Home DNA της Εβδομαδας (Ηλίας Κουτίνας) το dna της εβδομαδας

το dna της εβδομαδας

153
DNA

ΓΑΙΑ ΠΥΡΙ ΜΙΧΘΗΤΩ
Σε ελεύθερη μετάφραση: Δε παν να καούν όλα!
Το παραπάνω εκφράζει απόλυτα το δόγμα Πούτιν. Θα πάρω αυτό που θέλω και ας ισοπεδωθεί ολόκληρη η Ουκρανία. Αν σας ακούγεται παράφρονο , είναι γιατί ο ίδιος είναι ένας παράφρονας. Έχει πάψει πλέον να είναι ένας συνεπαρμένος κοινωνικοπαθής ηγετίσκος που μέθυσε από την εξουσία, και έχει μετατραπεί σε έναν κλασικό ψυχοπαθή δικτάτορα, που σκορπά οδύνη και θάνατο όχι μόνο στους Ουκρανούς αλλά και στους ίδιους τους δικούς του, υποτίθεται, ανθρώπους τους Ρώσους. Πάνω από 10,000 υπολογίζονται μέχρι στιγμής οι Ρώσοι στρατιώτες που σκοτώθηκαν στις μάχες.
Ο Πούτιν, μετατράπηκε μέσα σε λιγότερο από δύο εβδομάδες, από ηγέτης σε δικτάτορα, και πολύ πιθανό σύντομα, επίσημα, σε εγκληματία πολέμου.
Η Ρωσική στρατιωτική εισβολή στην Ουκρανία, ανέδειξε για μια ακόμη φορά το πρόβλημα της διχογνωμίας που ταλανίζει την Ελλάδα από την αρχή της σύστασης της ως κράτος. Ευτυχώς η συντριπτική πλειοψηφία έχει ξεκάθαρη άποψη και τάσσεται ευκρινώς στο πλευρό της μαρτυρικής Ουκρανίας, καταδικάζοντας την βάρβαρη Ρωσική εισβολή. Υπάρχει όμως και ένα μικρό ποσοστό, κοντά στο 20% που την δικαιολογεί. Προσέξτε, την δικαιολογεί, δεν την αιτιολογεί. Υπάρχει διαφορά.
Δικαιολογώ, σημαίνει: ‘’αποδίδω δίκαιο’’• ενώ αιτιολογώ σημαίνει ‘’εξηγώ τις αιτίες’’ χωρίς να εξετάζω καν το δίκαιο.
Το “αιτιολογώ” είναι έκφραση λόγου ουδέτερη και αχρωμάτιστη, ανόθευτη από ιδεολογικό είτε ηθικολογικό επίχρισμα. Δηλαδή, έχουμε ένα ‘αποτέλεσμα’ που βάσει λογικών συσχετισμών μπορούμε να εξηγήσουμε ότι το παρήγαγε μία ‘αιτία’ συνυφασμένη με αυτό.
Εμείς θα επιχειρήσουμε να αιτιολογήσουμε γιατί αυτή η εισβολή είναι αδικαιολόγητη, και αντιβαίνει στο Διεθνές Δίκαιο.
Έχει πολύ νόημα να γνωρίζουμε κάποια ιστορικά δεδομένα.


Με την κατάρρευση τής Σοβιετικής Ένωσης και το τελείωμα τού ψυχρού πολέμου μπήκε σε εφαρμογή η συμφωνία START I που είχαν συνυπογράψει εκείνη και οι ΗΠΑ για την κατά περίπου 80% απόσυρση και καταστροφή των πυρηνικών όπλων.
Στην πρώην Σοσιαλιστική «Δημοκρατία» τής Ουκρανίας υπήρχε μεγάλος όγκος πυρηνικών, καθιστώντας την τήν Τρίτη πυρηνική δύναμη παγκοσμίως (άλλες πρώην σοβιετικές χώρες με πυρηνικά ήταν επίσης η Λευκορωσία και το Καζακστάν). Δεδομένου ότι η συμφωνία είχε γίνει με την ηγεσία τής ΕΣΣΔ, αυτή δεν δέσμευε άμεσα τα επιμέρους κράτη όταν πια ανεξαρτητοποιήθηκαν από την κηδεμονία τής Σοβιετίας.
Στο πλαίσιο τού στόχου υλοποίησης τής συμφωνίας START, to 1994 υπογράφηκε το Μνημόνιο της Βουδαπέστης για τις Εγγυήσεις Ασφαλείας .
Σύμφωνα με το Μνημόνιο, η Ρωσία, οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο επιβεβαίωσαν την αναγνώρισή τους ότι η Λευκορωσία, το Καζακστάν και η Ουκρανία έγιναν συμβαλλόμενα μέρη στη “Συνθήκη για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων” . Και ότι οι τρεις αυτές πρώην σοβιετικές χώρες αποδέχονται να εγκαταλείψουν το πυρηνικό τους οπλοστάσιο παραδίδοντάς το στη Ρωσία.
Έτσι λοιπόν, με βάση αυτό το μνημόνιο, η Ουκρανία παρέδωσε όλα τα πυρηνικά όπλα στη Ρωσία. Σε ανταπόδοση, οι τρείς χώρες, ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο και Ρωσία ΔΕΣΜΕΥΟΝΤΑΝ για τα κάτωθι:
Θα σεβαστούν την ανεξαρτησία και την κυριαρχία της Ουκρανίας στα υπάρχοντα σύνορα.
Δεν θα ασκήσουν απειλή ή χρήση βίας κατά της Ουκρανίας.
Δεν θα χρησιμοποιήσουν άσκηση οικονομικής πίεσης στην Ουκρανία με σκοπό να επηρεάσουν την πολιτική της.
Δεν θα χρησιμοποιήσουν πυρηνικά όπλα κατά τής Ουκρανίας.

