Home DNA της Εβδομαδας (Ηλίας Κουτίνας) το DNA της εβδομαδας

το DNA της εβδομαδας

171

ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΥΤΕ ΣΑΝ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

Όσα νέα λογότυπα και εσωτερικούς ανασχηματισμούς να δημιουργήσει, θα είναι άνευ αντικειμένου, καθώς ποτέ η επικοινωνία δεν υποκαθιστά την ουσία της πολιτικής.

Απλά δεν το  έχουν ακόμη κατανοήσει. Η μεγάλη τους αγωνία ως κυβέρνηση ήταν να ελέγξουν τα ΜΜΕ. Τώρα επιδίδονται σε αφορισμούς γι’ αυτά, και τους αποδίδουν την αποτυχία τους.

Δεν είναι μόνο η διακυβέρνηση του που απομάκρυνε δια παντός τμήματα του πληθυσμού. Είναι και η τρέχουσα πολιτική του που εξακολουθεί να τα απομακρύνει.
Γην εβδομάδα αυτή για παράδειγμα, η κυβέρνηση βρέθηκε σε απολογητική θέση για το θέμα του μεγέθους των μασκών στους μαθητές. Το βασικό πρόβλημα ήταν κυρίως πρόβλημα της αθάνατης ανευθυνοϋπεύθυνης ελληνικής γραφειοκρατίας. Σαφώς βέβαια οι εντεταλμένοι υπουργοί δεν απαλλάσσονται πολιτικών ευθυνών τους.
Από το να καταλογιστούν όμως πολιτικές ευθύνες και κατηγορίες για αρρυθμία, ως το να βγαίνει ο νέος υπεύθυνος Τύπου Νάσος Ηλιόπουλος, και να λέει ότι το πρόβλημα βαραίνει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ζητώντας παράλληλα «τις παραιτήσεις της Κεραμέως και του Θεοδωρικάκου», καταντάει κωμικοτραγικό.

Οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες περνούν και το νέο εγχείρημα για μια μεγάλη, σύγχρονη προοδευτική παράταξη με πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα δεν φαίνεται να προχωρεί. Αρχίζει, ή τουλάχιστον αρχίζει να γίνεται καλαμπούρι, ή κάτι σαν ανέκδοτο. Την ίδια περίοδο ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει καταλάβει τον χώρο του Κέντρου και εισπράττει 12%-14% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται γύρω στο 20%- 21% στις διάφορες δημοσκοπήσεις και το χειρότερο είναι η πλήρης αδυναμία του να ασκήσει τον ρόλο του ως Κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Ψηφίζει ΠΑΡΩΝ στις Συμφωνίες με Ιταλία και Αίγυπτο, μιλάει γενικώς για απουσία στρατηγικής στα εθνικά ( τι ακριβώς εννοεί άραγε; ) κινδυνολογεί για τον κορωνοϊό , βλέπει κατάρρευση της χώρας , καταγγέλει την Κυβέρνηση που καταστρέφει την Ελλάδα αλλά βέβαια δεν ζητάει εκλογές. Ποιος έχει όρεξη άλλωστε ο « αήττητος» να φάει και τέταρτη ήττα μετά από τις Ευρωεκλογές, τις Αυτοδιοικητικές και Εθνικές πέρυσι.

Κάποια χαρακτηριστικά του ΣΥΡΙΖΑ από πέρυσι τον Ιούλιο μέχρι σήμερα είναι σταθερά και θέλουν ή δεν θέλουν να το καταλάβουν τα στελέχη του τον καθηλώνουν σε ένα ρόλο πιθανά μόνιμου δεύτερου, χωρίς ουσιαστική επίδραση στις εξελίξεις.

 Δεκατέσσερις μήνες μετά από την βαριά ήττα τα στελέχη του ήττα δεν δείχνουν απλά αδυναμία να κάνουν μία στοιχειώδη αυτοκριτική για τις ήττες που υπέστησαν, αλλά μιλάνε σαν να μην συνέβη και τίποτα, σαν να ήταν ένα λάθος της κοινωνίας. Αυτό εκνευρίζει όσους ανήκαν στο ρεύμα «Να φύγουν» που τώρα έγινε «Μη ξαναγυρίσουν, είναι ανεπίδεκτοι μαθήσεως».

