Home DNA της Εβδομαδας (Ηλίας Κουτίνας) το DNA της εβδομαδας

το DNA της εβδομαδας

592

ΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΟΣ ΤΩ ΚΑΙΣΑΡΙ

Έμπλεοι εθνικής υπερηφάνειας γιορτάσαμε οι Έλληνες σε όλο τον κόσμο τη συμπλήρωση 200 χρόνων από το μεγαλύτερο επίτευγμα της σύγχρονης Ιστορίας του Έθνους μας. Την κήρυξη της Επαναστάσεως του 1821 που οδήγησε στην απαλευθέρωση της πατρίδος μας από τον Οθωμανικό ζυγό και στη δημιουργία του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Αποκορύφωμα των εορταστικών εκδηλώσεων ήταν σαφώς η πραγματοποίηση της μεγαλειώδους παρέλασης των Ενόπλων μας Δυνάμεων στη πλατεία του Συντάγματος, παρουσία της πολιτειακής και πολιτικής ηγεσίας του τόπου, αλλά και εκπροσώπων του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας και της Ρωσίας, χωρών που συνέρδαμαν στην επιτυχία της Επανάστασης.

Μπορεί η Μονή της Αγίας Λαύρας να θεωρείται συμβολικά η απαρχή της Επανάστασης, αλλά η πραγματική έναρξη της, και η οποία δρομολόγησε την αρχή της διάλυσης της τεράστιας Οθωμανικής αυτοκρατορίας, έγινε πιο νότια και συγκεκριμμένα στον κόλπο του Ναυαρίνου στη Πύλο.

Το οθωμανικό ζήτημα απασχολούσε ανέκαθεν τις δυο μεγάλες χώρεσ της Δύσης, το Ηνωμένο Βασίλειο, και την Γαλλία. Ο λόγος ήταν ότι δεν μπορούσαν να επιτρέψουν πλέον στους Τούρκους να έχουν τον απόλυτο έλεγχο στη Νότιο Ανατολική Μεσόγειο εμποδίζοντας την ελεύθερη ναυσιπλοία, και την διακίνηση των εμπορευμάτων δια της θαλάσσης, από την Αίγυπτο ως τις ακτές της Ιταλίας. Οι λόγοι φυσικά των Άγγλων και των Γάλλων ήταν κυρίως εμπορικοί, αλλά το κύμα του Φιλελληνισμού που κατέλαβε τον φιλολογικό κόσμο των δύο αυτών χωρών, επίσπευσε την ανάληψη δράσης εκ μέρους τους, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε στη σημαντικότερη ναυμαχία στην Ιστορία της Ελλάδος μετά από αυτή της Σαλαμίνας. 

Μέχρι τη στιγμή εκείνη η Επανάσταση των Ελλήνων παρέπαιε, λόγω του διχασμού που είχε ενσκύψει στους διάφορους οπλαρχηγούς, οι οποίοι είχαν στρέψει σχεδόν τα οπλά τους εναντίον τους. Η παρέμβαση λοιπόν των δύο Δυτικών δυνάμεων το απέτρεψε αυτό αναπτέρωσε την πορεία της Επανάστασης. Παρούσα στη ναυμαχία του Ναυαρίνου ηταν και η Τσαρική Ρωσία, όχι τόσο από φιλοελληνικά αισθήματα, αλλά κυρίως για να είναι παρούσα στη νέα πράξη των πραγμάτων που θα διαμορφώνονταν στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. 

Παραθέτουμε στη συνέχεια μια γλαφυρή περιγραφή της ναυμαχίας του Ναυαρίνου, όπως τη διατύπωσε πριν από χρόνια ο Βασίλης Ραφαηλίδης:

Η ναυμαχία του Ναβαρίνου

8 Οκτωβρίου 1827,  η μεγάλη ημέρα για την Ελλάδα, όπως μας εξιστορεί με τον δικό του απολαυστικό τρόπο ο Βασίλης Ραφαηλίδης

Στη νοτιοδυτική Πελοπόννησο, λίγο πιο κάτω απ’ τον Πύργο, υπάρχει ένας κολπίσκος που φέρει το όνομα Ναβαρίνο. Έτσι που φράσσεται ο κολπίσκος απ’ το νησάκι που λέγεται Σφακτηρία, αποτελεί ένα έξοχο φυσικό λιμάνι. Σ’ αυτό το λιμάνι τρύπωσε ο στόλος του Ιμπραήμ, για να προφυλαχτεί απ’ τη φουρτούνα κι όχι απ’ τους Έλληνες, που το 1827 είναι πλέον εντελώς ξέπνοοι ύστερα από ηρωικό και απελπισμένο αγώνα έξι ετών, ούτε απ’ το συμμαχικό (πόλο των αγγλογαλλορώσων, που ιδέα δεν έχει ότι επέπρωτο να δοξαστεί υπέρ της ένδοξης Ελλάδας, όταν το 1825, ο Ιμπραήμ (Αβραάμ), γιος του Σουλτάνου της Αιγύπτου Μωχάμετ ‘Αλη, που γεννήθηκε στην Καβάλα, αποβιβαζόταν στη Μεθώνη, με δύναμη 10.000 ανδρών.