Ο Πούτιν, το 2014 όταν προσάρτησε στην Κριμαία, επικαλέστηκε ότι κάνοντας αυτό η Ρωσία δεν παραβίασε το μνημόνιο τής Βουδαπέστης…!
Η αιτιολόγηση αυτής του τής επίκλησης είναι που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Τι επικαλέστηκε:
Ότι – κατ’ εκείνον – οι εσωτερικές ταραχές που επικράτησαν εκείνη τη περίοδο στην Ουκρανία ισοδυναμούν με επανάσταση. οπότε αυτό ‘’ερμηνεύεται’’ ως εξής: ότι η Ουκρανία πλέον δεν είναι η χώρα για την οποία είχε υπογραφεί το μνημόνιο, αλλά μετά από την ”επανάσταση” ήταν μία ‘’νέα’’ χώρα που το μνημόνιο δεν την αφορά…!
Προφανώς η απροθυμία και η εφησυχαστική μαλθακότητα με την οποία ο Δυτικός κόσμος απεδέχθη τότε την καταστρατήγηση τού Μνημονίου από τη Ρωσία τού Πούτιν και, η (ουσιαστικά) έμμεση αποδοχή αυτής τής καταστρατήγησης και των αποτελεσμάτων της, μεγάλωσε την όρεξη τού δεύτερου για ακόμη περισσότερα.
Και έτσι φθάσαμε λοιπόν στο 2022.
Ας κρατήσουμε λοιπόν το εξής:
Ότι, μέσω τού Μνημονίου τής Βουδαπέστης, το 1994 η Ρωσία :
— Είχε αναγνωρίσει επισήμως την Ουκρανία ως ανεξάρτητο κράτος – και μάλιστα στα σύνορα που είχε ως ‘’Σοβιετική Δημοκρατία’’, δηλαδή πριν προσαρτήσει βιαίως την Κριμαία το 2014.
— Έχει δεσμευτεί για μη απειλή και μη χρήση βίας εναντίον αυτής τής χώρας, στην οποία όμως σήμερα έχει εισβάλει με ωμότητα ως κατακτητής της.
Ένα από τα “επιχειρήματα¨για να δικαιολογηθεί η εισβολή ήταν και αυτό της καταπίεσης της ρωσικής μειονότητας στην Ανατολική Ουκρανία
Αυτό φαίνεται να είναι όντως ένα σοβαρό επιχείρημα και, παρότι δεν μαθαίνουμε πολλά από τα ΜΜΕ για το τι ακριβώς συνέβαινε στην Ανατολική Ουκρανία τόσα χρόνια, μπορούμε εύκολα να δεχτούμε ότι η Ουκρανία δεν είναι ακριβώς Ελβετία. Δεν είναι, λοιπόν, καθόλου απίθανο να έχουν γίνει εγκλήματα σε βάρος της ρωσικής μειονότητας. (Φυσικά αυτό δεν δικαιολογεί την εισβολή, απλά στέκει ως επιχείρημα.)
Θα ήταν ενδιαφέρον όμως να ακούσουμε ή να διαβάσουμε κάποιον, κάπου, να ισχυρίζεται ότι ο Πούτιν μπήκε στην Ουκρανία για να σώσει τη ρωσική μειονότητα. Ο ίδιος ο Πούτιν, βλέπετε, έβαλε στην κορυφή της διαπραγματευτικής ατζέντας το ΝΑΤΟ. Την επιθυμία δηλαδή της Ουκρανίας να ενταχθεί σε αυτό. Από πότε όμως τιμωρείται η επιθυμία, ή η θέληση μιας ανεξάρτητης χώρας για αυτοδιάθεση; Δεν είχαν ούτε καν αρχίσει επίσημες επαφές για κάτι τέτοιο εξάλλου.
Αν δεχτούμε ότι ο Πούτιν εισέβαλε για να προστατέψει την Ρωσική μειονότητα, γιατί δεν σταμάτησε εκεί; Το Κίεβο έχει περικυκλώσει, και τώρα πάει για προσάρτηση ολόκληρης της Ουκρανίας στην καταπιεστική του δαγκάνα.
Ο Πούτιν δεν είναι επικίνδυνος μόνο για την Ουκρανία, αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη., και επιβάλλεται να περιοριστεί.
Συμπερασματικά λοιπόν φαίνεται ότι η Ελλάδα με την επιλογή της να σταθεί στο πλευρό της Δύσης βρίσκεται στη σωστή πλευρά της Ιστορίας.
Δεν θα χρειαζόταν καν να αναφερθούμε σε όλα αυτά, αν οι μισοί περίπου Έλληνες δεν έψαχναν να πιαστούν από χίλιες μύριες προφάσεις για να αποδώσουν τάχα δίκαιο στον δολοφόνο εισβολέα και επίδοξο ηγεμόνα τής υφηλίου.

