Home DNA της Εβδομαδας (Ηλίας Κουτίνας) Το dna της εβδομαδας

Το dna της εβδομαδας

165

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Θα μπορούσε να λέγεται και επιστροφή στον τόπο του εγκλήματος, αλλά αυτό είναι θέμα για μια άλλη μεγάλη συζήτηση.

Η Ελλάδα με την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη έδειξε ότι επιθυμεί να κόψει τους δεσμούς της με το αμαρτωλό της παρελθόν, και να βάλει αζιμούθιο για μια νέα πορεία, πιο ευρωπαική και λιγότερο τριτοκοσμική. Δείχνει να το πετυχαίνει, όπως φαίνεται  από τις αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις που κρίνουν θετικά το έργο της κυβέρνησης , και τα εύσημα που δέχεται από το εξωτερικό.

Ένας Μητσοτάκης όμως και ένα κόμμα δεν φαίρνουν την άνοιξη. Δεν θα ήταν σωστό εξάλλου. Χρειάζεται και το αντίπαλο δέος. Αντίπαλο δέος αυτή τη χρονική συγκυρία, δεν υπάρχει. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στη κυριολεξία ένα κόμμα ανέκδοτο. Θα μας διασκέδαζε η παρουσία του αν δεν είχε αποδειχτεί τραγική η διακυβέρνηση του. 

Η Ελλάδα αξίζει κάτι καλύτερο, σαν αντίπαλο δέος, και αυτό το καλύτερο μπορεί να προέλθει μόνο από το ΚΙΝΑΛ. Για να διαδραματίσει όμως αυτό το ρόλο θα πρέπει να ξεκολήσει από τον πάτο των δημοσκοπικών θέσεων. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την εκλογή ενός νέου ηγέτη ο οποίος θα μπορέσει να σταθεί απέναντι στον ακλόνητο βράχο που λέγεται Κυριάκος Μητσοτάκης.

Φαίνεται όμως ότι η σοβαρότητα θα αργήσει να έρθει στο ΚΙΝΑΛ. Εφτά υποψηφιότητες για τη θέση του αρχηγού σε ένα κόμμα που έχει κολήσει στο 7%, δεν είναι δείγμα σοβαρότητος. Το αντίθετο μάλιστα. Θα έπρεπε ήδη να είχε ξεκινήσει μεταξύ τους ένας σοβαρός διάλογος, και να καταλήξουν σε δύο υποψηφιότητες με βάση όχι τόσο την επιρροή του καθενός μέσα στους κομματικούς μηχανισμούς, αλλά την αποδοχή τους από την κοινωνία. Με λίγα λόγια ποιον θεωρεί ο κόσμος έξω πιο κατάλληλο να σταθεί απέναντι στον Μητσοτάκη, και θα μπορέσει έτσι να βοηθήσει το κόμμα να ξεκολήσει δημοσκοπικά. 

Δεν το κρύβω ότι προσωπικά θα προτιμούσα μια μάχη για την αρχηγία ανάμεσα σε Εύη Καίλη και Λοβέρδο, μια και αυτοί οι δυο δείχνουν να είναι σε θέση να κάνουν την υπέρβαση. Δυστυχώς όμως το “Βυζάντιο” και οι  “βυζαντινισμοί” βασιλεύουν στο κόμμα, όπως δείχνει εύγλωτα η επιστροφή Παπανδρέου.

Για μας που ζούμε στον Καναδά, κάτι τέτοιο μας φαίνεται αδιανόητο γιατί έχουμε συνηθίσει διαφορετικά. Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε πρωθυπουργούς να εγκαταλείπουν την πολιτική, και να ιδιωτεύουν, αμέσως μετά την εκλογική τους αποτυχία. Με λίγα λόγια ο χαμένος πάει σπίτι του, και ανοίγει τον δρόμο για κάποιον άλλον με νέες ιδέες και δυναμική. Αυτό δεν γίνεται στην Ελλάδα . Εκεί οι χαμένοι μετατρέπονται σε πολιτικά ζόμπι και περιμένουν την στιγμή της πολιτικής τους νεκρανάστασης.

