν Έλληνες εναντίον Ελλήνων αλλά  ήταν μάχη του “καλού” με το  “κακό”. Οι νικημένοι αντίπαλοι ήταν τα “τέρατα” και οι νικητές οι “καλοί”.. Σε πλήρη εφαρμογή το παλιό βρετανικό προπαγανδιστικό δόγμα: Ο στόχος είναι να εμφανιστεί ο εχθρός όσο πιο τερατώδης γίνεται ώστε να μπορούμε να του στερήσουμε τα  δικαιώματα ως ανθρώπινης  ύπαρξης.
 Αλλα επειδή οι ΟΠΛΑτζήδες (ομάδες περιφρούρησης του ΕΑΜ που έκαναν αδιακρίτως εκκαθαρίσεις) ήσαν εγκληματίες και οχι ηλίθιοι είναι πολύ δύσκολο να δεχθεί κάποιος σήμερα ότι κάθονταν να βγάζουν κουβάδες μάτια, να κόβουν και να μαζεύουν μύτες και αυτιά,  
γλώσσες και γεννητικά όργανα. Μόνο όποιος έχει χειροπιαστό, άμεσα εξαργυρώσιμο όφελος μπορεί να το κάνει: και οι ΟΠΛΑτζήδες δεν είχαν κανέναν λόγο να αφήσουν πίσω τους τέτοια εγκληματικά πειστήρια ως όπλο στους αντιπάλους τους. Επί των διαμελισμένων πτω-
μάτων χτίστηκαν πολιτικές καριέρες και τρανταχτές περιουσίες.
(σελ. 661-662)

Και σας ρωτώ, αν έχετε συνέλθει από αυτό το απέραντα θλιβερό κείμενο. Ποιός έχων σώας τας φρένας δεν θα αναρρωτηθεί “ΓΙΑΤΙ”, τέτοια προπαγάνδα, γιατί τέτοια ψέμματα και εξαπάτηση, γιατί τέτοια καραγκιοζλίκια; Και στήσαμε τη μεταπολεμική μας “αξιοπρέπεια” στη
ΛΗΘΗ. Γιατί είναι πολύ βολικό να ξεχνά κανείς, ειδικά όταν είναι ο Θύτης. Αλλά και
εσείς, τα θύματα, γιατί σιωπήσατε; Φτάνει πια η σιωπή, σας λέμε εμείς, τα παιδιά σας,  τα εγγόνια σας. Το ΚΕΦΑΛΙ  ΨΗΛΑ.

Δεν μπορείς όμως να εξαφανίσεις τη ζωή, τους ήρωες. Σας έχουν βάλει στο περιθώριο της ιστορίας σκόπιμα, με πάρα πολύ καλά μελετημένη δολοπλοκία. Πώς μπορείς να αλλάξεις την πραγματικότητα, την ιστορία; Μα επαναλαμβάνοντας το ψέμμα και αν δεν υπάρχει, το δημιουργείς. Αυτή είναι και η νεώτερη ιστορία της Ελλάδας που μας πλασάρουν, και που  μέρος της ζωντανό ακόμη, ΕΥΤΥΧΩΣ, είστε και εσείς. Και όσο δεν το καταλαβαίνουν τα παιδιά και τα εγγόνια σας, κακό του κεφαλιού τους.  Το γεγονός παραμένει, πως είστε τα παλληκάρια και οι λεβέντισσες του ΕΑΜ-ΕΛΛΑΣ με αναφορές κατ’ ευθείαν στους Κολοκοτρώνη, Καραϊσκάκη, Ανδρούτσο, Μπουμπουλίνα και  τόσους άλλους αγέρωχους Επαναστάτες, αλλά κατά τη γνώμη των δολοπλόκων θυτών, αξίζετε μόνο όταν θα είστε παρελθόν.
Τότε θα είστε και ακίνδυνοι.  Με αυτό το πλευρό όμως  να κοιμούνται όλοι τους.
