Home Canadian News το DNA της εβδομαδας

το DNA της εβδομαδας

578

ΜΕ ΠΟΝΟ ΨΥΧΗΣ

(Το άρθρο αυτό απευθύνεται στους πραγματιστές… οι αιθεροβάμονες μπορούν να συνεχίσουν να ζουν το όνειρο τους.)

Η Ελληνική Κοινότητα Τορόντο έδωσε στη δημοσιότητα μια ανακοίνωση Τύπου στην οποία κάνει γνωστούς τους λόγους που την οδηγούν σε μια απόφαση η οποία δεν θα μπορούσε να ληφθεί ελαφρά τη καρδία.

Να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή ότι έκπληξη δεν είναι το περιεχόμενο της ανακοίνωσης (εκτός και αν είστε από εκείνους που πιστεύουν στα λεφτόδενδρα), αλλά ότι άργησε πολύ να βγει μια τέτοια ανακοίνωση. Λίγη γνώση οικονομικών να έχει κανείς μπορεί εύκολα να καταλάβει ότι, χωρίς κάποια δραστική λύση, η κατάσταση οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια και ιλιγγιώδη ταχύτητα πάνω στον τοίχο.

Το θέμα της οικονομικής επιβίωσης της ΕΚΤ δεν είναι καινούργιο. Με αυτό πορευτήκαμε για δεκαετίες όσοι ασχοληθήκαμε με τα διοικητικά της. Στις αλλεπάλληλες προεκλογικές μάχες το περίφημο “Χρέος”, ήταν στο κέντρο κάθε αντιπαλότητας ανάμεσα στους συνδυασμούς. ‘Τι θα κάνετε για το χρέος;” ήταν η μόνιμη ερώτηση των δημοσιογράφων της Παροικίας στους υποψήφιους προέδρους. “Θα το μειώσουμε” η μόνιμη επωδός τους.

Κανείς δεν το μείωσε. Διαχείριση κάνανε μόνο. Η διαχείριση του ήταν εφικτή κυρίως γιατί η Κοινότητα ήταν στο κέντρο του ενδιαφέροντος μιας δυναμικής Παροικίας που ανταποκρίνονταν σε κάθε κάλεσμα της. Έσφυζε από ζωή και δραστηριότητες η Παροικία τω καιρώ εκείνο. Κοινότητα, Κογκρέσο, Ομοσπονδίες, Σύλλογοι αποτελούσαν τα επιμέρους κομμάτια ενός ζωντανού Οργανισμού που έδειχνε ικανός για τα πάντα.

Ευκαιρίες υπήρξαν πολλές στη πορεία της Κοινότητας να αποτινάξει από πάνω της το χρέος και να μεγαλώσει ακόμη περισσότερο τη περιουσία της. Σε όλες δειλιάσαμε. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την μεγάλη καθολική εκκλησία επί της Ντάνφορθ που θα μπορούσε να αποκτηθεί τότε αντι $100,000.00 και να μετατραπεί σε ένα μεγαλειώδη Μητροπολιτικό ορθόδοξο ναό στο κέντρο της οικονομικής και κοινωνικής ζωής του Ομογένειας, τη Ντάνφορθ. Οι εργασίες αναστήλωσης μερικά χρόνια αργότερα της εκκλησίας της Αγίας Ειρήνης στοίχισαν περισσότερο.

Δεύτερη ιστορικής σημασίας χαμένη ευκαιρία ήταν το Centennial College στη συμβολή των οδών Mortimer και Pape. Κόστος αγοράς $3,000.000.00. με τεράστιες δυνατότητες ανάπτυξης.

Τρίτη (και φαρμακερή μια και μας οδήγησε στην καταστροφική για την Κοινότητα κατασκευή του νέου Πολιτιστικού Κέντρου), η ευκαιρία αγοράς του πολυώροφου κτιρίου που στεγάζει τώρα τα γραφεία της Μητρόπολης επί της Overlee. Αυτή και αν ήταν ευκαιρία. Θα είχε λυθεί το πρόβλημα της στέγασης των κεντρικών γραφείων και των σχολείων της Κοινότητας, μιάς και δια παντός. Συγκεκριμένα άτομα όμως, πολέμησαν μανιωδώς την πρόταση του ΔΣ για αγορά, με αποτέλεσμα να απορριφθεί για μόλις δύο ψήφους (αν δεν με απατά η μνήμη μου) από την τότε Γενική Συνέλευση.