Κάποιοι απλά αναφέρονται στον πόλεμο που τους έγινε, πόσο τους κυνήγησε το Σύστημα, πόσο κακά είναι τα Μέσα Ενημέρωσης. Της στραβής ….. οι τρίχες της φταίνε που λέει μια παλιά παροιμία.

Οι επιλογές του κου Τσίπρα δεν είναι πολιτικές, είναι καθαρά στιλιστικές. Στυλ για όλα τα γούστα Πολάκης και Αχτσιόγλου μαζί… όλα μέσα… διάλεχτε και πάρτε…


“ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ” ΕΝΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΔΟΓΜΑ

Η “Γαλάζια Πατρίδα”, είναι ένα δόγμα που έχει γίνει πυλώνας της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, ενώνει κεμαλιστές και ισλαμιστές και στόχο έχει να καθιερώσει την Τουρκία ως τεράστια περιφερειακή ναυτική δύναμη, μέσα και γύρω από τη Μεσόγειο.

«Πατέρας» του δόγματος της Γαλάζιας Πατρίδας είναι ένας κεμαλιστής αξιωματικός. Ο συνταξιούχος πλέον ναύαρχος Τζεμ Γκιούρντενιζ χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο Mavi Vatan το 2006, όταν ήταν επικεφαλής του Τμήματος Σχεδιασμού και Πολιτικής του Τουρκικού Ναυτικού. Το όραμα που ξεδίπλωσε τότε, κάλυπτε περισσότερα από 460.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα θαλάσσιων συνόρων της Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένων των υδάτων που περιβάλλουν ορισμένα ελληνικά νησιά. Έκτοτε, το ναυτικό δόγμα Mavi Vatan υιοθετήθηκε από τους ισλαμιστές του καθεστώτος και έχει πλέον μετατραπεί σε κεντρικό πυλώνα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής ασφαλείας.

ΤΟ ΧΑΟΣ ΤΗΣ ΜΟΡΙΑΣ

 Η διαχείριση του χάους που έχει δημιουργηθεί στη Μόρια είναι μια εξαιρετικά σύνθετη υπόθεση, γιατί εκτός όλων των άλλων απαιτεί τη σύγκρουση με πολλαπλά συμφέροντα τα οποία – αν και φαίνονται αντικρουόμενα – συγκλίνουν, δημιουργώντας το αδιέξοδο.

Πρώτοι από όλους είναι οι τοπικοί παράγοντες. Εκμεταλλευόμενοι τη δικαιολογημένη κόπωση και την οργή των κατοίκων αρνούνται να συνεργαστούν, δε δέχονται κλειστό κέντρο κι επιμένουν να φύγουν εδώ και τώρα οι χιλιάδες μετανάστες από το νησί.

Μετά είναι οι ίδιοι οι μετανάστες. Άλλοι απελπισμένοι κι άλλοι καθοδηγούμενοι, βλέπουν το κάψιμο της Μόριας ως αφορμή για να κάνουν το επόμενο βήμα προς την ηπειρωτική Ελλάδα και μετά προς την υπόλοιπη Ευρώπη.

Βασικό ρόλο εξακολουθούν να παίζουν κάποιες ύποπτες ΜΚΟ. Έχοντας υποστεί σοβαρό πλήγμα από την αλλαγή πολιτικής με τη νέα κυβέρνηση που αποφάσισε να χωρίσει την ήρα από το στάρι, είδαν τον κύκλο εργασιών τους να μειώνεται. Τώρα βλέπουν μια νέα ευκαιρία να δράσουν μέσα στο χάος. Κι όταν μιλάμε για δράση εννοούμε ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Γνωστή ΜΚΟ τουιτάρει: Η Μόρια έπεσε, τώρα θα πέσει και η Λέσβος!

Μέσα σε όλα αυτά προσθέστε και τησύγκρουση του δεξιού με τον αριστερό λαϊκισμό που αλληλοτροφοδοτούνται. Μαζικές απελάσεις λένε οι μεν, κανένα κλειστό κέντρο και ελεύθερη μετακίνηση λένε οι δε. Ό,τι μπορεί ο καθένας, δηλαδή, για να ρίξει λάδι στη φωτιά.

