Home Community News Το Πολυτεχνείο είναι Επίκαιρο

Το Πολυτεχνείο είναι Επίκαιρο

378

Γράφει ο Πλάτων Ρούτης

46 Χρόνια πέρασαν από τότε που ο χρόνος πάγωσε πάνω από την πύλη του Πολυτεχνείου. Το σιδερόφραχτο τανκ της δικτατορίας έπεφτε  επάνω στην πύλη που την στόλιζαν τα παιδιά της εξέγερσης. «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» ήταν στα χείλη όλων και η φράση έμεινε στη μέση, και την πήρε ο αέρας και την μετέφερε σε όλη την Ελλάδα αλλά και πέρα από τα σύνορά της. Σου σφίγγεται η καρδιά και ένας κόμπος σου αναβαίνει μέσα από το στήθος σου βλέποντας παιδιά εικοσάρηδες είμαστε τότε όλοι  μπροστά στα τανκς την χούντας. Δεν τους πτοούσε τίποτα, άοπλα παιδιά μπρος στα  σιδερένια φρούρια της δικτατορίας. Ήταν 17 του Νοέμβρη 1973. Μέσα στους χώρους του Πολυτεχνείου ζούσε η ελεύθερη Αθήνα, η ελεύθερη Ελλάδα. Ο χώρος έσφυζε από ζωή με την οργανωμένη δράση των φοιτητών. Κάποιος στο τυπογραφείο και ένας άλλος στον πολύγραφο που έφτιαξαν μόνοι τους οι φοιτητές έγραφε τις προκηρύξεις.

Έξω από το Πολυτεχνείο ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται. Στην αρχή μερικές εκατοντάδες, μετά χιλιάδες λαού πλημμύρισε τους δρόμους γύρω από το πολυτεχνείο. Οι εργάτες που σχολούσαν από την βάρδια κατέβαιναν μαζικά στον χώρο έξω από το πολυτεχνείο. Από τα Μέγαρα ξεκινούσε ο κόσμος να κατεβαίνει στην Αθήνα για συμπαράσταση, στο Αιγάλεω ξεκίνησαν δυο συγκεντρώσεις και καλούσαν τον κόσμο να ενωθεί μαζί τους. Όσο περνούσαν οι ώρες χιλιάδες κόσμου είχαν μαζευτεί έξω από την πύλη του Πολυτεχνείου και τους γύρο χώρους. Τα συνθήματα «Κάτω η Χούντα και Δημοκρατία» γέμιζαν την ατμόσφαιρα και τώρα είχαν ενωθεί με τους πολιορκημένους φοιτητές. Είχε αρχίσει ένας διάλογος συνθημάτων των μέσα με τους έξω.

Η αλληλουχία των εικόνων και των συνθημάτων οδηγούσαν σε ένα πρωτοφανές κρεσέντο αντίστασης και διαμαρτυρίας που δεν έχει υπάρξει τα τελευταία χρόνια που τα πλάκωνε η σκλαβιά και η τρομοκρατία της Χούντας.

Αυτά και άλλα προκάλεσαν τον τρόμο στους κρατούντες και μετρώντας το έχω τους πήραν την απόφαση και έκαναν την αποκοτιά και με την φωτιά και το σίδερο που είχαν στα χέρια τους διέταξαν τα τανκ και τον στρατό με τις μαύρες κάννες να κατέβει να πνίξει την εξέγερση των άοπλων παιδιών που το μόνο όπλο που είχαν ήταν ένα σταυρουδάκι κάτω από το πουκάμισο του ήλιου. «Ο καθείς και τα όπλα του», που λέει και ο ποιητής. (Οδυσσέας Ελύτης)