Απογοητευμένη η Παροικία από τη δυσάρεστη αυτή εξέλιξη και διψασμένη για κάτι καινούργιο και αντιπροσωπευτικό, ενθουσιάστηκε με την ιδέα της αγοράς οικοπέδου και ανέγερσης ενός νέου Πολιτιστικού κέντρου στο Scarborough.

Ρεκόρ συμμετοχής, θυμάμαι, σημείωσε η τότε Γενική Συνέλευση, η οποία έδειχνε αποφασισμένη να διορθώσει το προηγούμενο λάθος της με ένα νέο ακόμη μεγαλύτερο, που έμελλε να γίνει θηλιά στο λαιμό της Κοινότητας. Η υποβολή της πρότασης εγκρίθηκε με συντριπτική πλειοψηφία, εν μέσω γενικού ενθουσιασμού. Η αρχή του τέλους επισφραγίστηκε επίσημα. Η οικονομική ενίσχυση για την ολοκλήρωση του έργου, από την Ελληνική κυβέρνηση δεν ήρθε ποτέ. Πως θα μπορούσε άραγε, όταν η Ελλάδα έμπαινε η ίδια στη δίνη της δικής της χρεοκοπίας, και η επιβίωση της έγινε εκ των πραγμάτων η μόνη της προτεραιότητα. Βίοι παράλληλοι με άλλα λόγια.

Μερικοί στην παροικία κατηγορούν την τότε διοίκηση για κακό σχεδιασμό, αλλά αγνοούν επιδεικτικά το γεγονός ότι η τότε διοίκηση ακολουθούσε τις επιταγές της Γενικής Συνέλευσης. Μερικοί δε κακεντρεχείς έφθασαν στο σημείο να επιζητούν και παρέμβαση Εισαγγελέως, λες και υπήρχε περίπτωση η κυβέρνηση του Οντάριο, που χρηματοδότησε το έργο με το ποσό του ενός εκατομμυρίου δολαρίων, να έκλεινε τα μάτια στη περίπτωση κατάχρησης Δημοσίου χρήματος για ίδιον όφελος. Δυστυχώς όμως οι κενοί τενεκέδες κάνουν τον πιο πολύ θόρυβο.

Η απόκτηση ενός νέου Πολιτιστικού Κέντρου ήταν διακαής πόθος όλων Ομογενών. Η μη ολοκλήρωση του ήταν αποτέλεσμα πολλών παραγόντων, πέραν της βολικής επίρριψης ευθυνών στη τότε Διοίκηση. Ανεξάρτητα όμως από τις αιτίες, η μη ολοκλήρωση του έργου άνοιξε τον ασκό του Αιόλου για το μέλλον της Κοινότητας. Ο σπόρος της αποξένωσης άρχισε να βγάζει καρπούς όχι μόνο στους κόλπους της Κοινότητας, αλλά στη Παροικία γενικότερα. Σιγά σιγά οι δραστηριότητες στην Παροικία άρχισαν να μειώνονται. Ιστορικοί σύλλογοι και Οργανώσεις άρχισαν να δείχνουν συμπτώματα κοινωνικής γάγγραινας. Ξαφνικά τίποτα δεν ήταν όπως πριν. Ο παλαιός ενθουσιασμός άρχισε να εξαφανίζεται. Η Παροικία όπως την ξέραμε άρχισε να πνέει τα λοίσθια και να παραδίδει σιγά αλλά σταθερά το πνεύμα της. Νομοτελειακά εξάλλου.

