Home DNA της Εβδομαδας (Ηλίας Κουτίνας) Το ειδησεογραφικό DNA της εβδομάδας

Το ειδησεογραφικό DNA της εβδομάδας

148

Περί Αγιάς Σοφιάς και Ερντογάν

Πριν ξεκινήσουμε να πάρουμε τη Πόλη καλό θα είναι αναφερθούμε σε κάποια δεδομένα και αριθμούς

Σήμερα η Τουρκία έχει πληθυσμό 84,5 εκ, κι η Ελλάδα 10.5! Με βάση τις προβλέψεις του ΟΗΕ μετά από δέκα χρόνια η Ελλάδα θα έχει 9.9 εκ. κι η Τουρκία σχεδόν 90! Μετά από είκοσι χρόνια οι αριθμοί θα είναι ακόμη μικρότεροι και μεγαλύτεροι αντιστοίχως. Αν μάλιστα κάνουμε άλμα αιώνα, το 2100  εμείς θα είμαστε 6 εκατομμύρια κι οι Τούρκοι περισσότεροι από 100!

Θέλετε ακόμη να πάμε να πάρουμε τη Πόλη;

Για πολλούς, Κωνσταντινούπολη δεν σημαίνει παρά Αγία Σοφία. Χιλιάδες άνθρωποι δεν ξέ­ρουν τίποτε για τα υπέροχα τείχη της πό­λης, ούτε σχημάτισαν ποτέ μια νοερή ει­κόνα από το Βόσπορο, κι όμως το όνομα του ξακουσμένου ναού της τους είναι οι­κείο. Ακόμα και για εκείνους που δεν τη γνωρίζουν παρά ελάχιστα, η Αγία Σοφία ταυτίζεται με ό,τι πιο μεγαλειώδες, πιο δοξασμένο, πιο ιστορικό και πιο ιερό υπάρχει μέσα στα επιτεύγματα της Ορθόδοξης χρι­στιανικής αρχιτεκτονικής.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Δεν μας ενδιαφέρει η Πόλη και η γεωστρατηγική της σημασία. Η Αγιά Σοφιά μας ενδιαφέρει. Αν μας τη χάριζε ο Ερντογάν να την κάναμε και πάλι ναό θα είμασταν τρισευτυχισμένοι. Θα ξεχνάγαμε και αυτήν ακόμη τη γενοκτονία των αδελφών μας Ποντίων!

Που μυαλό όμως ο Ερντογάν.

Η σημερινή Τουρκία του Ρ.Τ. Ερντογάν, των παντουρκιστών και των φανατικών ισλαμιστών  επιδιώκουν μόνο μετά μανίας την νεκρανάσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η βιασύνη του  Ερντογάν να πραγματοποιήσει τα νέο-οθωμανικά οράματα  επιχειρείται με απόλυτη περιφρόνηση σε κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, την επιθετική επιβολή στρατιωτικής ισχύος με ταυτόχρονη αξιοποίηση «νομιμοφάνειας» και διπλωματικών μέσων, σε συνδυασμό με μια ασταμάτητη ρητορική Γκαιμπελικής προπαγάνδας ικανής να μετατρέψει το απόλυτο φως της ημέρας, σε απόλυτο σκοτάδι της νύχτας.

Όλα αυτά όμως (και πολλά άλλα) οδηγούν σε αδιέξοδα και συσσωρεύουν έντονη δυσαρέσκεια, τεράστιες οικονομικές υποχρεώσεις που κάποια στιγμή θα πάψουν να καλύπτονται από την «γενναιοδωρία» του Κατάρ και στρατιωτική αδυναμία υποστήριξης των νέων «κατακτήσεων» που φαινομενικά επιτυγχάνονται. Η τουρκική Οικονομία καταρρέει. Πόσο άραγε θα αντέξει ακόμη ο νέος Σουλτάνος;

Στις μέρες μας η Τουρκίατου Ερντογάν έχει δημιουργήσει τόσες πολλές εστίες αναταραχής και προβλημάτων, ώστε η απόλυτη εξουσία του  μέσα στην Τουρκία και η δια της βίας άμεση επιβολή των φαντασιώσεων του σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο, βρίσκονται σε πραγματικό κίνδυνο. Η απόφαση μετατροπής του Ναού της Αγίας του Θεού Σοφίας σε τέμενος αποτελεί την πιο τρανή απόδειξη της απελπιστικής κατάστασης στην οποία έχει οδηγήσει την Τουρκία.

Ας είμαστε ρεαλιστές.

Η Μεσόγειος κινδυνεύει να αποτελέσει το επόμενο πεδίο μια ανεξέλεγκτης πολεμικής σύγκρουσης. Το «βαθύ κράτος» της Τουρκίας, με το δόγμα της «γαλάζιας πατρίδας», ορέγεται θαλάσσιες ζώνες στο Αιγαίο, μερίδιο των υδρογονανθράκων της ανατολικής Μεσογείου και επιδιώκει να παίξει κυρίαρχο ρόλο στον αραβικό κόσμο, αλλά και ρυθμιστικό ρόλο στα Βαλκάνια.  Δεν περιορίζεται μόνο σε επίπεδο ρητορικής αλλά προχωράει και σε πράξεις (Τουρκολυβικό μνημόνιο, εργαλειοποίηση μεταναστευτικού, γεωτρήσεις στη κυπριακή ΑΟΖ κλπ). 

