Home Community News Το dna της εβδομάδας

Το dna της εβδομάδας

183

7 ΙΟΥΛΙΟΥ: Η ΝΕΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

Οι εκλογές της 7ης Ιουλίου αποτελούν την πρώτη εκλογική αναμέτρηση (εδώ και 10 χρόνια) που εξέπεμψε το μήνυμα μιας κανονικότητας.

Κανονικότητα γιατί μετά από 10 χρόνια έχουμε αυτοδύναμη κυβέρνηση. Κανονικότητα γιατί μετά από 10 χρόνια το ποσοστό του δικομματισμού ξεπέρασε καθαρά το 70%. Η μεν ΝΔ πήρε προ-μνημονιακό ποσοστό (40%) και ο ΣΥΡΙΖΑ το θαλερό 31,5%. Μάλιστα η λογική λέει πως η άνυδρη εκλογικά τετραετία θα εκθρέψει κι άλλο το δικομματισμό.

Η ΝΔ έπιασε ταβάνι και η κεντροαριστερή παράταξη άλλαξε οριστικά χέρια. Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έγινε ακόμη παράταξη. Θα γίνει αν απαρνηθεί την ταυτότητά του ως μονολιθικό αριστερό κόμμα. Για να επιβιώσει πρέπει να κάνει αυτό που έκανε μεταδικτατορικά το ΠΑΣΟΚ. Να απορροφήσει και να εξορθολογήσει την αριστερή ρητορική. Η ψήφος ήταν δεσμευτική ως προς τη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ. Αν δεν προσαρμοστεί η κεντροαριστερά θα διαλυθει στα εξ ων συνετέθει.

Από την άλλη ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατέστη κυρίαρχος, όχι μόνο γιατί πήρε αυτοδυναμία. Ενδυναμώθηκε κυρίως γιατί οι συνεχείς επιθέσεις που υπέστη, του πίστωσαν προσωπικά τη νίκη. Αυτές τις εκλογές τις κέρδισε ο Κυριάκος και η ομάδα του, όχι απλά η ΝΔ. Ο “Κούλης” γιγαντώθηκε και έγινε Κυριάκος. Αρχικώς υποτιμήθηκε, αλλά τελικώς πήρε τη μοναδική ευκαιρία. Τη δυνατότητα να μεθερμηνεύσει το εκλογικό μήνυμα. Την ευκαιρία αυτή ο Κυριάκος την άρπαξε σαν έτοιμος από καιρό. Σχημάτισε καλή κυβέρνηση με τεχνοκράτες υφυπουργούς και εμφύσησε την αίσθηση του κατεπείγοντος. Μάλιστα έκανε και ακομπλεξάριστα πολιτικά ανοίγματα. Τον διευκόλυνε βέβαια ότι ο πήχης ήταν χαμηλά.

Το έργο του όμως είναι δύσκολο. Και μάλιστα δυσκολότερο από όσο φαίνεται. Η πραγματικότητα παραμένει ζοφερή και δεν πρέπει να τη συσκοτίσει. Δεν πρέπει να πέσει στην παγίδα της παιδικής πολιτικής ασθένειας, της υπεραπλούστευσης. Πρέπει να λειτουργήσει με στόχο τη διαστολή του πολιτικού χρόνου για να πετύχει. Η εμπιστοσύνη του δόθηκε υπό όρους. Η κατάχρηση της εμπιστοσύνης αυτής, μπορεί να τροφοδοτήσει το φαινόμενο του επιθετικού λαϊκισμού. Λαϊκισμού που τόσο ακριβά πλήρωσε η χώρα.

Η εκ νέου απονομιμοποίηση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας καραδοκεί. Το πρόβλημα δεν ξεπεράστηκε. Ούτε το παλιό ηττήθηκε. Θα δώσει τη μάχη του. Κρίσιμες μάζες δεν έχουν πειστεί ότι οι ζωές τους και οι περιουσίες τους είναι ασφαλείς. Η αποδυνάμωση της μεσαίας τάξης είναι ακόμη εδώ. Όπως και το θεσμικό πρόβλημα της χώρας. Ο ενάρετος κύκλος παραμένει ζητούμενο. Έχουμε ακόμη καιρό για να συνειδητοποιηθεί ότι η κρίση έφερε το μνημόνιο και όχι το αντίθετο. Η κοινωνία δεν έχει μπει ακόμη σε φάση αναστοχασμού και αυτογνωσίας.

