Home DNA της Εβδομαδας (Ηλίας Κουτίνας) το dna της εβδομαδας

το dna της εβδομαδας

122

Εμείς και η Τουρκία

Να ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα από την αρχή. Η Τουρκία δεν είναι υπερδύναμη. Είναι ένας περιφερειακός “γίγαντας” με πήλινα πόδια. Κανείς στη Δύση δεν τη σέβεται, και δεν την εκτιμά. Την ανέχονται όχι από φόβο, αλλά απλά και μόνο λόγω γεωγραφικής θέσης. Δεν έχει καμμία άλλη ιδιαίτερη αξία σαν χώρα. Από γεωγραφικής πλευράς η σημασία της έγκειται 1ον στο ότι ελέγχει τα στενά των Δαρδεναλίων, και 2ον η γειτονίαση της με τις πετρελαιοφόρες πηγές της Μέσης Ανατολής.

Τα στενά των Δαρδεναλίων της τα κάναμε εμείς δώρο το ’20 με την αλλοπρόσωπηκαι μαξιμαλιστική πολιτική μας. Αυτό ακριβώς πληρώνουμε σήμερα. Το ότι η Κωνσταντινούπολη και το Αιγαίο δεν είναι δικά μας οφείλεται σε μας και μόνο εμάς, και στην ηλιθιότητα μας  να φτάσουμε στη Κόκκινη Μηλιά, παρά τις περί του αντιθέτου παρεναίσεις των τότε συμμάχων.

Μετά την εθνική τραγωδία του 1922, μεσολάβησε μια περίοδος ηρεμίας στις σχέσεις μας με την Τουρκία, μέχρι το 1950. Με μια δική τους προβοκάτσια στο σπίτι του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη, ακολούθησε το 1955 το πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, οι οποίοι αναγκάζονται να φύγουν για να γλιτώσουν. Έτσι, σήμερα από 155.000 έμειναν στην Πόλη 2.500- 3.000 χιλιάδες, κυρίως ηλικιωμένοι, ενώ οι εδώ Μουσουλμάνοι της Θράκης, αυξάνονται, πληθύνονται και ευημερούν.

Το 1960 οι Άγγλοι, με τη γνωστή τακτική τους, του «διαίρει και βασίλευε», στο ζήτημα του κυπριακού έβαλαν στο παιχνίδι τους Τούρκους. Οι άρπαγες γείτονές μας, σε μια αναμπουμπούλα και κυρίως από δικά μας εγκληματικά λάθη, που είναι σε όλους μας γνωστά,αλλά δεν τα μνημονεύουμε , εδώ και 46 χρόνια άρπαξαν το 37% της Ελληνικότατης Κύπρου και κάθε στιγμή κινδυνεύει ολόκληρο το νησί, αφού εκεί εδρεύουν 40.000 τουρκικού στρατού.

Αν το 1922 πληρώσαμε τη “Κόκκινη Μηλιά”, το 1960 και το 1974, πληρώσαμε τον αλληθωρισμό της τότε Κυπριακής ηγεσίας, και κυρίως του Μακαρίου, προς τη Σοβιετική Ένωση, λες και υπήρχε ποτέ περίπτωση ένα τόσο σημαντικό πιόνι, όπως η Κύπρος, (αβύθιστο αεροπλανοφόρο γαρ),  στη παγκόσμια σκακιέρα, να αφεθεί να πέσει στην αγκαλιά των Σοβιετικών!

Έτσι λοιπόν από το 1974 και μετά, άνοιξε η όρεξη των Τούρκων και κλιμακώνουν συνεχώς τις απαιτήσεις τους:

Κήρυξαν γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο, αμφισβητώντας την κυριότητα πολλών νησιών μας. Παραβιάζουν σε καθημερινή βάση τον εναέριο χώρο μας και αναγκαζόμαστε να τους αναχαιτίζουμε. Δεν αποδέχονται την υφαλοκρηπίδα των 12 μιλίων των νησιών μας ή την καταργούν τελείως, με βάση την εξωφρενική συμφωνία που υπέγραψαν με τη Λιβύη. Επέβαλαν απαγορευτικό για έρευνες στη θάλασσα του Αιγαίου επί απειλή πολέμου. Επινόησαν το δόγμα Γαλάζια Πατρίδα, όπου ενσωμάτωσαν όλες τις παράνομες διεκδικήσεις τους.