Η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, αποτελεί μέρος της στρατηγικής της, με σκοπό να προσεταιριστεί το φανατικό ισλαμιστικό στοιχείο του αραβικού κόσμου και να καρπωθεί όλη τη δυσαρέσκεια που αυτός τρέφει προς το δυτικό πολιτισμό. Απαρνείται το δόγμα της κοσμικής Τουρκίας, που με μεγάλη προσπάθεια έχτισε ο Κεμάλ, και στοχεύει να παίξει ηγεμονικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή.

Το χτύπημα του Ερντογάν στη Αγία Σοφία, είναι ένα μήνυμα και μια αποστροφή στο πολιτισμένο χριστιανικό κόσμο. Ταυτόχρονα δείχνει μια στροφή στις μουσουλμανικές δοξασίες, έχοντας σας βασικό στόχο την εδραίωση ενός στρατηγικού ρόλου της Τουρκίας και ενός ηγετικού παίκτη, που θέλει να εκφράσει το σύνολο του μουσουλμανικού κόσμου.

Η απόφαση του Τούρκου προέδρου για την Αγια-Σοφιά ξεκαθαρίζει το τοπίο. 

Ο Ερντογάν ονειρεύεται να γίνει η Τουρκία το παγκόσμιο κέντρο των Σουνιτών Μουσουλμάνων. Ονειρεύεται επίσης να γίνει ο απελευθερωτής της Παλαιστίνης, της Ιερουσαλήμ, να έχει προτεκτοράτο τη Λιβύη στη Βόρεια Αφρική. Ονειρεύεται να έχει δικά του και να ελέγχει τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής μα κι όσα βρεθούν στο Αιγαίο ή στην Ανατολική Μεσόγειο.

Εμείς ανησυχούμε. Με το δίκιο μας και σωστά. Μα εμείς για όλες αυτές τις επιδιώξεις της Τουρκίας είμαστε ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Οι μεγάλοι της γης και της περιοχής πρέπει να ανησυχούν περισσότερο. Αυτοί που φραστικά καταδικάζουν αλλά ουσιαστικά έχουν τεράστια συμφέροντα εντός της Τουρκίας, με πρώτους τους Γερμανούς και τους Αμερικανούς.

Η αλήθεια όμως είναι ότι η κατάσταση με την Τουρκία μπερδεύεται όλο και περισσότερο. Κι η λύση δεν είναι οι προφητείες του Παϊσιου ή άλλου ρασοφόρου, ούτε καν  το …ξανθό γένος. Που ούτως ή άλλως γύρισε την πλάτη στην Αγιά Σοφιά. Μεγάλη πληγή για την Ελλάδα η Ρωσία στο διάβα της Ιστορίας, και κάποια στιγμή θα πρέπει οι ιστορικοί να πουν τα πράγματα με το όνομα τους.

 Είναι σχεδόν μαθηματικά βέβαιο ότι με τους Τούρκους κάποια στιγμή θα βρεθούμε στο ίδιο τραπέζι. Δεν είναι ακόμη γνωστό αν θα είμαστε μόνοι μας όπως έγινε στη συνάντηση Ερντογάν – Τσίπρα, που ποτέ δεν μάθαμε τι συζήτησαν. Δεν είναι ακόμη γνωστό καν με ποιες συνθήκες θα είναι αυτή η συνάντηση. Με συνθήκες φυσιολογικές, έστω και μεγάλη έντασης, ή με συνθήκες ματωμένες;

Εκείνο που μάλλον είναι βέβαιο  είναι πως όταν βρεθούμε με τους Τούρκους στο ίδιο τραπέζι πρέπει να  είμαστε κι εμείς ισχυροί. Για να είμαστε ισχυροί πρέπει να έχουμε οικοδομημένες δυνατές διεθνείς σχέσεις κι οι Τούρκοι να έχουν χάσει διεθνή ερείσματα. Σε αυτόν τουλάχιστον τον τομέα είναι ευχής έργον που έχουμε κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας και όχι κάποιους ανόητους αριστερούς που δεν θα έκρυβαν το αντι-δυτικό μένος τους.

Με άλλα λόγια , δεν πρέπει να γίνει ότι και το 1922 που από τη λαχτάρα μας να γίνουμε εμείς  οι μεγάλοι της περιοχής και να πάρουμε πίσω ότι μας ανήκε, γίναμε ουρές των τότε ισχυρών, νομίσαμε ότι είμαστε αήττητοι και πανίσχυροι κι όταν μας άδειασαν, γιατί οι Δυτικοί δεν μπόρεσαν ποτέ να καταλάβουν τη μανία μας με την κόκκινη Μηλιά, πνιγήκαμε στο δικό μας αίμα….

 Ίσως, (και θα ήταν ευχής έργον), στη δική μας θέση του 1922 να βρίσκεται τώρα η Τουρκία. Νομίζει ότι είναι πανίσχυρη, και ως εκ τούτου της έχει ανοίξει η όρεξη, αλλά το κυριότερο να πιστεύει ότι μπορεί να παίζει εσαεί  με την ανοχή  των μεγάλων.