Home Cyprus News το DNA της εβδομαδας

το DNA της εβδομαδας

311


Η ΚΥΠΡΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΧΑΜΕΝΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ
Από το 1974 και μετά το Χρυσοπράσινο φύλλο χρυσοπρασινίζει μόνο από την νότια πλευρά του. Η βόρεια και πιο εύφορη βρίσκεται έκτοτε σε μόνιμο μαρασμό. Τίποτα δεν χρυσαφίζει πλέον εκεί.
Για δεκαετίες τώρα, έχουμε συνδέσει τη μοίρα της Μεγαλονήσου με τα “βρώμικα σχέδια” των “κακών” Μεγάλων Δυνάμεων, και ποτέ με τις δικές μας πράγματι κακές επιλογές στη διάρκεια της Ιστορίας. Το blaming game σε βάρος των άλλων το αναγάγαμε σε εθνική ρητορική. 
Η Ιστορία ήταν και συνεχίζει να είναι μια συνεχής αντιπαλότητα ανάμεσα στο Δυτικό και τον ανατολικό κόσμο. Ανάμεσα στις ελεύθερες κοινωνίες και στις καταπιεσμένες. 
Είτε επρόκειτο για την Τσαρική Ρωσία τότε, ή την Σοβιετική Ένωση πρόσφατα, ή την Ρωσία του Πούτιν σήμερα, η Δύση ήταν αναγκασμένη, στη προσπάθεια της να προστατέψει τον ελεύθερο τρόπο ζωής της, να επεξεργάζεται μονίμως μακρόπνοα σχέδια αντιμετώπισης αυτής της απειλής. Δεν ήταν τυχαίο ότι ο Τσώρτσιλ έκανε τα πάντα για να κρατήσει την Ελλάδα μετά τον 2ο ΠΠ στη σφαίρα επιρροής της Δύσης. Ασπίδα προστασίας δημιουργούσε ο άνθρωπος. Δυστυχώς όμως για μας η ίδια ασπίδα προστασίας περιελάμβανε και τη Τουρκία. Η γεωγραφική θέση της τελευταίας, (Δαρδανέλια, εγγύτητα στη προβληματική  Μέση Ανατολή), ήταν και συνεχίζει να είναι τεράστιας σημασίας για τη Δύση. 
Η ειδοποιός διαφορά για τη Δύση, ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία, είναι ότι η πρώτη είναι φυσικό μέλος της Δυτικής οικογένειας , ενώ η δεύτερη από ανάγκη. Επί πλέον η δεύτερη λειτουργούσε και λειτουργεί ακόμη εκβιαστικά προς τη Δύση. Δώστε μου ότι σας ζητώ για να παραμείνω μαζί σας.    
Με άλλα λόγια η Δύση θεωρεί την Ελλάδα αναπόσπαστο κομμάτι της οικογένειας της, ενώ τη Τουρκία απλά την ανέχεται. 
Η Ρωσία μπορεί να απέτυχε να προσαρτήσει την Ελλάδα στο στρατόπεδό της, κατάφερε όμως να διαδραματίζει έμμεσα μεγάλο ρόλο στο εσωτερικό της με την Αριστερά και την άκρα Δεξιά σε ρόλους αποσυντονισμού χάραξης μιας εθνικής πολιτικής. Αυτό φάνηκε καθαρά στη περίπτωση της Κύπρου. 
Η Δύση πρόσφερε σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές την Ένωση της μεγαλονήσου στην Ελλάδα, γιατί σε τελική ανάλυση αυτό βόλευε και τα δικά της σχέδια στη περιοχή, (αδυνάτισμα του ρόλου της Τουρκίας), αλλά η κοντόφθαλμοι πολιτικοί δεν μπορούσαν να δουν παραπέρα από τη κομματική μύτη τους.
Ας δούμε λοιπόν μερικές από αυτές τις σημαντικές ιστορικές ευκαιρίες:
Α.  το 1912 οι Άγγλοι παραχωρούν την Κύπρο στην Ελλάδα ως αντάλλαγμα στη χρήση του λιμανιού του Αργοστολίου, στην Κεφαλονιά. Είπαν ομόφωνα «όχι» ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄ κι ο Βενιζέλος. Προείχε το μεγάλωμα του κορμού της Ελλάδας κι ετοιμάζονταν ή είχαν αρχίσει οι Βαλκανικοί πόλεμοι.