Τα τανκς περισσότερα από 25 έφτασαν σα να έπρεπε να κατακτήσουν ένα οχυρωμένο κάστρο και όχι ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα γεμάτο από παιδιά που φώναζαν για λευτεριά. Ήρθαν κυλώντας αργά σχεδόν τα μεσάνυχτα. Ένα τεράστιο γκρίζο τέρας στάθηκε ακριβώς μπροστά στην πόρτα του Πολυτεχνείου. Από το άνοιγμα εμφανίστηκε ένας αξιωματικός με ένα όπλο στα χέρια. Οι φοιτητές ικέτευσαν το στρατό να μη χρησιμοποιήσει βία και να μη τους χτυπήσει. «Είμαστε άοπλοι, είμαστε άοπλοι, αδέλφια μας στρατιώτες, πως είναι δυνατόν να σκοτώσετε τ’αδέλφια σας».

Το τανκ κοντοστάθηκε γύρισε την κάννη του ανάποδα και άρχισε να κάνει προς τα πίσω.

Νομίζαμε ότι πήρε διαταγή να αποχωρήσει. Ξαφνικά ο εκκωφαντικός θόρυβος από τις μηχανές του έσκισε τον αέρα, πήρε φόρα και σαν άγριο θηρίο έπεσε πάνω στην πόρτα. Η κόλαση της θηριωδίας θα πρέπει να είναι τόσο αθώα μπροστά σε αυτό το θέαμα. Τα παιδιά να πέφτουν κάτω από την πύλη και να υπάρχει ένας πανικός. Οι φοιτητές καλούσαν απελπισμένα από τα μεγάφωνα για ιατρική βοήθεια και ασθενοφόρα.

Οι φωνές των πληγωμένων ακούγονται να σκίζουν τον χρόνο άφθαρτες για να μην υπάρξει η λήθη που μας θέλουν κάποιοι να ξεχάσουμε τους αγώνες του λαού μας.

«Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγη ώρα και θερίσανε πλήθος τα θηρία».

Η ενέργεια αυτή του τανκ μπορεί να γκρέμισε την πύλη του πολυτεχνείου, δεν μπόρεσε όμως να γκρεμίσει τη θέληση της συντριπτικής πλειονότητας του Ελληνισμού να βάλει τέλος στην καταπίεση, να διώξει τη χούντα. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου έχει σημαδέψει το χρόνο. Είναι η ζώσα μνήμη που αντιστέκεται στη φθορά του χρόνου και σε κάθε μορφή εξουσίας. Το Πολυτεχνείο έχει υπάρξει αληθινά και ότι είναι αληθινό δεν γίνεται να χαθεί, θα το βρούνε μπροστά τους όσοι δεν έχουν μνήμη και γνώση. Είναι σταθμός ανεφοδιασμού για την συνέχεια. Οι νέοι μπορούν να συνεχίσουν από εκεί που δεν μπορέσαμε να φτάσουμε εμείς.

Τα γεγονότα της εξέγερσης του πολυτεχνείου που αποτέλεσαν τομή στην νεότερη πολιτική ιστορία, ήταν η αρχή του τέλους της χούντας του Παπαδόπουλου ο οποίος για να αντιμετωπίσει την λαϊκή δυσαρέσκεια και αγανάκτηση έκανε ανοίγματα σε διάφορα πολιτικά κέντρα της αστικής τάξης της Ελλάδας με το σχέδιο της “φιλελευθεροποίησης” του καθεστώτος. Σε αυτό επιδίωξε την εγκαθίδρυση των πολιτικών ελευθεριών και συσπείρωσε τα πιο συντηρητικά στοιχεία της αστικής τάξης.  Το γεγονός αυτό και με την παρέμβαση του υπουργού των εξωτερικών των ΗΠΑ Κίσιντζερ που για δικά τους συμφέροντα εν μέσω της πετρελαϊκής κρίσης και για το άνοιγμα στις Αραβικές χώρες έφερε στο πολιτικό προσκήνιο έναν άλλον στυγνό δικτάτορα τον αρχηγό της ΕΣΑ Δημήτρη Ιωαννίδη.