Απ’ ό,τι φαίνεται, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης στη Λέσβο δε θα λήξει εύκολα. Επειδή όμως δεν μπορεί κανείς να παίζει ούτε με τη Δημόσια Υγεία, ούτε με τη Δημόσια Τάξη, ούτε με την Εθνική Ασφάλεια, ας φροντίσει η κυβέρνηση αυτή τη φορά όχι απλώς να πάρει τις σωστές αποφάσεις αλλά να είναι πραγματικά αποφασισμένη να τις εφαρμόσει, ακόμη και αν χρειαστεί να συγκρουστεί με τοπικούς παράγοντες.

ΕΝΑΣ ΑΣΩΤΟΣ ΙΟΣ

Ήρθε και έκανε έναν πλανήτη άνω κάτω.

Έκλεισε σχολεία, εκκλησίες, εργοστάσια, εμπορικά κέντρα, αθλητικές εγκαταστάσεις, σταμάτησε επενδύσεις, ακύρωσε όλα τα σχέδια και μας θύμισε ότι δεν είμαστε οι άρχοντες στον πλανήτη αλλά μάλλον οι επισκέπτες.

Και μας το θύμισε άγαρμπα, ίσως γιατί μόνο έτσι θα μπορούσε να το κάνει. Αν αυτό ήταν όντως πραγματικά, αυτό που ήθελε να κάνει, αλλά αυτό δεν το ξέρουμε και δεν θα το μάθουμε και ποτέ.

Αν αυτό που γίνεται σήμερα είναι είτε επειδή ένας Κινέζος έφαγε μια μπαγιάτικη νυχτερίδα, είτε επειδή ένας τρελός επιστήμονας τον έφτιαξε σε κάποιο υπόγειο,το μόνο σίγουρο είναι ότι μας παρέλυσε.

Άνθρωποι πεθαίνουν, οικονομίες καταστρέφονται, συνήθειες μεταλλάσσονται βίαια, αντοχές δοκιμάζονται, όλα είναι πλέον σε δεύτερη μοίρα, και οι προβληματισμοί περισσεύουν.

Σε αυτές τις καταστάσεις βέβαια, τα μεγαλύτερα προβλήματα για τις κοινωνίες δεν είναι ούτε οι θάνατοι, ούτε η στασιμότητα της οικονομίας. Είναι τα συνήθη αποτελέσματα αυτών. Η γενικότερη ανασφάλεια που δημιουργείται, ο πανικός, η ανομία, η κοινωνική αναρχία και η έλλειψη καθοδήγησης και ηγεσίας από τους ανεπαρκείς ηγέτες του πλανήτη που φάνηκαν τόσο «λίγοι».

Υπάρχουν βέβαια και τα θετικά από όλο αυτό.

Ο πλανήτης πήρε μια ανάσα από τους ξέφρενους ρυθμούς που είχε και μαζί και οι άνθρωποι από τον καθημερινό αγώνα δρόμου έκανε ο καθένας. Σταμάτησε πολέμους και την καταστροφή της φύσης από τον «κακό μας εαυτό». Βρήκαμε το χρόνο να φιλοσοφήσουμε τη ζωή μας και να επανεξετάσουμε τις αξίες και τις προτεραιότητές μας.

Παράλληλα κάποιες μεταρρυθμίσεις και συστήματα που χρειάζονταν, και που θα έπαιρνε χρόνια να γίνουν τώρα υλοποιούνται σε μερικές εβδομάδες. Η επιτάχυνση της εξοικείωσης μας με την τεχνολογία για ευνόητους λόγους είναι μάλλον θετική.

Το ερώτημα είναι αν ήρθε  για να μας δώσει ένα χαστούκι, να μας κλείσει το μάτι και να φύγει ή η επίσκεψη θα είναι «αρμένικη», οπότε και η κοινωνική μας μετάλλαξη τεράστια με χαρακτηριστικά ανείπωτα, αχαρτογράφητα  και σίγουρα μη προβλέψιμα; “Κάνε με σοφό, να σε κάνω πλούσιο”.

Δεν είμαι και συνομωσιολόγος να ζω στον κόσμο μου και να αραδειάζω θεωρείες και να μαλώνω με τους λογικά σκεπτόμενους.