Home DNA της Εβδομαδας (Ηλίας Κουτίνας) το dna της εβδομαδας

το dna της εβδομαδας

88

ΤΑ RAFALE ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ
‘Ενα πραγματικά καλό νέο αυτή την εβδομάδα ήταν η παράδοση των πρώτων έξι Rafale στην Ελλάδα και η εντυπωσιακή πτήση τους πάνω από τον Παρθενώνα, σκορπώντας συναισθήματα εθνικής υπερηφάνειας στους συμπατριώτες μας.
Απών φυσικά από αυτή τη σημαντική για τη πατρίδα μας στιγμή, για μια ακόμη φορά ο Σύριζα, παραμένοντας πιστός στην άρνηση του για εξοπλισμό των Ενόπλων Δυνάμεων , απέναντι σε μια εχθρική Τουρκία οπλισμένη σαν αστακός, και ιδιαίτερα προκλητική τον τελευταίο καιρό.
Η παράδοση των εξαιρετικών αυτών μαχητικών αεροσκαφών, και των αντίστοιχων φρεγατών που θα ακολουθήσει σε λίγο καιρό, είναι ξεκάθαρα επίτευγμα της κυβέρνησης της ΝΔ. Ως γνωστόν η Αντιπολίτευση είχε καταψηφίσει την αγορά τους στη Βουλή.Αξίζει να επισημάνουμε εδώ ότι είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας που αντιπολίτευση καταψηφίζει δαπάνες για τον εξοπλισμό της άμυνας της χώρας. Το λες και προδοτική στάση αυτό.

Από την άποψη αυτή καλά έκαναν οι επικοινωνιολόγοι της ΝΔ και κυκλοφόρησαν σποτάκι που αναφέρεται σε αυτό το επίτευγμα. Επίτευγμα από την άποψη ότι έχει κυριολεκτικά “σκυλιάσει” η Τουρκία.
Η κυβέρνηση της ΝΔ έκλεισε την εξαιρετικά καλή συμφωνία για τη πατρίδα μας εκμεταλλευόμενη τις διεθνείς συνθήκες και εξασφάλισε την ταχύτατη παράδοση τους. Κάτι που κατάφερε ο Μητσοτάκης, γιατί θα πρέπει να το μοιραστεί με τον Τσίπρα που το πολέμησε από την αρχή. Δική του απόφαση, δικό του deal, δική του και η παραλαβή. Μόνο επικοινωνιακό ατόπημα η εμφάνιση στο τέλος του σποτ, το σήμα της ΝΔ, και όχι το εθνόσημο, ή, η σημαία της χώρας.
Η κριτική (πολεμική στην ουσία), της Αντιπολίτευσης του τύπου ο κόσμος πεινάει και εμείς παίρνουμε όπλα, πραγματικά έχει καταντήσει βαρετή. Πάντα θα υπάρχει κόσμος που θα πεινάει, και ευτυχώς το ποσοστό αυτό στην Ελλάδα είναι από μικρό έως ανύπαρκτο. Φτωχοί υπάρχουν, πεινασμένοι όχι. Αν θέλουμεμια χώρα με ανάπτυξη, υγεία, παιδεία και οικονομία, συγγνώμη αλλά όλα όσα περιλαμβάνουν τον τρόπο ζωής μας στηρίζονται στην ελευθερία και στην ασφάλεια της χώρας μας. Και αυτή κοστίζει.
Δεν συνορεύουμε εξάλλου ούτε με την Σουηδία, ούτε με το Λουξεμβούργο, ούτε με το Μονακό. Βαρβάρους έχουμε στη γειτονιά μας, οι οποίοι μας επιβουλεύονται και μας απειλούν καθημερινά. Αν κάποιοι προτιμούν τα Ίμια του 1996, εμείς προτιμούμε την “επακούμβηση” του αντιπλοίαρχου Γιάννη Σαλιάρη που κακώς δεν τόλμησε η Ελληνική Πολιτεία να τον τιμήσει όπως του αξίζει για την ηρωική του πράξη.
Είμαστε μια μικρή χώρα, με τεράστιο δημογραφικό πρόβλημα, εθνολογικά αλλοιωμένη, με μια κοινωνία σε σήψη και παρακμή. Το εξοπλιστικό πρόγραμμα είναι επιβεβλημένο, όσο και αν κοστίζει.
Η πτήση των Rafale πάνω από τον Παρθενώνα ήταν μια στιγμή αισιοδοξίας, υπερηφάνειας και εγγύησης για το παρόν και το μέλλον της πατρίδας μας.
Αν θέλουμε να διατηρήσουμε και να μεταβιβάσουμε στις επόμενες γενιές μια Ελλάδα ισχυρή και ακμαία, πρέπει να είμαστε έτοιμοι, αν δεχθούμε επίθεση, να μπορούμε να αμυνθούμε αποτελεσματικά.
Όχι άλλα Ίμια.