Όλα αυτά, υπό το βλέμμα των εταίρων μας στην Ε.Ε. και των συμμάχων μας στο ΝΑΤΟ, οι οποίοι αιδημόνως σιωπούν, επιβραβεύοντας τη ληστρική τακτική της Τουρκίας. Κάπου – κάπου λένε καμιά κουβέντα ότι έχουμε δίκιο, αλλά στην πράξη τίποτα. Σε κάθε περίπτωση, παίρνουν πληρωμένη απάντηση από την Τουρκία και μάλιστα σε προσβλητικό τόνο, το θέμα σταματάει εκεί και οι Τούρκοι συνεχίζουν τις αυθαιρεσίες τους ανενόχλητοι. Μην ξεχνάμε επίσης ότι τα τελευταία χρόνια η Τουρκία απέκτησε και μία άλλη σημαντικότητα. Έγινς ένα είδος αναχώματος στις ανεξέλεγκτες ορδές εκατοντάδω χιλιάδων παράνομων μουσουλμάνων λαθρομεταναστών απόχώρες της Μέσης Ανατολής προς την Ευρώπη.  Όταν μάλιστα ακούς τον πρόεδρό τους ή άλλους αξιωματούχους να μιλάνε για το έργο που επιτελεί η χώρα τους για λογαριασμό της Ευρώπης, είναι σαν να τους πνίγει το δίκιο. Μόνο που δεν τους παίρνουν τα δάκρυα. Ο υπερφίαλος πρόεδρός τους, θέλει να αναβιώσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία, επιθυμώντας να κυριαρχήσει σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο, και όχι μόνο. Οι Δυτικές Χώρες, δεν βλέπουν ότι στην Τουρκία εκκολάπτεται μία νέα μουσουλμανική χώρα τύπου Ιράν,ή και αν το βλέπουν δεν υπάρχει τίποτε που μπορούν να κάνουν για να το αποτρέψουν, παρά μόνο να την καλοπιάνουν και να τη γεμίζουν με Ευρώ και δολλάρια.  Του λόγου το αληθές, μαρτυρεί η μετατροπή του Παγκόσμιου Πολιτιστικού Μνημείου της Αγιά-Σοφιάς σε τζάμι. Ευρώπη και Αμερική κλείνουν τα μάτια τους σε ό,τι κι αν κάνει ο Ερντογάν, αλλά μπορεί αργότερα να χτυπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο για την ανοχή τους.

Οι Τούρκοι, εφαρμόζοντας την τακτική των κανονιοφόρων, προσπαθούν να μας οδηγήσουν σε διαπραγματεύσεις, έχοντας το πιστόλι στο τραπέζι, ώστε να δεχτούμε όλες τις απαιτήσεις τους. Δηλώνουν ότι θα κάνουν πράξη ό,τι λένε, όπως έκαναν στα σύνορα με τη Συρία, τη Λιβύη και το Ιράκ, υπό την ανοχή των Ευρωπαίων, Αμερικανών και Ρώσων. Το ερώτημα, λοιπόν, που τίθεται είναι: Θα κάνουμε πίσω αν επιχειρήσουν έρευνα στα χωρικά μας ύδατα;

Η σημερινή Ελληνική κυβέρνηση, έθεσε κόκκινες γραμμές σε κυριαρχικά μας δικαιώματα. Η αποφασιστικότητα που έδειξε στον Έβρο, πρέπει να μας προϊδεάσει ότι εννοεί αυτά που λέει, και μέχρι στιγμής κάνει πράξη τα λόγια της.