Η έλλειψη πολιτικής υποστήριξης στον Ιωαννιδη από τις αστικές πολιτικές δυνάμεις στη χώρα και με την υπόδειξη των ΗΠΑ θα οδηγήσουν τον Ιωαννίδη στην άμεση στρατιωτική επέμβαση στην Κύπρο με σκοπό την αντικατάσταση του εκλεγμένου προέδρου Μακάριου με τον Ν. Σαμψών έναν νέο επίδοξο δικτάτορα ελεγχόμενο από την Αθήνα.

Αυτή η ενέργεια του Ιωαννίδη που ακολούθησε το πραξικόπημα ενάντια του Μακάριου είχε σαν αποτέλεσμα την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο και την κατοχή σχεδόν το ήμισυ του νησιού.  Οι συνέπειες της Τουρκικής εισβολής και κατοχής της Κύπρου και η μη υποστήριξη από της στρατιωτικές δυνάμεις της Ελλάδας στην υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας δημιούργησε σύγχυση στον αστικό πολιτικό χώρο στην Ελλάδα. Κατά συνέπεια δημιουργήθηκε στην αστική τάξη η ανάγκη ανάδειξης ενός νέου πολιτικού κέντρου που να συμπυκνώνει την ενότητα της κρατικής εξουσίας και να εξασφαλίζει την αναπαραγωγή της. Αυτό δεν μπορούσε να είναι άλλο από τη συγκρότηση μίας  κοινοβουλευτικής κυβέρνησης. Η αστική τάξη ήταν αναγκασμένη να αποδεχθεί το τέλος των δομών άσκησης της εξουσίας που ήταν ο στρατός . Μ’ άλλα λόγια, το βιομηχανικό, εμπορικό και εφοπλιστικό κεφάλαιο αντιλήφθηκε ότι δε μπορούσε πια να αποδέχεται το Στρατό ως τον κατ’ εξοχήν πολιτικό της φορέα. Η όξυνση της διεθνούς οικονομικής κρίσης και η ένταση των κοινωνικών αγώνων ανάγκασε την εξαρτημένη στα ξένα κέντρα εξουσίας αστική τάξη να αναδιαμορφώσει το πολιτικό πλαίσιο στην Ελλάδα και να επιλέξει την λύση Καραμανλή ενός πολιτικού αντικομουνιστή αλλά και αντιμοναρχικού.

Ο Κ. Καραμανλής αποτελούσε την εγγύηση για μία ήπια και μετριοπαθή κοινοβουλευτική μεταρρύθμιση, η οποία θα σταθεροποιούσε και δεν θα διακύβευε τα συμφέροντα της αστικής τάξης και συνολικά του συνασπισμού εξουσίας.  Ο ερχομός του Καραμανλή στην Ελλάδα έφερε δομικές αλλαγές στο Πολιτικό σύστημα. Καταργήθηκε η μοναρχία, ακυρώθηκε ο ρόλος του στρατού σαν τον ρυθμιστή των πολιτικών εξελίξεων στη χώρα, νομιμοποίηση των αριστερών κομμάτων και οικονομικές παροχές και προνόμια στη αστική τάξη.

Τα οράματα της εξέγερσης του πολυτεχνείου τα έλλιωσαν οι ερπύστριες του Αμερικάνικης κατασκευής άρματος. Τα συνθήματα <έξω το ΝΑΤΟ και οι Αμερικάνοι>  καταλάγιασαν στην αρχή και μετά ξεχάστηκαν για να ακουστούν και πάλι από κάποιους άλλους τώρα συνειδητοποιημένους αγωνιστές και εργάτες που νιώθουν στο πετσί τους την οικονομική και πολιτική καταπίεση των καιρών μας. Οι κοινωνικοί αγώνες συνεχίζονται και τα συνθήματα είναι τα ίδια όπως των φοιτητών και εργατών της εξέγερσης του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του 1973 και θα συνεχίσουν να είναι επίκαιρα μέχρι να πάρουν τα όνειρα των παιδιών εκδίκηση