Home DNA της Εβδομαδας (Ηλίας Κουτίνας) το DNA της εβδομαδας

το DNA της εβδομαδας

37

Ο ΣΩΣΤΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΗΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ

Είναι αυτό που οι Λατίνοι ονόμαζαν Sui Generis, δηλαδή είδος μοναδικό που δεν απαντάται αλλού. Σήμερα λέγεται παλαβός. Ζει εγκλωβισμένος στον μικρόκοσμο του και προσπαθεί με το ζόρι να επιβάλει τον τρόπο σκέψης του στον έξω κόσμο τον μεγάλο, αυτόν της πραγματικότητος. Κάθε φορά που το πετυχαίνει, και το πέτυχε πολλάκις τα τελευταία 40 χρόνια, το πληρώνει ακριβά, όχι ο ίδιος αλλά ολόκληρη η χώρα. Με ψυχολογία μουλαριού αρνείται κάθετα να δεχτεί οποιαδήποτε ιδέα ή πρόταση, αν δεν προέρχεται από αυτόν. Για συζήτηση, ή διαβούλευση , ούτε λόγος να γίνεται.  Η αντίδραση του έχει καταντήσει ιλαροτραγικά προβλέψιμη. Απεργία, και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Βολεμένος στον μικρόκοσμό του, (δεν είναι τυχαίο ότι η συντριπτική πλειοψηφία είναι δημόσιοι υπάλληλοι, ή συντεχνίτες), θεωρεί ότι το βόλεμα του, είναι αποτελέσμα ενός “δίκαιου αγώνα”, που υπάρχει μόνο στο μυαλό του, και όχι συνεχούς πίεσης στα κόμματα εξουσίας, να τον κρατούν συνεχώς ικανοποιημένο, για να απολαμβάνουν τα ίδια τη χαρά της διακυβέρνησης. 

Το ΠΑΜΕ πχ. μπορούσε με ομάδες δέκα ατόμων να παραλύσει τα πάντα σύμφωνα με τις ορέξεις του. Οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να προχωρήσουν σε 2ωρες απεργίες χωρίς καμία προειδοποίηση, δημιουργώντας τεράστια ταλαιπωρία στη μετακίνηση των κατοίκων. Οι “Φωτόπουλοι” της ΔΕΗ μπορούσαν όποτε γούσταραν να κατεβάζουν τον διακόπτη βυθίζοντας ολόκληρες περιοχές στο σκοτάδι, ενώ οι φαρμακοποιοί αποκτούσαν τη μία μετά την άλλη αποκλειστικότητα στη διάθεση και αυτών ακόμη των μη συνταγογραφομένων φαρμάκων, αυτών δηλαδή που εμείς εδώ τα πέρνουμε μόνοι μας από τα ράφια ακόμη και μικρών Variety καταστημάτων.

Έχοντας αυτή τη εικόνα των προνομίων στο νου σας, προσπαθείστε για μια στιγμή να τη μεταφέρετε εδώ στη Καναδική πραγματικότητα . Αδιανόητο φυσικά έτσι; Ακόμη και αν είστε ψηφοφόρος του NDP!

Είπαμε λοιπόν ότι ο Έλληνας αριστερός  είναι είδος μοναδικό. Η αλλοπρόσαλλη συμεριφορά του πάει αντίθετα στη κοινή λογική, αλλά συμβαδίζει απόλυτα με τη παλαβή του προσωπικότητα. Αντίθετος σε ότι δεν πηγάζει από αυτό.

Έστω ότι δεν έχει γίνει ένα μεγάλο έργο, δημόσια ή ιδιωτική επένδυση.

Ο  σωστός και συνεπής αριστερός διαμαρτύρεται για τους διεφθαρμένους και άχρηστους πολιτικούς που δεν κάνουν τίποτα.