Η ΥΠΕΡΤΙΜΗΜΕΝΗ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ
ΜΗΠΩΣ ΤΕΛΙΚΑ ΥΠΕΡΤΙΜΗΣΑΜΕ ΤΟΥΣ ΡΩΣΟΥΣ;
Που είναι αυτή η τρομερή στρατιωτική μηχανή, η πολυδιαφημισμένη, η υπερδύναμη, το μέγα αντίπαλον δέος και όλα αυτά τα χαζοχαρούμενα που τόσα χρόνια μας πούλαγαν οι εγχώριοι ρωσοψεκασμένοι; Αυτοί νόμιζαν ότι θα κάνουν για 3 μέρες περίπατο αλλά έχουν χάσει μέχρι στιγμής πάνω από 10.000 ανθρώπους, άρματα κολλάνε, κομβόϊ μένει ακίνητο, καύσιμα τελειώνουν, πυρομαχικά στερεύουν, δεν κατάφεραν τίποτα της προκοπής και έσπασαν τα μούτρα τους πάνω στην ηρωική αντίσταση των Ουκρανών. Εύκολο είναι να πετάς βόμβες εκ του ασφαλούς. Το θέμα όμως είναι αν μπορείς να πατήσεις το πόδι σου στην κατακτημένη περιοχή και να την κρατήσεις.
Μετά την αρχική νωθρή αντίδραση, (μη ξεχνάμε ότι δεν πίστευαν ότι θα έκαναν κάτι τέτοιο παράλογο οι γείτονές τους), οι Ουκρανοί είναι τελικά παλικάρια. Κάνουν ότι μπορούν για την πατρίδα τους. Όλοι τους είχαν ξεγραμμένους, τον πρόεδρο Ζελένσκι τον είχαν για φλώρο αλλά μας έκλεισαν το στόμα. Ο πρώην κωμικός απεδείχθη λεβεντιά, έμεινε στη χώρα του, το παλεύει. Οι Ουκρανοί ξέρουν ότι είναι ο Δαβίδ της ιστορίας αλλά όπως και στην ιστορία, ρίχνει γερές σφαλιάρες στον Γολιάθ.
Ο Πούτιν έχει ήδη χάσει και δεν το ξέρει. Το κόστος του πολέμου είναι δυσβάσταχτο. Την Ουκρανία δεν την κατέκτησε σε μια ή δύο μέρες όπως νόμιζε. Τι θα κάνει, θα υποχωρήσει; Θα ρεζιλευτεί. Θα πετάξει ότι έχει σε βόμβες για να λυγίσει τους Ουκρανούς; Θα συσπειρώσει όλους τους άλλους εναντίον του ακόμα περισσότερο και με τις εικόνες από τους νεκρούς θα γίνει ο πιο μισητός άνθρωπος του πλανήτη.
Αν δεν είναι τυφλωμένος από τον εγωισμό του ο Πούτιν, μπορεί να σώσει την παρτίδα. Ας υποχωρήσει σε αυτά που ήδη πήρε, Ντόνετσκ – Λουχάνσκ – Μελιτούπολη και να μείνουν σε αυτά. Δεν έχει καμία δουλειά στο Κίεβο, στη Μαριούπολη και να προσπαθήσει να κόψει την πρόσβαση στη θάλασσα στους Ουκρανούς.
Καιρός πια να μπει στο παιχνίδι και ο Ρωσικός λαός, ο οποίος στην πλειοψηφία του είναι φιλήσυχος και θέλει να ζήσει ειρηνικά με τον υπόλοιπο κόσμο. Αρκετά έχει υποφέρει από “πεφωτισμένους ηγέτες” τύπου Στάλιν και Πούτιν.

Previous articleΓαρίδες με ούζο αλά κρεμ
Next articleΕκσυγχρονισμός της Εκπαίδευσης – Αναθεωρημένο πρόγραμμα σπουδών από τον Σεπτέμβριο