Β. το 1916 οι δυνάμεις της Αντάντ προσέφεραν στην Ελλάδα την Κύπρο, με αντάλλαγμα την είσοδό μας στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο. Αρνήθηκε κατηγορηματικά ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄ κι έβαλε το φερέφωνο του Ζαΐμη, που έκανε χρέη πρωθυπουργού, να πει «όχι»! Είχε ήδη αρχίσει η μεγάλος διχασμός…


Γ. Το 1955, ο κυβερνήτης της Κύπρου, ο Χάρντινγκ, με εντολή της Αγγλικής κυβέρνησης προτείνει στον Μακάριο ένα Σύνταγμα που μαθηματικά οδηγούσε σε αυτοδιάθεση της Κύπρου. Δηλαδή σε σύντομο χρονικό διάστημα, εκλογές για ένωση ή όχι με την Ελλάδα! Ο Μακάριος είπε «όχι» ζητώντας την αυτοδιάθεση να γίνει εκείνη τη στιγμή. Να υπενθυμίσω ότι τότε μαζί με τον Μακάριο συντάχθηκε η ελληνική Αριστερά και το μεγάλο μέρος του ελληνικού Κέντρου. Η ιστορία δεν δικαίωσε κανέναν κι η Κύπρος χάθηκε.  Κι είναι χαρακτηριστικό ότι αργότερα, το 1966, ο Μακάριος είχε παραδεχτεί στον  Παναγιώτη Κανελλόπουλο  ότι χάθηκε μια τεράστια ευκαιρία να έχει γίνει ελληνική η Κύπρος! Κι ότι εκείνος συμφωνούσε μεν με την πρόταση Χάρντινγκ, αλλά ως συνήθως στις διαπραγματεύσεις τους ζητούσε πάντα περισσότερα.


Λεπτομέρεια: Ο πρωθυπουργός Καραμανλής κι ο υπουργός Εξωτερικών Σπύρος Θεοτόκης συμφωνούσαν με την πρόταση των Άγγλων, αλλά ακολούθησαν τη θέληση Μακάριου.
Να θυμίσουμε ακόμη ότι τότε, με την άρνηση του Μακάριου και τις απαιτήσεις του για «εδώ και τώρα λύση», οι Άγγλοι ως μετρ του διαίρει και βασίλευε έβαλαν στο παιγνίδι τους Τούρκους  κι ουσιαστικά ξεκίνησε η μεγάλη περιπέτεια του νησιού. Μέχρι εκείνη τη στιγμή οι Τούρκοι δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον για την Κύπρο, αφού την είχαν πουλήσει στους Άγγλους το 1878 με τη συνθήκη της Κωνσταντινούπολης.


Δ. το 1964, η τέταρτη μεγάλη ευκαιρία ήταν με το σχέδιο Άτσεσον, που αποδέχονταν οι Τούρκοι κι αρνήθηκε η κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου, εξ αιτίας των αντιδράσεων του Ανδρέα Παπανδρέου και του Μακάριου. Το σχέδιο προέβλεπε μια βάση στη Βόρειο Κύπρο για 50 χρόνια στους Τούρκους και το Καστελλόριζο! Μακάριος κι Ανδρέας Παπανδρέου θεώρησαν ότι η τουρκική βάση για 50 χρόνια θα διχοτομεί το νησί. Παραβλέποντας ότι σε 50 χρόνια αυτό θα ήταν ελληνικό έδαφος.


Σήμερα, περισσότερα από 100 χρόνια από την πρώτη φορά που προσφερόταν λύση κι ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, το κυπριακό εξακολουθεί άλυτο και συστηματικά πεδίο εντάσεων και αντιπαραθέσεων.