Που μπορούμε όμως να στηριχθούμε σα χώρα; Μόνο στους εαυτούς μας. Όπως ακριβώς κάνει και το Ισραήλ. Ηθική συμπαράσταση μπορεί να έχουμε από πολλούς, ιδιαίτερα τώρα που αντιλλαμβανόμαστε πλέον ότι σαν λαός ανήκουμε επιτέλους ξεκάθαρα στη Δύση, αλλά εμείς από μόνοι μας θα χρειαστεί να προασπίσουμε την ανεξαρτησία της χώρας μας.

Οι Η.Π.Α. παρά τις λεκτικές κορώνες, μέχρι τώρα ανέχτηκαν όλα τα τερτίπια του Ερντογάν.

Ενεργούν σα να μην ενδιαφέρονται για την Ανατολική Μεσόγειο. Επιπλέον, ο πρόεδρός τους δηλώνει φίλος και θαυμαστής του Ερντογάν. Το ΝΑΤΟ είναι ανύπαρκτο και αποκλείεται να μας συνδράμει.

Οι μόνοι που φωνάζουν κατά των Τούρκων είναι οι Γάλλοι. Πιστεύει όμως κανένας ότι θα έλθουν να πολεμήσουν μαζί μας, αν συγκρουστούμε με τους Τούρκους; Δύσκολο. Τέλος, οι ομόδοξοί μας Ρώσοι, όχι μόνο δεν θα μας βοηθήσουν,όπως εξάλλου δεν μας βοήθησαν ποτέ στο παρελθόν, αλλά πολύ θα χαρούν να τσακωθούν δύο χώρες που ανήκουν στο ΝΑΤΟ. Έδειξαν, άλλωστε, τη στάση τους, στο θέμα της Αγιά-Σοφιάς: Δεν είπαν απολύτως τίποτε.

Να το πάρουμε λοιπόν απόφαση. Αν – ο μη γένοιτο – γίνει κάτι με την Τουρκία, θα είμαστε μόνοι μας και θα πρέπει να στηριχθούμε στις δικές μας δυνάμεις. ένας πιθανός πόλεμος δεν θα είναι πόλεμος διαρκείας. Θα είναι πόλεμος μερικών ωρών. Ο πιο γρήγορος, ο πιο ετοιμοπόλεμος, και ο πιο αποτελεσματικός θα επικρατήσει. Αυτός ευελπιστούμε να είναι η Ελλάδα. και μπορεί να είναι αν χρειαστεί.

Το ξανθό γένος και η Κύπρος

Από την εποχή που η Κύπρος απέκτησε την ανεξαρτησία της από τους Βρετανούς, το 1960, υπήρξε πεδίο δράσης έντονης διπλωματικής δραστηριότητας. Η Κύπρος αποκαλούταν »το αβύθιστο αεροπλανοφόρο της Αν. Μεσογείου» λόγω της στρατηγικής της θέσης. Για αυτό το λόγο η ΕΣΣΔ δεν ήθελε σε καμία περίπτωση ο έλεγχος του νησιού να περάσει εξ’ ολοκλήρου στο ΝΑΤΟ.

Το 1964 η Τουρκία είχε αποφασίσει να εισβάλει στη Κύπρο για να αποκαταστήσει τη τάξη και να προστατέψει το τουρκικό στοιχείο, ως εγγυήτρια δύναμη. Η επέμβαση του τότε Αμερικανού προέδρου Λύντον Τζόνσον , ματαίωσε αυτά τα σχέδια. Επιπλέον, μόλις ένα χρόνο νωρίτερα, οι ΗΠΑ απέσυραν από τη Τουρκία τους βαλλιστικούς πυρηνικούς πυραύλους Jupiter, πράξη που δυσαρέστησε τους Τούρκους που θεώρησαν ότι η χώρα τους έμενε απροστάτευτη σε περίπτωση πυρηνικού πολέμου ΝΑΤΟ-ΕΣΣΔ. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, η Τουρκία άρχισε να κοιτάζει προς τα ανατολικά. Αν και παρέμενε ισχυρά προσδεδεμένη στη άρμα της Δύσης, θεώρησε ότι μια προσέγγιση με τους Σοβιετικούς θα έκανε τους Αμερικάνους να αναθεωρήσουν τη στάση τους απέναντι στο Κυπριακό. Οι Ρώσοι φυσικά εκμεταλλεύτηκαν αυτή την ευκαιρία και μάλιστα στο έπακρο.