Η νεα γενιά έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια μια επίπονη μελέτη, αξιοποιώντας όλα τα στοιχεία με επιστήμονες ακαδημαϊκούς, με φιλόπονους φοιτητές και φοιτήτριες, με αγωνιστές δημο-
σιογράφους, που όλοι μαζί συντονισμένα δουλεύουν στο ίδιο θέμα, λες και υποσυνείδητα το αδικοχυμένο αίμα τους οδηγεί σ’αυτό: Να αποκατασταθεί επί τέλους η κρυμμένη και παραγκωνισμένη (παραχαραγμένη θα έλεγα) ιστορία της Ελλάδας μας, όχι των βολεμένων και των “λαμόγιων” αλλά των αγωνιζόμενων, των αγέρωχων παλληκαριών και λεβεντισσών  που αντιστάθηκαν, που αντιστέκονται. Και αυτό διότι όλοι έχουν καταλάβει πως χωρίς ιστορία (γνήσια και σωστά τεκμηριωμένη) δεν υπάρχει ατομική και κοινωνική ταυτότητα. (Δεν ανα-
φέρω “εθνική” ταυτότητα διότι έχει παρεξηγηθεί όσο καμία άλλη λέξη στη γλώσσα μας).
Ποιά ταυτότητα να έχει λοιπόν ο ψεύτης, ο δοσίλογος, ο κοτζαμπάσης, ο κιοτής, ο προδό-
της και ποιά είναι η θέση του στην ελληνική ιστορία αν δεν υπάρχετε εσείς; Μα φυσικά
του “πατριώτη”. Καταλαβαίνετε πως εσείς με την παρουσία σας τους “χαλάτε τη μανέστρα” μόνο όταν εσείς λείπετε μπορούν αυτοί να είναι οι “πατριώτες”. Γι’αυτό λοιπόν,  όταν δεν υπάρχετε πουθενά στην ιστορία, (και δεν υπήρχατε ως τώρα διότι στην Ελλάδα σας“ εξαφάνισαν” εντέχνως, ενώ στο εξωτερικό σας “έβαλαν” στο περιθώριο βολικά) δεν αποδεικνύονται και τα δικά τους εγκλήματα. Είναι αυτό που λέμε, πιο πολύτιμος νεκρός παρά ζωντανός.  Ευτυχώς όμως, για μας, αξίζετε τα πάντα διότι σε σας οφείλουμε τα πάντα. Την ιδι-
αίτερη ταυτότητά μας, του αγωνιστή που δεν συμβιβάζεται στην αδικία και την αρπαγή. Του συντρόφου που πάντα νοιάζεται για το δίκαιο και την ισονομία για τους συμπολίτες του. Του σταθερού, ηθικού πολίτη που κρατά το λόγο του και τιμά την υπόσχεσή του. Του αγωνιστή που
θα δώσει τα πάντα για να μείνουν αμαγάριστα τα κόκκαλα  των προγόνων του. Και με τον
αγώνα που κάνει ο καθένας μας, απ’ το μετερίζι του προσπαθεί να τιμήσει και τη δική  σας συμβολή, και όλων όσων έδωσαν τα πάντα για να είμαστε εμείς σήμερα εδώ και να  έχουμε το μυαλό και τη κρίση να βλέπουμε ξεκάθαρα τί αδικία σας επιφύλασσαν οι λίγοι, για τους οποίους χύσατε το αίμα σας.
Κλείνοντας, δεν θα ήθελα να ευχαριστείτε εμένα ή την εφημερίδα για κάτι που είναι
Χρέος. Ίσα ίσα, εμείς θα πρέπει να σας ευχαριστήσουμε που προσδίδετε στη νεώτερη  γενιά, που δεν είχε την ευκαιρία να πολεμήσει για τη λευτεριά αυτής της Πικρής Πατρίδας, την ταυτότητα και τη περηφάνεια του να είναι κανείς Έλληνας. Εμείς σας ευχαριστούμε, και σας ευχόμαστε μακροημέρευση με υγεία για να μπορούμε να αντλούμε δύναμη απ’ την ύστατη θυσία  σας. Έχουμε τη ζωντανή ιστορία δίπλα μας και δεν θα θέλαμε να την απαρνηθούμε για
δεύτερη φορά, αν υποθέσουμε πως την πρώτη φορά “συναινέσαμε” με την αδράνειά μας
στην εξαφάνισή σας απ’ την ιστορία.
Καλή Πατρίδα Σύντροφοι!
Τάσος Θεοδωρίδης Τορόντο,
20 Γενάρη 2017