AD

Ο ΘΟΡΥΒΟΣ ΤΟΥ ΟΧΛΟΥ

ΕΝΑΣ από τους πιο “οργισμένους” Έλληνες για την οικονομική κρίση υπήρξε ο μακαρίτης ο Γιώργος ο Τράγκας.
Ποιος δεν θυμάται τις φοβερές …κραυγές του κάθε μέρα από ραδιοφώνου:
«Ο λαός πεινάειειειειει…»… «Αλήτεεεεεες»… «Ρημάξατε τον τόποοοοοο… «Γερμανοτσολιάδεεεεεεες». «Ταγματασφαλίτεεεες».
Και τώρα που ανοίγει η διαθήκη του, αποκαλύπτεται ότι ο ίδιος διέθετε πολυτελέστατες βίλες και διαμερίσματα στα πιο διάσημα και ακριβά μέρη του κόσμου : Νίκαια Γαλλίας, Μονακό, Παρίσι, Νέα Υόρκη, Μαϊάμι, Λος Άντζελες, Κηφισιά, Ακρόπολη, Μύκονο, Κέρκυρα. Χώρια τα (πολλά) μετρητά. Αμύθητη η περιουσία αυτού του “λαικού” παιδιού!
Αλήθεια πως μπορεί σήμερα να αισθάνεται κάποιος εκ των φανατικών ακόλουθων του συγχωρεμένου Γιώργου Τράγκα;;; ο λαϊκός επαναστάτης, ο υπερασπιστής των φτωχών, ο αγωνιστής των καταφρονεμένων, βρέθηκε με αμύθητη περιουσία και εκτυφλωτικά ακίνητα στην Αμερική, στη Γαλλία και σε άλλες “φτωχές γειτονιές¨στην υγεία των κορόιδων. Αυτός που φώναζε υπερ της δραχμής, είχε τα πολλά λεφτά του έξω και αν η δραχμή έμπαινε στα πορτοφόλια μας, αυτός ο άνθρωπος θα είχε αγοράσει τον Παρθενώνα κοψοχρονιά. Πρόσεχε ποιους ακούς και ποιους στηρίζεις
Συμπέρασμα : Μην πολυπιστεύεις αυτούς που φωνάζουν και κλαίγονται, και οδύρονται ότι τάχα μάχονται για την αλήθεια και το καλό σου. Παράσιτα του συστήματος είναι όλοι αυτοί και τρέφονται από άγνοια του όχλου.
Στην Ελλάδα όλοι ρόλους παίζουν… Με το ….αζημίωτο βέβαια. Να λυπάσαι τους αξιοπρεπείς που δεν θα σου μιλήσουν ποτέ για τη φτώχεια τους.
.
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΕΝΟΣ ΑΗΔΙΑΣΤΙΚΟΥ ΒΙΑΣΜΟΥ