1964: Σχέδιο Άτσεσον

Το σχέδιο του Αμερικανού ΥΠΕΞ Ντιν Άτσεσον, προτάθηκε το 1964, στον τότε πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου και είχε την σθεναρή υποστήριξη του προέδρου Λίντον Τζόνσον. Προέβλεπε την ένωση Ελλάδας-Κύπρου με αντάλλαγμα τη παραχώρηση μιας βάσης στη Τουρκία στη χερσόνησο της Καρπασίας. Από τις 7 κυπριακές επαρχίες, οι δύο θα είχα τουρκοκύπριο επικεφαλής, διορισμένο από την Ελληνική Κυβέρνηση. Η βάση θα έμενε σε Τουρκικά χέρια για 50 χρόνια (έως το 2014) για να εξασφαλιστεί ότι η Κύπρος δε θα χρησιμοποιούταν ως βάση για ενδεχόμενη Ελληνική εισβολή στη Τουρκία. Το σχέδιο απορρίφθηκε κατηγορηματικά από τον τότε πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου και τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο…

Το πρόσχημα

Ποιος ήταν ο τελικός σκοπός των Σοβιετικών; Σε καμία περίπτωση δεν ήθελαν η Κύπρος να προσαρτηθεί από την Ελλάδα. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα την εγκατάσταση νατοϊκών βάσεων ακόμη πλησιέστερα στην ΕΣΣΔ και τις χώρες δορυφόρους της στην Αν. Ευρώπη και κυρίως στη Μ. Ανατολή. Από την άλλη γνώριζαν ότι τυχόν Τουρκική εισβολή (που εξ’ ορισμού θα ήταν παράνομη) θα δημιουργούσε χάσμα στην Ν/Α πλευρά του ΝΑΤΟ, κάτι που τελικά συνέβη. Η ανατροπή Μακάριου και η τοποθέτηση του Ν. Σαμψών από τη Χούντα των Αθηνών, έδωσε το πρόσχημα που χρειαζόταν η Τουρκία για να εισβάλει. Εξάλλου το σχέδιο του Σαμψων και της ΕΟΚΑ Β’ ήταν η de facto ανακήρυξη της ένωσης Ελλάδας- Κύπρου. Το όλο εγχείρημα της ανατροπής του Μακαρίου, είχε την ενθάρρυνση της CIA και του State Department υπό τον Χένρυ Κίσινγκερ. Η ΕΣΣΔ όπως είπαμε, δεν επρόκειτο να δεχθεί μια »νατοϊκή» Κύπρο. Για αυτό το λόγο, ενθάρρυναν σιωπηλά την τουρκική εισβολή.