Ήταν Οκτώβριος του 1827 και είχαν περάσει κάπου δυόμιση μήνες απ’ τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς, που ο Σουλτάνος ξαπόστειλε τους πρεσβευτές των αγγλογαλλορώσων που πήγαν να του ανακοινώσουν πως οι τρεις σύμμαχοι αποφάσισαν να επιβάλουν την ειρήνη στο Αιγαίο, γιατί μόνο αυτό τους ενδιέφερε στο βάθος. Ο Σουλτάνος τους είπε να μην ανακατεύονται στα εσωτερικά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ότι η Ελλάδα ανήκει στο εσώτερον εσωτερικό της εν λόγω Αυτοκρατορίας. Τότε οι σύμμαχοι θύμωσαν που ο Σουλτάνος, παρά τα χάλια της Αυτοκρατορίας του, επέμενε να κάνει το νταή, και είπαν να επέμβουν δυναμικά υπέρ των Ελλήνων, δηλαδή υπέρ του εαυτού των.

Περί τα μέσα Σεπτεμβρίου, οι τρεις στόλοι συναντιόνται στα ανοιχτά κοντά στη Ζάκυνθο και καταστρώνουν κοινό σχέδιο δράσης κατά του στόλου του Ιμπραήμ, που μαχμουρλιάζει στο Ναβαρίνο, χωρίς να ξέρει τι τον περιμένει. Αρχηγός του αγγλικού στόλου είναι ο ναύαρχος Έντουαρντ Κόδριγκτον, που χρίεται και αρχηγός του ενωμένου συμμαχικού στόλου, αρχηγός του γαλλικού είναι ο ναύαρχος Δεριγνύ, και επί το ορθότερον και πληρέστερον Ανρί-Ντανιέλ Γκοτιέ Ντε Ρινύ, και αρχηγός του ρωσικού ο ναύαρχος Λογγίνος Χέυντεν (Χέυδεν, τον λέμε εμείς). Και οι τρεις γίναν… δρόμοι της Αθήνας.

Ο συμμαχικός στόλος έχει 27 πλοία και ο τουρκοαιγυπτιακός 82. Τη μεγάλη για την Ελλάδα ημέρα της 8ης Οκτωβρίου 1827, ο συμμαχικός στόλος αποκλείει εύκολα τον αμέριμνο τουρκοαιγυπτιακό μέσα στο Ναβαρίνο, και μ’ ένα σφυροκόπημα που δεν κρατάει ούτε τρεις ώρες καλά καλά, τον στέλνει όλον στον πάτο. Σ’ αυτές τις τρεις ιστορικές συμμαχικές ώρες που ισούνται με έξι ελληνικά χρόνια σκληρών αγώνων, 5.000 ψυχές μουσουλμάνων πετούν για τον μουσουλμανικό παράδεισο και 700 ψυχές χριστιανών, ορθοδόξων Ρώσων, προτεσταντών Άγγλων και καθολικών Γάλλων ανάμεικτα, φτερουγίζουν για τον χριστιανικό παράδεισο.

Και η ψυχή των Ελλήνων που είχε πάει στην Κούλουρη, δηλαδή την πάντα καλά προφυλαγμένη Σαλαμίνα, όπου έβρισκαν καταφύγιο και τα τρομαγμένα σώματα και οι τρομαγμένες ψυχές των Ελλήνων από αρχαιοτάτων χρόνων, επιστρέφει απ’ την Κούλουρη. Κανένα πρόβλημα πλέον με τον Ιμπραήμ. Οι σύμμαχοι νίκησαν για λογαριασμό των Ελλήνων, και η επανάσταση τελειώνει με το τέλος του έκτου χρόνου. Όμως, τα εν ειρήνη δύσκολα τώρα αρχίζουν. Και πόσο δυσκολευόμαστε εμείς οι Έλληνες στην ειρήνη, δε λέγεται.

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ, ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