Οι προκλήσεις για την κυβέρνηση και τη χώρα παραμένουν. Πέρα από την σωρευτική ύφεση 25%, χάσαμε και την ανάπτυξη που είχε η Ευρωζώνη τα 10 αυτά χρόνια. Συνεπώς η ύφεση –και ως απόκλιση από την Ευρωζώνη- είναι οξύτερη. Κάποτε μιλούσαμε για σύγκλιση. Στη διευρυμένη Ευρώπη που έρχεται, τα Βαλκάνια ίσως προορίζονται για φτωχή γειτονιά. Η Ευρώπη θα φύγει μπροστά με αυτούς που μπορούν. Το «Βαλκάνιοι και φτωχοί» εντός Ευρωζώνης δεν μας ταιριάζει. Η πραγματική πρόκληση παραμένει μπροστά μας.

ΓΙΑΤΙ ΕΧΑΣΕ

Γιατί έπρεπε. Γιατί η πατρίδα μας δεν μπορούσε να αντέξει για άλλα τέσσερα χρόνια αυτό το τσίρκο των ανεπάγγελτων δήθεν αριστερών. Όχι ότι οι σκληροπυρηνικοί αριστεροί είναι καλύτεροι. Το αντίθετο μάλιστα. Οι πρώτοι είναι οππορτουνιστές, οι δεύτεροι δογματικοί. Και οι δυο τους το ίδιο επικίνδυνοι για την Δημοκρατία.

Σε αυτές τις εκλογές η πλειοψηφία απέρριψε τον «προοδευτικό» ΣΥΡΙΖΑ για σαθρές βάσεις πολιτισμού, ανύπαρκτα ηθικά όρια, λαϊκισμό, αυθαιρεσία, πνεύμα διχασμού, πολιτική γεμάτη ψέματα, ακάλυπτες υποσχέσεις και τραγικά λάθη. To 1ο εξάμηνο του 2015 κόστισε 135 δισ., κοντά στα μεγέθη του χρέους από την προηγούμενη κατάσταση. Εν ολίγοις έδειξαν αλαζονεία εξουσίας. Παροχές και θέσεις στο Δημόσιο μειώθηκαν, αλλά εφευρέθηκαν νέοι τρόποι για να εγκλωβισθούν μόνιμοι ψηφοφόροι από ειδικά τμήματα κατοίκων της ελληνικής επικράτειας, π.χ. πολιτογραφώντας 100άδες χιλιάδες αλλοδαπούς, καλοπιάνοντας μειοψηφίες με ειδική σχέση προς την ελληνική κοινωνία, ακόμη και προβληματική. Εις βάρος όσων δεν τους ψηφίζουν.

Όλα αυτά προβλημάτισαν τους πολίτες και τους συσπείρωσαν γύρω από κόμματα νοικοκυραίων (ΝΔ-ΚΙΝΑΛ) που συγκέντρωσαν μαζί σχεδόν το 50%. Όντως η ιδιοκτησία κάνει τον πολίτη να αγαπά τον τόπο του. Το κατάλαβαν ακόμη και ιδεοληπτικοί της Χ.Α. και άλλοι και γύρισαν σε παλιά στέκια, αλλά και το 15% του ΣΥΡΙΖΑ (2015). Η τάση αυτή συσπείρωσε και το 30% (με τους ελληνοποιημένους) πολλών που ακόμη εξαρτώνται ψυχολογικά από τον αντιδεξιό ΣΥΡΙΖΑ. Περνάμε πλέον σε νέα φάση της πολιτικής διαίρεσης των μαζών με λιγότερο ιδεολογικά κριτήρια. Νοικοκυραίοι-επιχειρηματίες εναντίον εξαρτημένων από το κράτος (η αγορά της εργασίας). Ο ΣΥΡΙΖΑ, αν αναπτυχθεί σε υγιή βάση η επιχειρηματικότητα και μειωθεί ο υπερεκτιμημένος δημόσιος τομέας, χάνει έδαφος. Για τον κ. Μητσοτάκη (και την κ. Γεννηματά που εκπροσωπεί ένα πατριωτικό ΠΑΣΟΚ) είναι στοίχημα πλέον η διατήρηση του παρόντος στάτους (50%).

Ο ΣΥΡΙΖΑ φαινομενικά επιβλήθηκε στην πολιτική. Η ρίζα του είναι το 4%. Στον συνδικαλισμό και την Τ.Α. παραμένουν μικρή μειοψηφία. Πλείστα στελέχη δεν πείθουν, κοιτούν αφ’υψηλού τον κόσμο, άλλωστε αστοί είναι και μερικοί σνομπ. Ακόμη και η φυσική καλοσύνη, η συνεννόηση περιορίζονται. Όποιος κοντράρει με επιχειρήματα του κάνουν εκβιασμό (μπούλινγκ). Πας μη Συριζαίος ίσον φασίστας, η πιο εύκολη επίθεση, να προκαλούν αμηχανία. Είναι προφανές ότι με κομματικές συστάσεις αποσκοπούν να κυριαρχήσουν ως κοινωνική τάξη, να ηγηθούν όλων των ειδικών κατηγοριών που προανέφερα με ειδικές προσδοκίες. Ακόμη και εις βάρος της κοινωνίας. Βρήκαν την ευκαιρία τους.