Τη λένε Γεωργία Μπίκα και είχε το θάρρος να καταγγείλει τους βιαστές της. Η υπόθεση έχει πάρει το δρόμο της διελεύκανσης και βρίσκεται στα χέρια των ανακριτικών αρχών. Μια υπόθεση που έχει συγκλονίσει την Ελλάδα. Πριν τρεις περίπου εβδομάδες μια άμοιρη νεαρή Κουβανή , βιάστηκε κατ επανάληψη στο Κιλκίς από ομάδα Πακιστανών λαθρομεταναστών, αλλά αυτή η υπόθεση περιέργως δεν φάνηκε να συγκλόνισε το πανελλήνιο.
Παρ΄όλα αυτά αν η Γεωργία Μπίκα συντελέσει να σπάσει ένα κακοφορμισμένο απόστημα, μπράβο της και μαγκιά της. Χρειάζεται προσοχή στο πως θα διαχειριστεί τη δημοσιότητα γιατί καίει και, εύκολα τα ωσανα γίνονται σταύρωσον. Αυτό που ισχυρίστηκαν μερικοί και ο όχλος έσπευσε να τους κατασπαράξει, δεν είναι ότι αν πας σε ένα πάρτι θα πρέπει να σε βιάσουν. Είναι ότι πρέπει να αποφεύγεις τις κακοτοπιές. Τα πάρτι σε ιδιωτικούς χώρους, (σουίτα ξενοδοχείου με άγνωστους άνδρες), αν δεν έχεις ισχυρή συνοδεία είναι επικίνδυνα. Για δύο κοριτσάκια ολομόναχα 24 και 17 Μαϊων ήταν τζόγος. Αυτό όμως που μένει από την ιστορία της όμορφης Γεωργίας με το θάρρος 10 ανδρών είναι το πώς πήγε στο πάρτι. Ένα κορίτσι που έχασε μάνα, πατέρα και σχέση με θάνατο. Το πένθος και η μοναξιά, την παραμονή της πρωτοχρονιάς την οδήγησαν σε μια ριψοκίνδυνη διασκέδαση. Δεν είναι μόνο η Γεωργία. Και άλλοι κάηκαν με τέτοιες προϋποθέσεις που δεν τους μάθαμε ποτέ. Γιατί δεν άντεχαν τις μοναχικές γιορτινές ημέρες. Η μοναξιά είναι αφόρητη. Αν κάποιος από το συγγενικό και άμεσο φιλικό της περιβάλλον, είχε ενδιαφερθεί να καλέσει τη Γεωργία Μπίκα , δεν θα είχε πάει ποτέ σε εκείνο το πάρτι στο ξενοδοχείο. Ολομόναχη στο στόμα των λύκων.

ΣΕΙΡΗΝΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ

Τρεις δεκαετίες μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η Ευρώπη έχει μετατραπεί σε ένα πεδίο μάχης για τη νέα παγκόσμια τάξη. Οι ρωσικές απειλές για εισβολή στην Ουκρανία και οι κυρώσεις που έχουν προαναγγελθεί ως απάντηση αποτελούν την πιο άμεση πρόκληση για μια ήπειρο που πρέπει να ξανασκεφτεί τη θέση της στον κόσμο και τις προοπτικές μιας στρατηγικής αυτονομίας. Το σενάριο μιας μεγάλης ενεργειακής κρίσης εξαιτίας μιας απότομης μείωσης των ποσοτήτων φυσικού αερίου που διοχετεύονται στην Ευρώπη συμπληρώνει το κάδρο. Αλλά και η Κίνα, που επιδιώκει όλο και πιο μεθοδευμένα να εδραιώσει τα συμφέροντά της και να μειώσει τη δυτική ηγεμονία, θέτει σε δοκιμασία τον παγκόσμιο ρόλο της ΕΕ.
Φαίνεται, έτσι, πως ζούμε μια πραγματική «στιγμή της αλήθειας», για να χρησιμοποιήσουμε τη φράση του Ρώσου απεσταλμένου στον ΟΑΣΕ, την περασμένη εβδομάδα. Και είναι έτσι, καθώς η Μόσχα έχει ανεβάσει πολύ τις διεκδικήσεις της, συμπληρώνοντάς τις με μια πρωτοφανή ανάπτυξη δυνάμεων στα σύνορα με την Ουκρανία. Την ίδια στιγμή, το Πεκίνο θέτει την Ευρώπη προ των ευθυνών της, όπως δείχνει η κρίση με τη Λιθουανία εξαιτίας της αναγνώρισης της Ταϊβάν.
Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις, μέχρι ποιου σημείου μπορεί η ΕΕ να επιδιώξει μια στρατηγική αυτονομία; Μήπως αυτήν την ώρα πρέπει να ευθυγραμμιστεί με την Ουάσινγκτον στους κόλπους του ΝΑΤΟ; Αλλά και οι Ηνωμένες Πολιτείες, από την πλευρά τους, πόσο πρέπει να εμπλακούν στην αντιπαράθεση με τη Ρωσία, αφού η απόλυτη προτεραιότητά τους είναι η Κίνα;
Ο κίνδυνος η κρίση να κλιμακωθεί είναι μεγάλος. Το Κρεμλίνο έχει απαιτήσεις που η Δύση δεν μπορεί να δεχθεί. Η Μόσχα ζητά το ΝΑΤΟ να μην επεκταθεί προς ανατολάς και οι χώρες που εντάχθηκαν σε αυτό μετά το 1997 να μην έχουν στρατιωτικά μέσα. Ουσιαστικά, ο Βλαντίμιρ Πούτιν θέλει να γυρίσει το ρολόι πίσω στον εικοστό αιώνα.
Το ΝΑΤΟ, παρόλο που δεν είναι διατεθειμένο να δεχθεί προς το παρόν την Ουκρανία στους κόλπους του, θεωρεί απαράδεκτο να διατυπώνονται εξωτερικά βέτο και να εμποδίζονται ανεξάρτητες χώρες να επιλέξουν ελεύθερα την εξωτερική τους πολιτική. Η Συμμαχία είναι έτοιμη, πάντως, να προσφέρει εγγυήσεις ασφαλείας μέσω της διαπραγμάτευσης νέων συνθηκών για τον έλεγχο των εξοπλισμών.
«Αν πραγματικά τον ενδιέφεραν ζητήματα ασφαλείας, όπως λέει, ο Πούτιν θα διαπραγματευόταν συνθήκες για τον έλεγχο των εξοπλισμών και θα αποσπούσε καλύτερους όρους σε σχέση με τη δεκαετία του 1990», σχολιάζει ο Ίβο Ντάαλντερ, πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ και σήμερα πρόεδρος του Συμβουλίου του Σικάγου για τις Παγκόσμιες Υποθέσεις. «Το πρόβλημα είναι, όμως, ότι δεν ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο, αλλά για να έχει τον έλεγχο των γειτονικών χωρών για πολιτικούς λόγους. Δεν θέλει πραγματικά ανεξάρτητες χώρες δίπλα του, γιατί αυτό θα συνιστούσε απειλή για την εξουσία του».
Ενώπιον τόσο αγεφύρωτων διαφορών και τόσο ανοιχτών απειλών, όλοι προσπαθούν να αντιληφθούν τι θα γίνει. Το Κρεμλίνο χρησιμοποιεί τον αόριστο όρο μιας «τεχνικοστρατιωτικής» απάντησης σε περίπτωση που οι απαιτήσεις του δεν γίνουν δεκτές. «Ο όρος αυτός δεν παραπέμπει σε εισβολή», εκτιμά ο Μαξίμ Σουσκόφ, διευθυντής του Ινστιτούτου Διεθνών Μελετών του Πανεπιστημίου MGIMO της Μόσχας. «Ίσως το επόμενο βήμα να είναι η ανάπτυξη νέων όπλων στο Ντονμπάς, ενδεχομένως και στο Καλίνινγκραντ».
Πολύ δύσκολη θεωρεί τη ρήξη και η Κάντρι Λιίκ, ερευνήτρια του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων και ειδικός στις σχέσεις Δύσης και Ρωσίας. «Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε τη Ρωσία στην αγκαλιά της Κίνας, μια επιλογή που επίσης δεν είναι αποδεκτή. Πιο πιθανή θεωρείται λοιπόν η αύξηση της πίεσης χωρίς να υπάρξει ρήξη».

Previous articleΤΗΛΕΣΚΟΠΙΟ – 21 ΙΑΝ 2022
Next articleΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