Ίσως κάποιοι υπεύθυνοι (μερικοί μάλιστα πέρασαν και βοηθήθηκαν τα μάλα από την Κοινότητα), στις διάφορες έδρες ελληνικών σπουδών στα ντόπια Πανεπιστήμια, να σκεφτούν κάνουν μια εργασία για τα κοινωνικά αίτια της κατάρρευσης της δομής της Παροικίας, αν θέλουν να δικαιολογήσουν τον τίτλο του δόκτορα που επισυνάπτουν με στόμφο στο όνομα τους. Ως προς αυτό κρατάω όμως μικρό καλάθι.

Η αδράνεια που σάρωσε το παροικιακό γίγνεσθαι όλα αυτά τα χρόνια, οδήγησε σε μια γενική παράλυση τις δραστηριότητες, με αποτέλεσμα πολλοί φορείς να βλέπουν το λουκέτο, στη χειρότερη περίπτωση, ή, τη χειμερία νάρκη στη καλύτερη, σα λύση. Όχι όμως η Κοινότητα. Δεν παρέδωσε το πνεύμα της. Το πολέμησε με όποια όπλα της απέμειναν. Ένα από αυτά ήταν και ο πρόεδρος της, ο Αντώνης Αρτεμάκης. Έδωσε τη μάχη της ζωής του και τα κατάφερνε μέχρι που ο COVID 19 άρχισε την επίθεση του σε ένα άνισο αγώνα. Μια επίθεση που πολλαπλασίασε τα οικονομικά προβλήματα της Κοινότητας. Ξαφνικά τείχος, αδιέξοδο. Καιρός για σκληρές αποφάσεις. “Οι καιροί ου μενετοί” θα αναφωνούσε και αυτός ακόμη ο Θουκυδίδης αν ζούσε σήμερα.

¨Οι καιροί ου μενετοί” αναφώνησε και η σημερινή Διοίκηση και αφήνοντας πίσω της όποιους συναισθηματισμούς την κρατούσαν όμηρο, αποφάσισε να πάρει την σκληρή απόφαση της εκποίησης περιουσιακών στοιχείων της Κοινότητας, πριν η πραγματικότητα, που έρχεται σαν λαίλαπα, την αναγκάσει από πρωταγωνιστή να γίνει απλός θεατής, σε μια εξέλιξη που άλλοι θα έχουν το πάνω χέρι.

Ναι, αν θέλει να επιβιώσει η Ελληνική Κοινότητα, επιβάλλεται να πουλήσει περιουσιακά της στοιχεία, ακόμη και αν είναι εκκλησίες. Δεν θα είμαστε ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι, αρκεί να θυμηθούμε ότι η Παναγία ήταν πριν την κάνουμε εμείς Ορθόδοξο ναό, Εβραίικη συναγωγή. Με μισή καρδιά, είμαι σίγουρος το έκαναν τότε οι Εβραίοι, με μισή καρδιά θα το κάνουμε και μεις τώρα. Εκτός και αν θέλουμε να μαζευτούμε όλοι μας μέσα στο ναό και να ψέλνουμε την Υπερμάχω, καθώς έξω η τράπεζα θα θυροκολλάει το αναγκαστικό πωλητήριο της.

Αρκετά με τους συναισθηματισμούς. Η πραγματικότητα είναι προ των θυρών. Όσοι ωρύονται σκίζοντας τα ιμάτια τους για τους Ναούς, ας μαζευτούν να κάνουν ένα σύλλογο, να υποθηκεύσουν τα σπίτια τους για να σώσουν τους Ναούς.

Put your mouth where your money is. Problem solved!

Η Κοινότητα το πάλεψε όσο μπορούσε. Οι αντοχές της εξαντλήθηκαν!

ΥΓ. Πριν από πολλά χρόνια σε μια δεξίωση της ΠΣΕΚΑ, ο επίσκοπος τότε κ. Σωτήριος, είχε πει σε ένα πηγαδάκι Ομογενών στο οποίο ήμουν παρών, ότι μια και ο ίδιος είναι θρησκευτικός ηγέτης εφ όρου ζωής, έχει τη πολυτέλεια του χρόνου να περιμένει πότε η Κοινότητα θα πέσει στα χέρια του σαν ώριμο φρούτο. Δεν λογάριαζε όμως να είναι πρόεδρος σήμερα ένας Αντώνης Αρτεμάκης!