Επιπτώσεις

Εκτός από τη κατάληψη 1/3 του νησιού από τις δυνάμεις του Αττίλα, υπήρξαν και κάποιες (σημαντικές) επιπτώσεις στους κόλπους του ΝΑΤΟ που ευνοούσαν τα Σοβιετικά σχέδια. Η Ελλάδα και η Τουρκία (χώρες του ΝΑΤΟ) βρέθηκαν πολύ κοντά στη σύρραξη και από τότε οι σχέσεις είναι τεταμένες. Μετά την εισβολή, η Ελλάδα αποσύρθηκε από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ με απόφαση Καραμανλη, δημιουργώντας κενό στα πλευρά του Συμμαχίας, το Αμερικανικό Κογκρέσο επέβαλε εμπάργκο στις πωλήσεις όπλων στην (σύμμαχη) Τουρκία και η Τουρκία απάντησε με το κλείσιμο όλων των Νατοϊκών σταθμών παρακολούθησης που υπήρχαν στο έδαφός της, με αποτέλεσμα να »τυφλωθεί» ένα μεγάλο κομμάτι της Αμερικανικής αντικατασκοπείας. Τέλος ο Καραμανλής στρατικοποίησε τα νησιά του Αν. Αιγαίου και διακηρύξε ότι η πρωταρχική απειλή για την Ελλάδα δε προέρχεται πλέον από τις κομμουνιστικές χώρες του βορρά, αλλά από ανατολάς.Το κέρδος για τους Σοβιετικούς ήταν πολλαπλό και ίσως ως ένα βαθμό αναπάντεχο. Με την ευνοϊκή τους διπλωματική στάση και πιθανότατα ενθάρρυνση απέναντι στους Τούρκους στα γεγονότα του 1974, ουσιαστικά κατέστρεψαν το Ν/Α άκρο του ΝΑΤΟ.

Η Σοβιετική διπλωματία

Πως κατάφεραν οι Σοβιετικοί να μπουν σφήνα στο Νατοϊκό σχεδιασμό; Όπως αναφέραμε παραπάνω, η Αμερικανική στάση στο θέμα του Κυπριακού, δυσαρέστησε τους Τούρκους. Σε εκείνο το σημείο ξεκινά η προσέγγιση της ΕΣΣΔ: από τις αρχές τις δεκαετίας του ’70 επιδίωξαν και πέτυχαν να ενδυναμώσουν τις εμπορικές σχέσεις των 2 χωρών. Το εμπορικό ισοζύγιο τετραπλασιάστηκε και σύντομα άνοιξε σοβιετική τράπεζα στην Άγκυρα για να εξυπηρετεί τις συναλλαγές. Παράλληλα, δε δίστασαν να προσφέρουν στη Τουρκία οικονομική βοήθεια που έφτανε το $1 δις ετησίως και που κατευθυνόταν στη κατασκευή βαριάς βιομηχανίας, φραγμάτων, ηδροηλεκτρικών εργοστασίων κτλ.

Τα ανωτέρω επιβεβαιώνονται από τηλεγράφημα του State Department από το 1974 που σε ένα σημείο αναφέρει: »Έχοντας μεγάλο χρέος στη Ρωσία για τη συναίνεσή της στην εισβολή της Κύπρου τον περασμένο Ιούλιο, η Τουρκία ενδέχεται να μην μπορέσει να αρνηθεί τα αιτήματα των Σοβιετικών για προνόμια στις υπερπτήσεις που θα απαιτηθούν σε μελλοντικό πόλεμο στη Μ. Ανατολή. Ειδικά τώρα που τα συναισθήματα στο Κογκρέσο είναι ιδιαιτέρως αντι-τουρκικά». (Αγγ. Κείμενο:WITH AN OUTSTANDING IOU DEBT TO RUSSIA FOR ITS ACQUIESCENCE IN THE INVASION OF CYPRUS LAST JULY, TURKEY MAY FIND IT HARDER THAN BEFORE TO DENY ANY SOVIET REQUEST FOR OVERFLIGHT PRIVILEGES IN A FUTURE MIDDLE EASTERN WAR, PARTICULARLY WITH THE U.S. CONGRESS SO VIRULENTLY ANTI- TURKEY). (Cable: 1974STATE223755_b)

Είναι προφανές ότι όταν πρόκειται για γεωπολιτικά ζητήματα, επικρατεί πάντα η λογική του συμφέροντος και όχι των συναισθημάτων. Η ευφυής Σοβιετική διπλωματία εκείνης της εποχής, πέτυχε να εξουδετερώσει (έστω προσωρινά) το Ν/Α σκέλος του ΝΑΤΟ και να προκαλέσει κρίση στις σχέσεις των χωρών-μελών του.