Γίνονται βαρίδια όχι μόνο για το κόμμα τους, αλλά και για τη χώρα. Ένα τέτοιο είναι και ο Γιώργος Παπανδρέου. 

Η επιλογή του Γιώργου Παπανδρέου να θέσει υποψηφιότητα για την αρχηγία του τρίτου κόμματος στη Βουλή, μπορεί να αποδοθεί κυρίως σε προσωπικούς λόγους και λιγότερο σε πολιτικούς. Πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί, πως ο πρώην πρωθυπουργός που εκλέχθηκε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ από ένα εκατομμύριο ψηφοφόρους και κέρδισε τις εκλογές το 2009 με 44%, τώρα – δέκα χρόνια από την παραίτησή του από το πρωθυπουργικό αξίωμα- καταλήγει να διεκδικεί τη θέση του προέδρου του ΚΙΝΑΛ που κατέγραψε στις τελευταίες εκλογές 8%;

Ο κ. Παπανδρέου, δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο. Από τη μια μεριά φέρει το βαρύ όνομα των Παπανδρέου και από την άλλη την τραγική αποτυχία του ως πρωθυπουργός.

Έζησε δέκα χρόνια με το στίγμα του αποτυχημένου, εκείνου που οι πολίτες πέταγαν μπουκάλια με νερό, όταν πήγαινε με το αυτοκίνητό του, στο Μαξίμου, διερχόμενος μέσα από δεκάδες αστυνομικές κλούβες που ήταν παρατεταγμένες δεξιά και αριστερά για την προστασία του.

Έζησε με τις σκληρές επιθέσεις και κατηγορίες των αντιπάλων του. Είναι εκείνος που οι συριζαίοι της εποχής τον είχαν στοχοποιήσει, αδίκως, ως τον μοναδικό υπεύθυνο για το μνημόνιο και τα σκληρά μέτρα που επέφερε στους πολίτες. Τον αποκαλούσαν “γερμανοτσολιά” και “προδότη” που ξεπούλησε την Ελλάδα στο ΔΝΤ και τους Γερμανούς.

Είναι όμως και εκείνος που καθυστέρησε να αντιληφθεί πως η χώρα είχε χρεοκοπήσει και το φθινόπωρο του 2009 που ανέλαβε την εξουσία έδωσε την πρώτη δόση επιδόματος που είχε υποσχεθεί προεκλογικά με τη φράση “λεφτά υπάρχουν”.

Η ιστορία λέει, πως αντελήφθη πλήρως την κατάσταση της χώρας, τον Ιανουάριο του 2010, στο Νταβός, όταν οι ξένοι δημοσιογράφοι τον κυνηγούσαν στις σκάλες για να τον ρωτήσουν που θα βρει λεφτά για να πληρώσει τα χρέη.

Αυτή τη βαριά κληρονομιά θέλει να βγάλει από πάνω του ο κ. Παπανδρέου και σύμφωνα με τους συνεργάτες του θέλει να δικαιωθεί για εκείνη την εποχή.

Αλλά ποιοί και πόσοι πολίτες ψηφίζουν κάποιον που κατεβαίνει στις εκλογές για προσωπικούς λόγους, για να δικαιωθεί για το παρελθόν αν δεν έχει να προσφέρει για το μέλλον;

Αν πραγματικά θέλει να αποτινάξει από πάνω του το στίγμα του αποτυχημένου, ας γράψει ένα βιβλίο και ας εξηγήσει μέσα σε αυτό, με κάθε λεπτομέρεια, αλλά και ειλικρίνεια, τι ακριβώς συνέβει τότε.

Τώρα επιβάλλεται να αποσυρθεί. 

Previous articleΖητούνται Σερβιτόροι
Next articleΗ ΟΦΕΙΛΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