Αν το έργο ανακοινώνεται πως θα γίνει

Ο σωστός και συνεπής αριστερός κάνει ότι μπορεί για να το αποτρέψει. Φωνάζει, αντιδρά,  διαδηλώνει και πάει στα δικαστήρια. Πιστεύει ότι καταστρέφει το περιβάλλον, θα είναι μια μέγγενη για τα εργασιακά δικαιώματα και οτι τελικά θα είναι κάτι άχρηστο. 

Αν το έργο προχωρήσει

Ο σωστός και συνεπής αριστερός κρίνει ότι πάει πολύ αργά, αποφαίνεται ότι δεν θα τελειώσει ποτέ, είναι σίγουρος πως υπάρχουν μίζες και πιστεύει πως δεν επιφέρει τίποτα καλό.

Όταν το έργο τελειώσει

Ο σωστός και συνεπής  αριστερός στο πόρισμά του αναφέρει πως έπρεπε να είχε γίνει χρόνια πριν και ότι άργησε πάρα πολύ να παραδοθεί στους πολίτες

Όταν το έργο αποδίδει καρπούς

Ο σωστός και συνεπής  αριστερός ξεκινάει κάθε φράση του με το «εντάξει έγινε» και αμέσως μετά ακολουθεί ένα «αλλά» και αναφέρεται σε ένα άλλο έργο, μια δημόσια ή ιδιωτική επένδυση που ακόμα δεν έχει γίνει…

Ο Έλληνας αριστερός έχει χάσει πια το δικαίωμα στον διάλογο, γιατί απλούστα δεν επιδιώκει ανταλλαγή επιχειρημάτων αλλά επιβολή της δικής του άποψης, η οποία είναι η μόνη σωστή γι αυτόν, ακόμη και αν αποτελεί άποψη ισχνής μειοψηφίας. 

Κλασικός εκπρόσωπος της σκέψης του Έλληνα αριστερού είναι ο ίδιος ο Τσίπρας. Συγκεντρώνει πάνω του όλη τη φιλοσοφία του “απέναντι σε όλα” της Αριστεράς.

Ο Αλέξης Τσίπρας για μια ακόμη φορά έχει αυτοεγκλωβιστεί. Τώρα που όλα δείχνουν ότι η μαραθώνια μάχη με τον κορονοϊό φτάνει προς το τέλος, αφήνει στην άκρη τον αντιπανδημικό λόγο και ξαναπιάνει την αντιμνημονιακή ρητορική.

ΑΥΤΟ είναι και το μεγάλο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό είναι και το μεγάλο έλλειμμα. Αν και κυβέρνησε επί τεσσεράμισι χρόνια, συνεχίζει να συμπεριφέρεται ως κόμμα διαμαρτυρίας. Συνεχίζει να υιοθετεί μια αντι-πολιτική, του «όχι» σε όλα. Συνεχίζει να ποντάρει στην καταστροφολογία. Συνεχίζει να παρουσιάζει φαντασιακά αφηγήματα, τα οποία καταρρέουν μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα από την ίδια την πραγματικότητα.

ΕΙΝΑΙ «η μητέρα των μαχών», λέει ο Αλέξης Τσίπρας για το εργασιακό νομοσχέδιο.  Ένα νομοσχέδιο που εκσυγχρονίζει επιτέλους τις εργασιακές υποχρεώσεις και δικαιώματα στη χώρα και τα εναρμονίζει με τα ισχύοντα στις αναπτυγμένες οικονομικά Δυτικές χώρες. 

Η Εφη Αχτσιόγλου είχε δίκιοτελικά  σε αυτό που είπε πως «η κανονικότητα δεν είναι ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά». Μοναδική στρατηγική είναι να εκμεταλλευτούν κάθε είδους αναταραχή, κάθε είδους καταστροφή, κάθε είδους μη κανονικό γεγονός που συμβαίνει. 

Μόνο που πριν από την Αχτσιόγλου, το είχε πει καλύτερα ο Μάο Τσε Τούνγ.

“Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια ευκαιρία!”