Με μία τέτοια κατάσταση ο ΣΥΡΙΖΑ αν συνεχίσει έτσι, δεν πρόκειται να κυβερνήσει ποτέ πια. Κεντροδεξιά και Κεντροαριστερά παρά τις διαφορές τους, μπορούν να βρουν δρόμους ανοχής, συνεργασίας.

ΜΑΤΙ: ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ ΤΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ

23 Ιουλίου 2018. Το ρολόι της ιστορίας του σύγχρονου ελληνικού κράτους «ακινητοποιείται».

Η Ελλάδα, η Ευρώπη, ο Κόσμος, όλοι παρακολουθούν εμβρόντητοι τις εικόνες από την τραγωδία που έλαβε χώρα στην Αττική. Μάτι και Νέος Βουτζάς, οι δύο οικισμοί μέσα από τους οποίους πέρασε η φονική πυρκαγιά που ξέσπασε στην Κινέττα και στο Νταού Πεντέλης, αφήνοντας στο «διάβα» της ανυπολόγιστες ζημιές. Το κυριότερο, όμως, όλων; Η εκατόμβη νεκρών. 102 συνάνθρωποί μας έχασαν τη ζωή τους «παλεύοντας» με τις φλόγες, «προδομένοι» από τον απόντα και ανήμπορο να αντιδράσει κρατικό μηχανισμό. Οι ανεπαρκείς χειρισμοί της τότε κυβέρνησης, η άθλια επικοινωνιακή χρήση του γεγονότος, η ευθυνοφοβία των υπευθύνων, αλλά και η διαρκής δυσκολία συνεννόησης και συντονισμού των αρμοδίων, οδήγησαν σε μία, δίχως προηγούμενο, καταστροφή.

Ένα χρόνο μετά, με τις εικόνες από εκείνες τις ημέρες να διατηρούνται ακόμα νωπές, οφείλουμε να αναλογιστούμε το τι μας δίδαξε η «τραγωδία στο Μάτι». Πέρα από τα διαγγέλματα και τις διαρκείς δηλώσεις, να εξετάσουμε τι επιτύχαμε στον τομέα της πρόληψης παρόμοιων καταστροφών. Ποιοι πρόοδοι έγιναν στην ανάπτυξη του συστήματος έγκαιρης ειδοποίησης, στις αποζημιώσεις για τις κατεστραμμένες περιουσίες, στην κατεδάφιση των αυθαιρέτων, στην αναδάσωση της περιοχής, στις περιβαλλοντικές επιπτώσεις κ.ά. Πρέπει να ληφθούν σοβαρές αποφάσεις, ώστε να αποφευχθούν παρόμοιες ολέθριες παραλείψεις στο μέλλον, ώστε να μη θρηνήσουμε άλλα θύματα. Ας σεβαστούμε επιτέλους τον άνθρωπο-πολίτη και ας μεριμνούμε συνεχώς για την καθολική κάλυψη των βιοτικών του αναγκών.

Κανείς φυσικά δε θα μπορούσε να λησμονήσει όλους εκείνους τους ανθρώπους που έσπευσαν να βοηθήσουν ανιδιοτελώς, τόσο εκείνες τις δύσκολες ώρες, κατά την κατάσβεση των πυρκαγιών, όσο και τις επόμενες ημέρες για την περίθαλψη των τραυματιών και τη συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης. Αξιοζήλευτα παραδείγματα ανθρώπων, οι οποίοι απέδειξαν στην πράξη τη βαθύτατη πίστη τους στις διακηρύξεις περί σεβασμού της ανθρώπινης υπόστασης. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σωστό και ηρωικό από το να δίνεις τη ζωή σου προκειμένου να σωθούν οι ζωές άλλων. Να αποτελείς την τελευταία ελπίδα για ανθρώπους που μπροστά στον όλεθρο αναζητούν ένα θαύμα. Ας γίνουμε επιτέλους αυτό το θαύμα! Ας μην περιμένουμε άπραγοι την επόμενη καταστροφή. Το οφείλουμε στους νεκρούς μας, στις οικογένειές τους, αλλά και στους ίδιους μας τους εαυτούς.

Από τον Αναστάσιο Καραχριστιανίδη

* Ο Αναστάσιος Καραχριστιανίδης είναι φοιτητής Νομικής στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου